کدخبر: ۲۵۵۱۹۴ لینک کوتاه

خانیکی: به آینده امیدوار باشیم

اقتصادنیوز : عضو هیات علمی و رئیس کرسی علم و فناوری دانشگاه علامه طباطبایی گفت: هم باید به آینده امیدوار باشیم و هم این که می توانیم نسبت به آینده امیدوار باشیم زیرا نومیدی راه حلی برای توسعه علم نیست.

به گزارش اقتصادنیوز به نقل از ایرنا، هادی خانیکی شنبه در همایش 'دانشگاه، جنبش دانشجویی و چالش های پیش رو' به مناسبت روز دانشجو در شیراز افزود: مهم ترین چالشی که فراروی دانشجویان قرار دارد مساله امید اجتماعی است و ترسیم افق آینده نیز موضوعی است که از اهمیت ویژه ای برخوردار است.

این استاد دانشگاه با تاکید بر ضرورت تقویت امید در جامعه دانشگاهیان گفت: با ناامید ساختن جامعه علمی کشور نسبت به آینده نه تنها امکان توسعه از کشور گرفته می شود بلکه فرصت های رشد نیز در پیشگاه افراد پدیدار نمی شود و این در حالی است که دانشجو زمانی که وارد مطالبه گری اجتماعی می شود فرصت های مختلفی در زمینه های اجتماعی و اقتصادی پیش روی خود می بیند.

خانیکی با طرح این پرسش که 'چگونه می توان به دانشجویان این امید را تزریق کرد که آنان چه تاثیری در ساخت آینده کشور دارند؟' افزود: به میزانی که دانشجویان با جامعه مدنی پیوند داشته باشند و با عناصر حیاتی در جامعه رابطه پیدا می کنند افق های آینده دانشجویان ترسیم می شود و خلق امید با نصیحت شکل نمی گیرد و نباید از واقعیت ها فاصله گرفت.

استاد دانشگاه علامه طباطبایی با بیان این که هرچه بیشتر به بطن جامعه نزدیک شویم به عناصر حیات در جامعه نزدیک تر خواهیم شد اظهار داشت: عناصر حیات در جامعه علمی کشور کم نیست و اگر می خواهیم این حیات را توسعه و محرکی برای پویایی دانشگاهیان شویم باید افق های پیش روی این جامعه را ترسیم و هدفگذاری کنیم.

رئیس انجمن ایرانی مطالعات فرهنگی و ارتباطات معتقد است: ترسیم افق های آینده ارتباط مستقیمی با میزان حضور دانشجویان در جامعه مدنی دارد.

وی بیان کرد: هیچ نسخه شفا بخشی وجود ندارد مگر این که در کنار مشارکت های همگانی جامعه علمی کشور شاهد اتحاد همگانی در جامعه دانشگاهی باشیم لازم به ذکر است که ترمیم نیروی انسانی و همچنین ترسیم آینده دانشگاهیان نیز در گروی اعتماد سازی و گفتمان است.

خانیکی گفت: ضعف مدنی در جامعه ایرانی یک موضوع مبتنی بر واقعیت است که در سطح خرد بایستی به دنبال ایجاد گفتمان در زمینه های اجتماعی و اقتصادی باشیم و ایجاد گفتمان در تمامی سطوح جامعه جوهره ای برای بقای دانشگاه است.