باهنر: مسئله جنگ و صلح در قانون اساسی فقط به عهده رهبری است | اگر مجلس بخواهد در این امور دخالت کند، گرفتاری ایجاد میکند | ایران یکسری اسناد دارد که تا ۵۰ سال آینده به نفع منافع ملی نیست که افشا شود
به گزارش اقتصادنیوز به نقل از خبرآنلاین، محمدرضا باهنر، عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام در پاسخ به این سوال که برخی نمایندگان مجلس میگویند الان صحن علنی مجلس تعطیل شده تا تنگه هرمز باز شود و نمایندگان با مذاکرات مخالفت نکنند. آیا این حرفی که نمایندگان میگویند درست است یا مقابله با تصمیم نظام است؟، گفت: ما طبق قانون اساسی این اصل را داریم که مجلس در همه امور میتواند قانونگذاری و تحقیق و تفحص کند، ولی در جایی بهصراحت استثنا شده است. مسئله جنگ و صلح در قانون اساسی فقط به عهده رهبری است و رهبری است که تصمیم میگیرد جنگ یا صلح شود. رهبری هم معمولاً این کار را رأساً انجام نمیدهد و از شورای عالی امنیت ملی مشورت میگیرند.
وی ادامه داد: شورای عالی امنیت ملی است که تصمیم میگیرد جنگ یا صلح باشد و اگر صلح باشد، سیاست خارجی به چه صورت باشد. ممکن است زمانی شورای عالی امنیت ملی تصمیم بگیرد که با انگلستان سطح دیپلماسی را پایین بیاوریم؛ سفیر را احضار کنیم و کاردار بفرستیم. اگر مجلس شورای اسلامی بخواهد در این امور دخالت کند، گرفتاری ایجاد میکند.
دبیر کل جبهه پیروان خط امام و رهبری با بیان اینکه مسئله دیپلماسی جزو موضوعاتی است که ممکن است ظرف ۴۸ ساعت نظرها عوض شود، گفت: در دنیا مشهور است که برخی مدارک و اسناد وزارتخانههای خارجه تا ۵۰ سال قابل افشا نیست. خود ایران هم یکسری اسناد دارد که تا ۵۰ سال آینده به نفع منافع ملی نیست که افشا شود.
وی گفت: اگر مجلس بگوید میخواهیم در این کارها دخالت کنیم و مذاکره علنی باشد و مردم و جهان گوش دهند که با کشور الف ارتباط داشته باشیم یا نداشته باشیم و بعد رأیگیری کنند که باید ارتباطمان با فلان کشور قطع شود، این معنا ندارد. شورای عالی امنیت ملی تحت امر مقام معظم رهبری این بحثها را سبکسنگین میکند و خدمت مقام معظم رهبری تقدیم میکند و ایشان تصمیم میگیرند که این اتفاق بیفتد یا نیفتد. اینکه مسیر ساده باشد ممکن است شرایط ظرف یک هفته بالا و پایین شود و اشکالی ندارد.
باهنر ادامه داد: ولی اینکه کمیسیون دولت بررسی کند و بعد لایحه تقدیم مجلس شود و کمیسیونها بررسی کنند و شور اول و دوم رخ دهد و سه سال طول بکشد که این مسیر قانونی طی شود، اصلاً سیاست خارجی و دفاعی و نظامی به این صورت نیست. باید ساختاری قرارگاهی وجود داشته باشد که بتواند در لحظه تصمیمگیری و اقدام کند.
