روزنامه همشهری نوشت: انسان متدین و اهل نماز و روزه و حج درذیل حکومت طاغوت ممکن است عاقبت بخیر نشود و حتی دینداری‌اش ناخواسته کمک به ظلم باشد اما انسان خطاکار ذیل حکومت دینی امید است عاقبت بخیر شود. چرا؟ چون حکومت دینی خود فی نفسه درمانگر است و مثل جریان آب می‌ماند و افراد را با هرگرایشی کم و بیش به سمت حق می‌برد.
سلحشوری گفت: مشکل کار این است که یک امر فردی به یک امر اجتماعی، سیاسی تبدیل شده است، الان در هیچ کجای دنیا و در هیچ دولتی که به رسمیت شناخته شده، حجاب اجباری وجود ندارد. ما تنها کشوری هستیم که حجاب آن، اجباری است.
گشت ارشاد با بدحجابی به‌معنی عرفی آن کاری ندارد و اصلا مثال کلیشه‌شده «۲تارمو» محل منازعه نیست که اگر بود باید پلیس به ۱۵ تا ۲۰میلیون خانم تذکر می‌داد و برخورد می‌کرد. آنچه پنهان می‌ماند اینکه جامعه هدف گشت ارشاد بدحجابی عرفی-تربیتی نیست، بلکه چند دسته هستند که شاخک‌های گشت ارشاد را حساس کرده‌اند که عمل آنان فراتر از ناهنجاری‌های عرفی است.