روزنامه اطلاعات: هر دولتی که آمده برای دور زدن تحریم‌ها، شر جدیدی به نام «کاسبان تحریم» را به وجود آورده | دولت پزشکیان بعد از حذف ارز ترجیحی باید منتظر کارشکنی‌ آن‌ها باشد

نکته جالب این است که در بین مافیاهای بین‌المللی، کمتر به واژه‌هایی مانند مافیای شکر، مافیای نهاده‌های دامی، مافیای گندم یا مافیای گوشت برمی‌خوریم، در حالی که در خبرهای داخلی، این اسامی بارها شنیده می‌شود و جالب‌تر اینکه، هم مردم و هم دولتمردان از قدرت و نفوذ این مافیاها شکایت دارند.

حال سئوال اینجاست که چرا دولت ما درگیر مافیاهایی است که در کشورهای دیگر یا وجود ندارند یا اگر باشند، حوزه فعالیتشان آنقدر وسیع نیست که بتوانند در سیاست‌های کلان اقتصادی کشور و معیشت مردم تأثیر بگذارند؟

شکی نیست که در اداره کشور چه در حوزه داخلی و چه در عرصه روابط بین‌الملل، سیاست‌های کلانی وجود دارد که امکان تشریح آن برای مردم وجود ندارد و مربوط به مدیریت کلان کشور است.

دولت‌ها در صورتی می‌توانند روی برنامه‌ریزی و اجرای سیاست‌های کشور تمرکز کنند که درگیر امور معیشتی مردم نباشند و متقابلاً اکثر مردم هم در صورتی که دغدغه معیشتی نداشته باشند، روی سیاست‌های دولت کمتردقیق می‌شوند و به امور روزانه خود می‌پردازند. مردم وقتی روی سیاست‌های کلان دولت حساس می‌شوند که احساس کنند این سیاست‌ها، معیشت شان را به خطر انداخته است.

در سال‌های گذشته به دلیل تحریم‌های اعمال شده از سوی آمریکا و اروپا، وضعیت خاصی در اداره کشور حاکم بوده و هر دولتی که برسرکار آمده برای دور زدن تحریم‌ها مسیری را طی کرده که به جای رفع شر تحریم، شر جدیدی به نام «کاسبان تحریم» را به وجود آورده و از همه بدتر، اصرار دولت‌ها برای ادامه این مسیر، آسیب‌های تحریم را چند برابر کرده است.

اکنون نیز با توجه به شرایطی که درآن قرارداریم، باید سیاستگذاری‌ها و برنامه‌ریزی بودجه به گونه‌ای باشد که برای کالاهایی که ارتباط مستقیم با معیشت مردم دارند مافیا شکل نگیرد. درغیراین صورت باید به اصلاح سیاست‌ها پرداخت. باید دانست وجود آرامش در کشورها لزوماً به معنی رضایت کامل مردم از عملکرد دولت نیست بلکه دلیل اصلی آن عبور نکردن دولت از خط قرمزی به نام معیشت مردم است.

اگر روزی دولت فرانسه اعلام کند که می‌خواهد برای تامین بودجه این مستعمرات، از هزینه معیشتی مردم فرانسه استفاده کند، شک نکنید چنان آشوبی در کشورش به پا می‌شود که تمام ارکان فرهنگی این مدعی مهد دموکراسی و ژست‌های روشنفکری دولتمردان فرانسوی به لرزه در می‌آید.