به گزارش اقتصادنیوز به نقل از تابناک، فواد ایزدی در واکنش به دیدار محسن رضایی با عاصم منیر، ضمن آمریکایی خواندن فرمانده ارتش پاکستان، گفته است رضایی بعد از در آغوش گرفتن او باید «لباسش را عوض کند»؛ اما اگر دیدار با شخصیتی که ایزدی او را «آمریکایی» میداند چنین حساسیتی ایجاد میکند، بد نیست این سؤال را از خود او پرسید که با ۲۴ سال زندگی و رفتوآمد در آمریکا، چند بار باید لباس عوض کند؟
محسن رضایی زمانی که جوان بود و در جبهه حضور داشت، در مقابل توپ و گلوله و تفنگ ایستاده بود؛ در همان سالهایی که ایزدی در آمریکا زندگی میکرد و میچرخید. امروز اما کسی که آن روزها در میدان جنگ بود، برای منافع و امنیت کشور با یک مقام پاکستانی دیدار میکند و باید پاسخگوی یک «بغل کردن» باشد! پاکستان هم کشور دوست و همسایه ایران است و در جریان جنگ و آتشبس نیز مواضع خود را در قبال ایران نشان داد. واقعاً قرار است به جای استفاده از ظرفیت کشورهای همسایه، تمام مسئله کشور را به «لباس عوض کردن» تقلیل بدهیم؟
این اولین بار هم نیست که ایزدی با اظهارنظرهای جنجالی درباره فرماندهان ارشد نظامی حاشیهساز میشود؛ از سردار محمد باقری گرفته تا سردار حسین سلامی. نقد فرماندهان و مسئولان حق هر کارشناسی است، اما سؤال اینجاست که حاصل این حجم از حرفهای تند و حاشیهساز برای کشور چیست؟ آیا باید به جای تعامل و استفاده از ظرفیت کشورهای دوست، بنشینیم و به تحلیلهای اینچنینی گوش بدهیم؟
اگر دیدار با یک شخصیت خارجی که او را «آمریکایی» میدانید اینقدر حساسیتبرانگیز است، پس درباره کسی که ۲۴ سال در آمریکا زندگی کرده چه باید گفت؟ البته زندگی در یک کشور به خودی خود نه جرم است و نه نشانه وابستگی؛ همانطور که دیدار با یک مقام پاکستانی هم نشانه وابستگی نیست. اما این دقیقاً همان معیاری است که باید برای همه یکسان باشد. شاید بد نباشد ایزدی به جای توصیه به محسن رضایی برای «عوض کردن لباس»، یک بار از خودش بپرسد: در این سالها برای مملکت چه کردهای جز هزینهسازی با حرفهای اضافی؟
