جذب سرمایه ایرانیان خارج نشین به ظرفیت خالی داخل
شرایط اقتصادی به خصوص در 10 سال اخیر، چنان بر اقتصاد کشور حاکم بوده‌است که امکان سرمایهگذاری در خارج از کشور را برای مدیران ما میسر نساخته است. در واقع من در طول سال‌های اخیر حتی یک مدیر ایرانی را ندیده‌ام که امکان سرمایهگذاری در پروژههای خارجی خارج از کشور را داشته باشد. همچنین با توجه به وضعیت صنایع و تولید در کشور این انتظار هم نمی‌رود که ایرانی ها بتوانند تا سالیان متمادی به سرمایهگذاری در خارج از کشور روی بیاوند. تمام سرمایه‌ها پس از تحریم ها باید جذب و صرف تقویت و بهبود زیرساخت ها در صنایع داخلی کشور شود و حتی باید به دنبال افزایش سرمایه‌گذاری‌های خارجی در کشور شویم. در طول سال‌های اخیر امکانات و سرمایه‌های در دسترس مدیران داخلی به نحوی بوده است که برای آنها، تنها امکان سرمایهگذاری در داخل کشور را فراهم کرده است.
به‌رغم این که مدیران ما در داخل کشور تمام توان خود را برای سرمایهگذاری جمع کرده اند، هنوز صنایع ما به بلوغ کافی نرسیده و تنها با 50 درصد از ظرفیت خود کار می کنند. بنابراین اگر سرمایه مازادی هم در بخش خصوصی وجود داشته باشد قاعدتا تمایل بر این است که در مرحله اول برای تقویت صنایع داخلی استفاده شود، نه سرمایهگذاری در خارج از کشور. بنابراین با توجه به امکانات موجود آنقدر به سرمایهگذاری در داخل کشور نیاز داریم که هیچ یک از افرادی که در بخش خصوصی ایران هستند امکان سرمایهگذاری در خارج از کشور را ندارند.
در این راستا بهتر است گریزی به ایرانیان خارج از کشور و سرمایه‌های آنان داشته باشیم. در حالی که مدیران ما در داخل کشور در شرایط کنونی به هیچ عنوان آمادگی سرمایهگذاری در خارج از کشور را ندارند، اما ما با بخش بزرگی از ایرانیان مقیم خارج از کشور روبه‌رو هستیم که سرمایه‌های بسیار زیادی را در اختیار دارند. این افراد پس از انقلاب از ایران رفته و در حال حاضر با توجه به احتمال لغو تحریم‌ها، جو به گونه‌ای شده است که امکان بازگشت سرمایه ایرانی‌های مقیم خارج از کشور میسر شده است. زمانی که توافق 1+5 صورت بگیرد و بیانیه نهایی صادر شود راه را برای ایرانی‌هایی باز می کند که سالیان سال از اقتصاد ایران دور بوده و در کشورهای دیگر سرمایهگذاری کرده‌اند.
در حال حاضر شورای ایرانی‌های مقیم خارج کشور این هدف را دارد که ایرانی‌های مقیم در کشورهای دیگر را ترغیب به ورود سرمایه‌هایشان در داخل کشور کند که البته تا حدودی هم موفق بوده‌اند و واحد‌های بسیار خوبی با این سرمایه‌ها در ایران راه اندازی شده است. به اعتقاد بسیاری از کارشناسان و فعالان اقتصادی ایرانی‌های که در سال‌های پس از انقلاب اسلامی از ایران رفته‌اند، بالغ بر هزار میلیارد دلار کسب دارایی کرده‌اند و اگر این امکان فراهم شود که این دارایی‌ها در ایران سرمایهگذاری شود تا حد زیادی منجر به شکوفایی اقتصادی در ایران و به خصوص در صنایع خواهیم بود.
بنابراین در زمان پس از تحریم‌ها سیاست‌گذاری‌های ما بیش از آنکه در راستای سرمایهگذاری پول مدیران ایرانی در کشورهای دیگر باشد باید به دنبال جذب هرچه بیشتر سرمایه ایرانیان مقیم خارج کشور و سرمایه گذاران خارجی باشد. ما می‌خواهیم تعدادی از ایرانی‌ها که پس از انقلاب اسلامی از ایران رفته‌اند و سرمایه گذاری‌های زیادی را در کشورهای دیگر انجام داده‌اند به کشور باز گردانیم و در صورت تمایل خودشان راه را برای سرمایهگذاری آنان در داخل را فراهم کرد.
در مورد سرمایه‌گذاران ایرانی خارج از کشور باید گفت که البته مواردی داشته‌ایم که برخی از ایرانی‌ها در پروژه‌هایی نظیر ساختمان‌سازی در کشور‌هایی مثل دبی سرمایهگذاری کرده‌اند که متاسفانه پروژههای آنها با شکست مواجه شده‌است. ولی این که در صنایع بزرگ مثل پترو‌شیمی و فولاد در کشورهای دیگر حضور پیدا کنند به هیچ وجه نه ممکن است و نه منطقی.
