رضا اشرف‌سمنانی در گفت‌وگو با اقتصادنیوز اظهار کرد: تولید نورد در بستر فولادسازی ایران از همان ابتدا سودآور نبود و نباید سرمایه‌گذاران در آن مقطع برای راه‌اندازی خطوط نورد، ورود پیدا می‌کردند.
او با بیان اینکه افزایش مقطعی قیمت فولاد سرمایه‌گذاران را برای تزریق سرمایه در تولید نورد شتابزده کرد، گفت: دستپاچگی سرمایه‌گذاران باعث شد بسیاری از سرمایه‌های زنجیره تولید فولاد وارد نوردسازی شود در حالی که چنین صنعتی برای بخش خصوصی ایران آینده‌دار نبود.
این کارشناس و تحلیلگر بازار فولاد افزود: در این سال‌ها نوردسازان تحت هر شرایطی تکنولوژی‌های ضعیفی به ایران برای تولید نورد آوردند که چنین سرمایه‌گذاری برای تامین مواد اولیه فولاد اشتباه بود.
اشرف‌سمنانی با بیان اینکه در حال حاضر نوردسازان با بهره‌وری پایین کارخانه‌های خود را اداره می‌کنند، گفت: تولید نورد در ایران سودآور نیست و سرمایه‌گذاری در آن بازدهی خوبی ندارد و در آینده به دلیل همین مسائل نوردسازی در ایران خاتمه پیدا می‌کند زیرا صنعتی که توجیه اقتصادی نداشته باشد در زنجیره تولید فولاد عمرطولانی ندارد.
نوردسازی چیست؟
در مقاطع فولادی نورد گرم (اکثر مقاطع موجود در بازار به این صورت تهیه می شوند) فولاد را گداخته کرده و خمیر فولاد گداخته شده را از بین غلتک‌های مخصوصی عبور می‌دهند تا مقطع دلخواه به دست آید و سپس آن را سرد می‌کنند. در مقاطع فولادی نورد سرد نیز ورق‌های فولادی آماده را خم می‌کنند و سپس آن را به شکل دلخواه در می‌آورند که البته این نوع مقاطع به ندرت در ساخت و سازها استفاده می‌شود.
بر اساس این گزارش، بررسی‌ها نشان می‌دهد بیشتر کارخانه‌های فولادی و نورد بخش دولتی در ایران ظرفیت تولیدی معادل 15 میلیون تن دارند و کارخانه‌های بخش خصوصی نیز دارای حدودا همین میزان ظرفیت تولید هستند. اما از آنجایی که در بازار داخلی ایران کمبود بیلت (بر خلاف شمش طويل و سطح مقطع آن دايره يا مربعی با عرضی کمتر از 15سانتی‌متر است) وجود دارد کارخانه‌های نورد بخش خصوصی تنها با ۳۰ تا ۵۰ درصد از ظرفیت اسمی تولید خود در حال کار هستند. از سویی بهره وری پایین کارخانه‌های نورد بخش خصوصی سبب تشویق این سرمایه‌گذاران شده تا بدون نظر گرفتن مشکلات مالی و دسترسی به فناوری‌های لازم واحد ذوب نورد خود را راه‌اندازی کنند که از منظر کارشناسان چنین سرمایه‌گذاری توجیه اقتصادی ندارد.
