اسیر دیو «ناممکنات» شده ایم

در شرایط کنونی شاهد نوعی اختگی و خمودگی آموخته‌شده در نزد بسیاری از اصلاح‌طلبان هستیم.

انفعال به‌طور فزاینده‌ای در حال تبدیل شدن به طبیعت اولیه‌ بسیاری از اصلاح‌طلبان است.

راه اصلاح‌طلبی در این مرز و بوم، همواره ناهموار بوده است

سیاست عرصه‌ «ممکنات» است نه «ناممکنات»، بنابراین چنانچه اسیر دیو «ناممکنات» شدیم، باید بدانیم که در واقع، اسیر خود شده‌ایم و این «خود» باید از میان برخیزد، تا تحول حال و احوال ممکن و میسور شود.

اصلاح‌طلبان، نخست باید تکلیف خود را با خودشان مشخص کنند، نخست باید خود را مدیریت کنند و نخست باید به تدبیر منزل خود بپردازند.

دولت اعتدال هم به اقتضای طبع و طبیعتِ درونی‌اش و هم به استلزام حال و احوال بیرونی‌اش در مورد جریان اصلاح‌طلبی و اصلاح‌طلبان، در نوعی شرایط «فقدان تصمیم و تدبیر» قرار دارد.

اصلاح‌طلبی پروژه و پروسه‌ ناتمام جامعه‌ی ماست، بنابراین عبور از آن نه ممکن است و نه مطلوب، اما توقف منفعلانه در آن نیز نه پسندیده است و نه پذیرفته.

گفتمان‌ها منظومه‌های معنای متصلب و فراتاریخی نیستند، بلکه لجوجانه تلاش دارند تا روح زمانه‌ خود باشند و نقش راهنمای نظر و عمل فردی و اجتماعی (پراکسیس) آدمیان در ساحت‌های مختلف را ایفاء نمایند.

«تغییر» جایی در گوشه و کنار تاریخ به انتظار ما ننشسته است، بلکه «تغییر» در «ما» و با «ما»ست. به بیان دیگر، «تغییر» موضوع «امید» نیست، «موضوع «اراده» است. اما اگر “اراده” همان نشانِ تغییر است، در میان اصلاح‌طلبان این نشان نمی‌بینم.

اصلاح طلبان دریافته‌اند که «شرایط مطلوب» امری «بخشودنی» و «دادنی» نیست، بلکه امری “ساختنی” و “گرفتنی”است.