عکس‌العمل‌های پس از یک نامه به رئیس‌جمهور/جدولی از واکنش‌های اقتصاددانان به نامه 4 وزیر

جمشید پژویان

ارسال نامه چهار وزیر به رئیس جمهور ژستی سیاسی است. وزیر امور اقتصاد و دارایی خود سکان‌دار پیگیری مشکلات اقتصاد کشور است. وزیر صنعت هم باید با اتخاذ سیاست‌های مناسب وضعیت بنگاه‌های اقتصادی را بهبود بخشد، نه آنکه سروسامان دادن به وضعیت تولیدکنندگان را متوجه تصمیم گیری رئیس جمهور کند. در واقع این نامه را باید عده‌ای دیگر به وزرا می‌نوشتند نه آنکه خود وزیران اقدام به نگارش آن کند.

طهماسب مظاهری

نوشتن نامه سرگشاده توسط وزرا به رئیس جمهور، موضوع عادی و معمول نیست. نوشتن نامه چهار وزیر به رئیس جمهور کار زیبایی نبود، زیرا در نگاه نخست القا کننده این است که واگرهای اعضای دولت با هم زیاد شده است و با یکدیگر هماهنگ نیستند. چون اصولا زمانی که وزیری نتواند استدلال خود را در دولت جا بیندازد، شاید یکی از حربه های او دادن نامه سرگشاده است.

موسی غنی‌نژاد

معمولا در مواقعی که فردی خود را هماهنگ با دولت نمی‌داند استعفا می‌دهد تا فردی جایگزین او شود که بتواند در راستای سیاست‌های دولت بخش های مختلف اقتصادی را مدیریت کند. اینکه برخی از وزرا پای این نامه را امضا نکرده‌اند نشان‌ می‌دهد برخی وزرا تاب اصلاح ساختار اقتصادی کشور را ندارند و می‌خواهند با فشار افکار عمومی دولت را به سمتی ببرند تا سیاست های انبساطی در پیش گیرد. مگر وزرایی که این نامه را امضاء کرده اند سهامدارند که این چنین عملکرد اقتصادی دولت را نقد کرده اند؟ این حرکت وزرا نوعی فرار به جلو هست.

حسین عبده تبریزی

این وزیران احساس کرد‌‌ه‌اند باید اقدام فوری و فوق‌العاده و یا به عبارت دیگر اقدامی وسیع تر از شرایط عادی از سوی دولت در بازار سرمایه انجام شود. درست است که در شرایط عادی گفته می شود دولت نباید در بازار سرمایه دخالت کند و باید بازار مسیر طبیعی خود را طی کند اما در زمان شکست بازار و وضعیت خاص باید دولت در این زمینه ورود کند. از این نظر این وزیران تصور کردند باید دولت و سایر اعضای کابینه از این موضوع اگاه شوند و به کمک بازارسرمایه بیایند.

مهدی بهکیش

کسانی که خود باید مورد سوال قرار گیرند با نوشتن این نامه چه هدفی را دنبال می‌کنند، خدا می‌داند. ای کاش در نامه ارزیابی مختصری هم از خود می‌کردند. امیدوارم هدف نگارندگان فشار آوردن به بانک مرکزی برای تزریق نقدینگی غیرمتعارف نباشد که در آن صورت به نقطه اولیه دو سال پیش بر می‌گردیم که رکود و تورم را با هم داشتیم.

پویا جبل‌عاملی و رضا بوستانی

تعجب‌آور است که وقتی وزیر اقتصاد که خود باید ارائه‌دهنده راه‌حل برای مشکلات اقتصادی باشد، با سربرگ وزارت متبوع خود، معضلات بورس و رکود اقتصادی را بدون ارائه راه‌حل، به دیگران گوشزد می‌کند. آیا به‌نظر ایشان، رفع موانع به گونه‌ای است که از اختیارات وزارت اقتصاد خارج است؟ آیا وزارت اقتصاد ابزار کافی برای حل مشکلات ندارد؟ و شاید وزیر اقتصاد به همراه دیگر وزرا در این اندیشه بوده‌اند که رویکرد آقای روحانی به اقتصاد به شکلی است که کمتر به رکود توجه می‌کند و با عمومی کردن این نامه بر آن بوده‌اند تا فشار را بر رئیس‌جمهوری برای پذیرش سخنان خود بیشتر کنند