هشداری نگران‌کننده به کشاورزان/شیوع تب شالیزار در کمین شالیکاران ایران / یک کشاورز مازندرانی جان خود از دست داد
به گزارش اقتصادنیوز، بیماری تب شالیزار یک بیماری باکتریایی است که از اردیبهشت تا شهریور ماه هر سال سلامتی و حتی گاهی زندگی کشاورزان شالیکار شمال ایران را تهدید می‌کند. این بیماری که در سال گذشته سه قربانی از استان مازندران گرفته، امسال نیز در همین استان یک شالیکار 67 ساله را به کام مرگ کشانده است.
باکتری بیماری تب شالیزار با نام علمی «لپتوسیپروز» معمولا از طریق ادرار حیواناتی مانند خرگوش، موش، خوک و سگ یا آب یا خاکی که حاوی ادرار این حیوانات است به انسان منتقل می‌شود. راه نفوذ این باکتری به درون بدن انسان نیز زخم‌های پوستی و حتی حفره‌های درون پوست، چشم، دهان یا بینی است. این بیماری بین انسان و دام مشترک است و گفته می‌شود حتی ممکن است از طریق ادرار حیوانات آلوده‌شده مثل گاو و گوسفند هم به انسان منتقل شود.
اراضی شالیزاری و آب‌های سطحی مهم‌ترین عامل انتقال بیماری تب شالیزار است. این بیماری در جوامع در حال توسعه بیشتر رخ می‌دهد و مخصوص جوامعی است که غالب افراد آن به کشاورزی و ماهیگیری مشغول هستند بنابراین در ایران مردم گیلان، مازندران و گلستان را بیشتر از دیگران تهدید می‌کند.
تب شالیزار که با عنوان‌های دیگری مانند «تب برنج»، و «تب شالیکاران» نیز شناخته می‌شود، ممکن است در آغاز علائمی نداشته باشد یا با علائمی مانند تب و لرز، درد عضلانی، سردرد، تهوع و استفراغ با آنفلوانزا اشتباه گرفته شود، اما در مراحل بعدی ممکن است بیماری شدید شود و علائمی مانند زردی و نارسایی کلیه به علائم اولیه افزوده شود.
بیشتر مبتلایان به بیماری تب شالیزار با تشخیص و درمان‌های اولیه بهبود می‌یابند و درمان می‌شوند، اما در مواردی تشدید این بیماری به بستری شدن در آی سی یو و حتی مرگ بیمار می‌انجامد. رعایت نکات و مسائل بهداشتی در حین کار و هنگام تماس با حیوانات از راه‌های اصلی پیشگیری از بیماری تب شالیزار است. شالیکاران به‌ویژه باید توجه داشته باشند که هنگام زخمی شدن پوست دست و پای‌شان از تماس با آب‌های مزرعه خودداری کنند.
به گزارش اقتصادنیوز، علاوه بر کشاورزان، دامداران، صیادان، قصابان و حتی شناگران و معدن‌کاران نیز از گروه‌های در معرض خطر ابتلا به بیماری تب شالیزار هستند. فرهنگ بابامحمودی، مدیر گروه بیماری‌های عفونی دانشگاه علوم پزشکی مازندران در این‌باره در گفت‌وگو با ایانا اظهار می‌کند: «شایع‌ترین عوامل شیوع این بیماری ارتباط با آب و خاک آلوده است، در زمان فعالیت در شالیزارها، دست و پای کشاورزان زخمی می‌شود و آب‌های آلوده به ادرار جوندگان و حیوانات باعث ابتلا به این بیماری می‌شود. علاوه بر کشاورزان و شالیکاران، احتمال بروز این بیماری در تمامی دامداران، صیادان، معدن‌کاران و همچنین افرادی که تفریحات آبی مانند شنا را انجام می‌دهند، وجود دارد.»
مدیر گروه بیماری‌های عفونی دانشگاه علوم پزشکی مازندران ضمن بیان اینکه: «علائم این بیماری مشابه آنفلوآنزا بوده که مبتلایان به آن در ۹۰ درصد موارد پس از یک هفته بهبود خواهند یافت، اما در ۱۰ درصد مابقی افراد دچار عفونت شدید و نارسایی کلیوی می‌شوند»، می‌گوید: «هرساله از اردبیهشت تا شهریورماه درگیر این بیماری در استان‌های شمالی کشور هستیم. سال گذشته ۱۰۰ نفر در مازندران به بیماری تب شالیزار مبتلا شدند که سه نفر جان خود را از دست دادند.»
او با ذکر این نکته که این بیماری از سال ۱۳۷۷ در استان گیلان شروع و پس از آن در مازندران گسترش پیدا کرد، می‌افزاید: «این بیماری در فصول کشاورزی و آغاز نشاءکاری برنج در استان‌های شمالی بر اثر آلوده بودن آب‌ها به فضولات جانورانی همچون موش، خرگوش، سگ، خوک و... شروع می‌شود. این باکتری از طریق ادرار حیوانات و جوندگان وارد آب می‌شود و می‌تواند چندین ماه در آب زنده بماند.»
مدیر گروه بیماری‌های عفونی دانشگاه علوم پزشکی مازندران با برشمردن تب شالیزار به عنوان شایع‌ترین بیماری مشترک انسان و حیوانات در سراسر جهان، علائم این بیماری را تب و لرز، درد شدید عضلانی، سردرد مداوم، تهوع و استفراغ و اسهال و در نهایت نارسایی کلیه برمی‌شمرد.
به گزارش اقتصادنیوز، گفته می‌شود این بیماری برای جوانان بسیار قابل تحمل‌تر است و بر همین اساس محمود صادقی متخصص عفونی در گفت‌وگو با ایرنا درباره مرگ کشاورز 67 ساله مازندرانی که روز سه‌شنبه 28 اردیبهشت‌ماه بر اثر ابتلا به بیماری تب شالیزار از دنیا رفته، یکی از علل مرگ او را سن بالا دانسته است.
