مرگ حیوان خانگی، غمی که جدی گرفته نمی شود

رپرتاژ آگهی: به همین دلیل ممکن است بعد از مرگ یک سگ، گربه یا حیوان خانگی دیگر، احساس دلتنگی، خلأ، گریه یا حتی عذاب وجدان تجربه شود؛ واکنش هایی که لزوما نشانه ضعف یا حساسیت بیش از حد نیستند. با این حال، جمله هایی مثل «فقط یک حیوان بود» می توانند باعث شوند فرد احساس کند نباید این اندازه ناراحت باشد یا حتی غمش را از دیگران پنهان کند.

وقتی چنین رابطه ای برای فرد بخشی از زندگی روزمره بوده است، طبیعی است که نبودن حیوان فقط یک فقدان ساده نباشد. اما چرا بعضی اطرافیان این غم را جدی نمی گیرند و فرد چگونه می تواند با احساسات خود روبه رو شود؟

وقتی یک حیوان خانگی عضوی از زندگی ماست

برای فهمیدن شدت سوگ، باید به رابطه ای نگاه کرد که پیش از فقدان شکل گرفته است. حضور یک حیوان خانگی معمولا در مجموعه ای از عادت های روزانه جا می افتد؛ از غذا دادن و مراقبت گرفته تا بازی کردن، بیرون رفتن یا لحظه هایی که فرد برای آرامش و همراهی به او پناه می برد. همین تکرار روزمره به مرور نوعی دلبستگی ایجاد می کند و با از بین رفتن حضور حیوان، بخشی از روال آشنای زندگی هم تغییر می کند.

برای مثال، کسی که سال ها با سگ یا گربه خود زندگی کرده، ممکن است بعد از مرگ او با تغییرات کوچکی در زندگی روزمره روبه رو شود؛ از خالی ماندن جای همیشگی حیوان در خانه گرفته تا عادت هایی که دیگر دلیلی برای انجام دادنشان وجود ندارد.

به همین دلیل، شدت ناراحتی را نمی توان صرفا با مدت زمانی که فرد حیوان را داشته یا حتی نوع حیوان توضیح داد. کیفیت رابطه و جایگاهی که حیوان در زندگی فرد پیدا کرده نیز اهمیت دارد.

چرا سوگ از دست دادن حیوان خانگی جدی گرفته نمیشود؟

مرگ حیوان خانگی گاهی از سوی اطرافیان به اندازه ای که فرد انتظار دارد جدی گرفته نمی شود، چون هنوز در بسیاری از نگاه ها، رابطه انسان با حیوان به اندازه روابط انسانی جدی تلقی نمی شود. به همین دلیل ممکن است فرد بعد از فقدان، به جای همدلی با واکنش هایی روبه رو شود که عمق ناراحتی او را نادیده می گیرند. این وضعیت می تواند باعث شود فرد احساس کند نباید برای حیوانش اینقدر ناراحت باشد یا بهتر است خیلی زود به زندگی عادی برگردد.

مشکل زمانی بیشتر می شود که فرد خودش هم تحت تاثیر همین نگاه، احساساتش را سرکوب کند. در حالی که سوگ یک تجربه شخصی است و شدت آن را نمی توان با ارزش گذاری دیگران درباره رابطه فرد و حیوان تعیین کرد. وقتی فرصت کافی برای بیان این غم وجود نداشته باشد، احساس تنهایی و درک نشدن هم می تواند به خود فقدان اضافه شود.

«فقط یک حیوان بود»؛ جمله هایی که غم را سخت تر میکنند

در چنین شرایطی، جمله هایی مثل «فقط یک حیوان بود»، «یکی دیگر می گیری» یا «این قدر خودت را ناراحت نکن» ممکن است با نیت دلداری گفته شوند، اما برای فرد سوگوار لزوما آرام کننده نیستند. این واکنش ها می توانند به او این احساس را بدهند که ناراحتی اش بیش از حد است یا نباید درباره آن صحبت کند. گاهی بهترین واکنش در برابر چنین فقدانی، نه پیدا کردن جمله ای برای تمام کردن ناراحتی، بلکه پذیرفتن آن و اجازه دادن به فرد برای سوگواری است.

بعد از مرگ حیوان خانگی چه احساساتی ممکن است تجربه شود؟

سوگ می تواند برای هر فرد شکل متفاوتی داشته باشد و قرار نیست همه افراد بعد از مرگ حیوان خانگی یک واکنش مشابه نشان دهند. ممکن است بعضی احساسات در روزهای اول شدیدتر باشند و بعد به تدریج تغییر کنند، در حالی که برای فرد دیگری واکنش متفاوتی دیده شود. مهم این است که این احساسات را صرفا به دلیل شدتشان غیرطبیعی ندانیم.

• دلتنگی و احساس خلأ: نبودن حیوان در خانه و تغییر عادت های روزانه می تواند احساس جای خالی ایجاد کند.
• گریه یا ناراحتی شدید: گریه و افت روحیه می تواند بخشی از واکنش طبیعی به فقدان باشد.
• شوک یا باور نکردن اتفاق: به ویژه در روزهای ابتدایی، ممکن است فرد هنوز نتواند نبودن حیوان را کاملا بپذیرد.
• احساس گناه: بعضی افراد درباره مراقبت های انجام شده یا تصمیم هایی که پیش از مرگ گرفته اند، خودشان را سرزنش می کنند.
• خشم یا بی قراری: گاهی ناراحتی به شکل عصبانیت، بی قراری یا کاهش تمرکز ظاهر می شود.

این واکنش ها به تنهایی نشان نمی دهند که فرد دچار یک مشکل روانشناختی شده است. آنچه اهمیت بیشتری دارد، شدت و ماندگاری آنها و تاثیری است که بر زندگی روزمره فرد می گذارند.

با این غم چه باید کرد؟

لازم نیست از خودتان انتظار داشته باشید که خیلی زود این ناراحتی را کنار بگذارید. به خودتان فرصت دهید سوگواری کنید و اگر نیاز دارید درباره حیوانی که از دست داده اید با کسی صحبت کنید که احساساتتان را قضاوت نمی کند. نگه داشتن عکس ها یا بعضی وسایل او و داشتن فرصتی برای خداحافظی، برای بعضی افراد می تواند راهی برای یادآوری رابطه و کنار آمدن تدریجی با فقدان باشد.

در کنار این فرصت، سعی کنید به تدریج به روال معمول زندگی برگردید؛ خواب، کار، ارتباط با دیگران و فعالیت هایی که پیش از این انجام می دادید. اگر مدام خودتان را بابت اتفاقات یا تصمیم هایی که پیش از مرگ حیوان گرفته اید سرزنش می کنید، به یاد داشته باشید که تصمیم هایتان را باید با شرایط و اطلاعاتی بسنجید که همان زمان در اختیار داشتید. هدف این نیست که حیوان را فراموش کنید، بلکه این است که به مرور بتوانید با جای خالی او کنار بیایید و زندگی روزمره تان را ادامه دهید.

چه زمانی بعد از مرگ حیوان خانگی بهتر است از روانشناس کمک بگیریم؟

برای سوگ بعد از مرگ حیوان خانگی زمان مشخصی وجود ندارد و افراد ممکن است با سرعت متفاوتی با این فقدان کنار بیایند. بنابراین نمی توان صرفا بر اساس تعداد روزها یا ماه ها درباره طبیعی یا غیرطبیعی بودن سوگ قضاوت کرد.

اگر ناراحتی و درگیری ذهنی با فقدان به حدی برسد که برای مدت قابل توجهی زندگی روزمره، خواب، کار، روابط یا توانایی مراقبت از خود را مختل کند، صحبت با یک متخصص سلامت روان می تواند کمک کننده باشد. همچنین اگر احساس گناه، ناامیدی یا تنهایی شدید باعث شده باشد فرد نتواند از حمایت اطرافیان استفاده کند، دریافت مشاوره تلفنی روانشناسی می تواند فرصتی برای صحبت با متخصص و بررسی این احساسات باشد.

سخن پایانی

مرگ حیوان خانگی می تواند فقدانی واقعی و عمیق باشد، حتی اگر اطرافیان آن را به اندازه کافی درک نکنند. اگر چنین تجربه ای را پشت سر می گذارید، لازم نیست برای برگشتن سریع به شرایط عادی به خودتان فشار بیاورید. به خودتان فرصت دهید، درباره احساساتتان با فردی امن صحبت کنید و اگر این ناراحتی زندگی روزمره، روابط یا توانایی مراقبت از خودتان را به شکل قابل توجهی مختل کرده است، از یک متخصص سلامت روان کمک بگیرید.

برچسب های پیشنهادی: سوگ حیوان خانگی، مرگ حیوان خانگی، از دست دادن حیوان خانگی، مرگ گربه خانگی، مرگ سگ خانگی