به گزارش اقتصادنیوز، اولین باری که در دولت روحانی مسئله بازگشت غول‌های نفتی به میان آمد، زمانی بود که زنگنه در اجلاس دائوس همراه رئیس‌جمهور با برخی از این شرکا صحبت کرده بود. آن طور که در آن زمان مطرح شد، قرار بود برخی از این شرکت‌های بزرگ با مذاکرات تازه‌ای که میان ایران و کشورهای غربی برقرار شده بود، دوباره به سمت پروژه‌های نفت و گاز ایران بیایند.
با این حال، این مسئله در مرحله مذاکره متوقف شد و همگی این شرکت‌ها بازگشت خود به ایران را موکول به برداشته شدن کامل تحریم‌ها کردند. شرکت‌های بزرگ نفتی که تا آن زمان امید به تلطیف شرایط آن هم با آمدن دولت جدید داشتند، تنها به مذاکره اکتفا کردند و در نهایت هیچ کدام پای قرارداد با ایران نیامدند.
همین مسئله هم سبب شد تا ایران به شرکایی از جمله هند و چین و یا ترکیه راضی باشد. با این حال، بعد از تفاهم لوزان و صحبت‌هایی که برای لغو تحریم‌ها مطرح شد، شرکای قدیم و جدید ایران دوباره وارد مذاکره شدند. چه آنهایی که در شرایط تحریم ایران را رها نکرده بودند و ایران از آنها با عنوان شریک راهبردی یاد می‌کرد و چه شرکایی که آخرین همکاری‌هایشان با ایران مربوط به سال‌ها قبل بود و تحریم، مانعی برای حضور آنها شده بود.
آن طور که چند روز پیش مهر گزارش داده است، شرکت‌های بزرگ نفتی بعد از تفاهم لوزان برای حضور در ایران اعلام آمادگی کرده‌اند. شرکت‌هایی که مهر از آنها یاد کرده، شل، توتال، انی، ساینوپک، CNPC، سوکار آذربایجان، شرکت نفتی هند و لوک اویل هستند که همگی برای حضور در بازارهای نفتی ایران خود را آ‌ماده کرده‌اند.
پیش از این نیز،چین، هند و ترکیه برای حضور جدی‌تر در بازارهای نفت ایران وارد مذاکره شده بودند. هرچند که این سه کشور در زمان تحریم‌ها نیز در ایران حضور داشتند اما تاکنون بارها اعلام شده که حضور غول‌های نفتی اروپایی در پروژه‌های نفتی ایران، مستلزم برداشته شدن کامل تحریم‌هاست که شاید بتوان گفت اولین قدم آن، برگزاری کنفرانس لندن است که باید مدل جدید قراردادهای نفتی در آن رونمایی شود.
