به گزارش اقتصادنیوز، تورم تولیدکننده ظرف دو سال 32.2 درصد کاهش یافته است اما در شرایط رکود تورمی، تک رقمی شدن تورم تولیدکننده از نگاه برخی کارشناسان نه‌تنها مثبت نیست، بلکه سیگنال‌های منفی به اقتصاد می‌دهد و نشانه بهبود اوضاع شاید تلقی نشود.
بانک مرکزی هفته گذشته گزارشی از تورم نقطه به نقطه تولیدکننده منتشر کرد که نشان می‌داد تورم تولیدکننده از 41.1 درصد فروردین ماه سال 92 به 8.9 درصد در فروردین ماه سال 94 رسیده است و «شاخص بهای تولیدکننده در ایران» در دو سال با 32.2 درصد کاهش در نهایت تک رقمی شده است. اگرچه تک رقمی شدن تورم چه در بخش تولیدکننده و چه در بخش مصرف‌کننده جزو وعده‌ها و مهمترین شعارهای انتخاباتی دولت بوده، اما اکنون با تک رقمی شدن تورم تولیدکننده آن هم در شرایط رکودی اقتصادی، برخی کارشناسان هشدار می‌دهند که نه‌تنها کاهش تورم در این شرایط رکودی امری مطلوب نیست بلکه جزو علائم هشدار دهنده است.
محمدقلی یوسفی، اقتصاددان در گفت‌وگو با اقتصادنیوز در این خصوص می‌گوید: کاهش تورم تولیدکننده زمانی امری مطلوب تلقی می‌شود که صنعت در حالت رکود نباشد و واحدهای تولیدی با تمام ظرفیت خود فعالیت کنند. در این شرایط کاهش هزینه‌های تولید می‌تواند مطلوب باشد. اما نکته اساسی اقتصاد ما رکود تورمی است. یعنی حالتی که در آن واحدهای تولید با نیم یا کمتر از نیمی از ظرفیت خود فعالیت می‌کنند. در این حالت کاهش تورم به معنای عمیق شدن رکود است و به هیج عنوان نشان نمی‌دهد که اوضاع برای تولیدکننده خوب است. یعنی در شرایط رکودی کاهش تورم نشان از کنترل قیمت‌ها در تولید ندارد بلکه نشان می‌دهد رکود در بنگاه‌های اقتصادی عمیق‌تر شده است.
به گفته این استاد دانشگاه علامه طباطبایی رکود حاکم بر صنعت از کالاهای مصرفی به کالاهای واسطه‌ای و تولیدی منتقل شده است.
وی اضافه می‌کند:یعنی رکود از بخش کالاهای مصرفی مانند غذا، پوشاک یا اتومبیل به بخش کالاهایی مانند ماشین‌آلات و ذوب‌آهن و تولید فولاد منتقل شده است.
این اقتصاددان ادامه می‌دهد: به عبارت دیگر رکود به بخشی منتقل شده که برای تولید کالاهای مصرفی لازم است. در چنین حالتی تنها مشکل تعمیق رکود نیست، مساله این است که چون واحدها توان تولید کافی را ندارند و با نیمی از ظرفیت خود فعالیت می‌کنند هزینه‌ها افزایش می‌یابد و نتیجه این موضوع هم افزایش واردات است. یعنی افزایش هزینه‌ها در بخش کالاهای تولیدی و واسطه‌ای این هشدار را می‌دهد که به جای کالای واسطه‌ای، کالای نهایی وارد شود و در نتیجه شرایط از گذشته بدتر هم می‌شود.
به عقیده یوسفی اتفاق دیگری که در این شرایط رخ می‌دهد ارسال سیگنال‌های اقتصادی منفی برای دیگر تولیدکنندگان و سرمایه‌گذاران است؛ یعنی زمانی که در شرایط رکود تورمی، تورم تولید کاهش می‌یابد میل به مشارکت اقتصادی در واحدهای تولید هم کمتر می‌شود. چون سرمایه‌گذاران و تولیدکنندگان می‌دانند که در شرایط رکودی کاهش تورم، نشانه اوضاع نامطلوب اقتصادی است، پس کمتر به سمت تولید می‌روند و بیشتر فعالیت‌های واسطه‌ای رواج می‌یابد.
