به گزارش اقتصادنیوز، شرکت‌های نفتی بزرگ تمایل دارند بازار نفت ایران را هم امتحان کنند. این چیزی نیست که بر کسی پوشیده باشد اما واقعیت این است که شرایط فعلی بازار نفت ایران نیاز به تغییر دارد. آن هم تغییری که بتواند هم بازارهایی همچون هند و چین و شرکای وفادار را راضی کند و هم جذابیت‌هایی برای غول‌های نفتی داشته باشد.
آن طور که در کنگره اخیر لندن عنوان شده، شرکت‌های بزرگ نفتی تمایل دارند وارد ایران شوند اما شاید بتوان این طور گفت که قدم اول حضور آنها، ایجاد جذابیت برای سرمایه‌گذاری در نفت ایران است. این مسئله همان چیزی است که بیشتر کارشناسان نفتی حاضر در این کنفرانس، به آن تاکید کرده‌اند.
هرچند که بسیاری از این کارشناسان، لغو تحریم‌ها را بهانه‌ای برای حضور خود در ایران کرده‌اند اما نکاتی که برخی از آنها به آن اشاره کرده‌اند به خوبی نشان از آن دارد که قراردادهای جدید نفتی ایران باید ویژگی‌های متفاوت‌تری داشته باشد.
پاول استونز، کارشناس مسائل نفتی در این رابطه به نکته‌ای اشاره کرده که شاید تاکنون هیچ یک از شرکای ایران آن را بیان نکرده بودند. به اعتقاد وی، جذب سرمایه‌گذاری در صنعت بالادستی برای ایران بسیار مهم شده و این در حالی است که شرکت‌های نفتی رغبت کمتری برای حضور و سرمایه‌گذاری در این پروژه‌ها دارند. صحبت وی به خوبی نشان می‌دهد که ممکن است در نسخه قراردادهای جدید نفتی ایران هم، اصلاحاتی صورت گیرد.
سایمن تلینگ، کارشناس نفتی پیشین شرکت نفتی بی‌پی از دیگر افرادی است که نظر خود را در خصوص قراردادهای نفتی ایران اعلام کرده‌اند. وی در این رابطه از الزاماتی صحبت کرده که ایران از طریق آن می‌تواند شرکای نفتی را جذب پروژه‌های خود کند. به اعتقاد او، اگر ایران بتواند همزمان با لغو تحریم‌ها، ساز وکارهای قانونی‌اش را درخصوص حوزه انرژی تقویت کند و جذابیت‌های بیشتری را برای شرکت‌های سرمایه‌گذار ایجاد کند، می‌تواند شرکت‌های بیشتری را جذب بازار خود کند.
آتیلا نیکوس، نایب رئیس امور بین‌الملل اداره تنظیم مقررات انرژی مجارستان اما نظر دیگری دارد. وی معتقد است که ایران می‌تواند از ظرفیت‌های خود در تامین گاز به خوبی برای جذب شرکای جدید استفاده کند.
در این میان کریس کوک محقق دانشگاه کالج لندن (یوسی‌ال) به دیگر فاکتور لازم برای قراردادهای جدید نفتی ایران اشاره کرده است. وی معتقد است که ایران باید به سرمایه‌گذاری در منابع فکری داخلی‌اش، توجه کند و در عین حال می‌تواند به مشارکت با شرکت‌های غربی و سازمان‌های آموزشی به صورت همزمان ادامه دهد.
با وجود همه خواب‌هایی که این کارشناسان برای نفت ایران دیده‌اند، تا زمان رونمایی از قراردادهای نفتی هیچ چیز قطعی نیست. ایران ممکن است کماکان از این تجربه‌ها بهره گرفته و نسخه فعلی قراردادهای نفتی را هم اصلاح کند. شاید تنها در چنین شرایطی بتوان گفت که نفت ایران برای همه شرکا، جذابیت خواهد داشت و همکاری‌های نفتی ایران به ضیافت نفتی می‌رسد.
