رئیسجمهوری که از منتقدانِ جنگ سکوت میخواهد | صندوق جنجالی ترامپ شکست خورد | چرا ترامپ گوشهگیر شد؟
بهگزارش اقتصادنیوز، دونالد ترامپ از آن سیاستمدارانی است که همواره از جلب توجه عمومی تغذیه کرده است. رئیسجمهوری که در طول زندگی سیاسی خود، همواره در مرکز اخبار و جنجالهای رسانهای بوده و برای مورد تحسین قرار گرفتن، تلاشهای زیادی کرده است.
بااینحال، در شرایط کنونی که چندین پروژه مهم در سیاست خارجی و داخلی دولت او با دشواری و بنبست راهبردی روبهرو شدهاند، به نظر میرسد که ترامپ برای نخستین بار آرزوی توجه کمتر جهانی به عملکرد خود را دارد.
رئیسجمهوری که سکوت میخواهد
دیوید گراهام در آتلانتیک نوشت: ترامپ بامداد یکشنبه در شبکه اجتماعی خود، مدعی شد که ایران خواهان توافق است و این توافق در نهایت به سود آمریکا خواهد بود، اما بخش قابل توجهتر پیام او نه درباره ایران، بلکه درباره منتقدان سیاستهای خود بود. ترامپ از دموکراتها و حتی برخی جمهوریخواهان گلایه کرد که با اظهار نظرهای مداوم درباره سرعت مذاکرات، ضرورت جنگ یا اجتناب از آن، کار او را دشوارتر میکنند.
واقعیت اما با ادعای ترامپ فاصله زیادی دارد. هفتهها مذاکره بینتیجه با ایران، نشان داده که تهران هیچ عجلهای برای رسیدن به یک توافق ندارد. همزمان ایران اعلام کرده که در واکنش به حملات اسرائیل علیه حزبالله در لبنان، مذاکرات را متوقف میکند و تنگه هرمز را بهطور کامل خواهد بست. در همان روز تنشهای نظامی جدیدی را در محور جنوب میان آمریکا، ایران و اسرائیل بالا گرفت.
با این حال آنچه بیشتر از همه جلب توجه میکند، نوع نگاه ترامپ به حکمرانی است. او ترکیب عجیبی از اقتدارگرایی و حساسیت افراطی را به نمایش میگذارد؛ از یک سو جنگها را آغاز میکند و از سویی، از مدیریت و پایان آنها میگوید. همگی این اقدامات و اضهارات درحالی مطرح می شود که او خود را بههیچ عنوان ملزم به پاسخگویی به کنگره یا افکار عمومی، نمیداند. ترامپ واکنشهای شدیدی را نسبت به انتقادها ونشان میدهد و بهآسانی از هرگونه مخالفتی، آشفته میشود.
اقتصادنیوز: مشکل اصلی نتانیاهو این است که اگرچه نقش او در شکلگیری جنگ و تصمیم به آغاز آن اهمیت داشته اشت، اما بعید است که بتواند در تعیین زمان و نحوه پایان آن نقش تعیینکنندهای را ایفا کند.
حساسیت شدید نسبت به جمهوریخواهان کنگره
دلخوری ترامپ از انتقادهای جمهوریخواهان برای بسیاری عجیب به نظر میرسد. شواهد نشان میدهند که نفوذ او بر حزب جمهوریخواه، همچنان گسترده بوده و حتی در انتخابات مقدماتی اخیر نیز قدرت او بیش از گذشته تثبیت شده است. این به این معناست که در حالی که محبوبیت او در سطح ملی کاهش یافته، اما همچنان بر ساختار حزب کنترل دارد.
با این وجود، ترامپ نسبت به انتقادهای درونحزبی واکنشهای شدیدی را نشان میدهد. هفته گذشته گزارشهایی مبنی بر عقبنشینی او از احتمال توافق با تهران، پس از حملات لفظی جمهوریخواهان تندرو منتشر شد. در شرایط کنونی نیز رئیسجمهور آمریکا بار دیگر از اظهار نظرهای عمومی درباره سیاست خود در قبال ایران، شکایت میکند.
سازوکارهای نظارتی آمریکا لزوما محدود کننده نیستند
شاید اگر ترامپ برای ورود به جنگ از کنگره مجوز میگرفت، یا حداقل تلاش میکرد تا افکار عمومی را برای حمایت از اقدام نظامی خود علیه ایران قانع کند، میتوانست پشتوانه سیاسی مستحکمتری را برای خود ایجاد کند. اما او مسیر آسانتر را انتخاب کرد و ترجیح داد تا بدون طی کردن این مراحل وارد عمل شود.
مخالفتهای فزاینده کنونی یادآور این واقعیت است که سازوکارهای نظارتی و موازنه قدرت در نظام سیاسی آمریکا گاهی نه تنها مانعی برای رئیسجمهور نیستند، بلکه گاهی شبیه به یک سپر حمایتی عمل می کنند.
اما نگاه ترامپ به سازوکارهای رسمی این گونه نیست. او از منتقدان خود میخواهد که سکوت کنند و کنار بایستند. او در ادامه همان پیام در تروثسوشال نوشت: «فقط آرام باشید و استراحت کنید؛ در نهایت همه چیز درست خواهد شد، همیشه همینطور بوده است.»
آشفتگی کاخ سفید در برگزاری سالگرد استقلال آمریکا
اما تحولات روزهای اخیر شواهد چندانی برای این خوشبینی باقی نگذاشته اند. دولت ترامپ مسئولیت برنامهریزی مراسم دویستوپنجاهمین سالگرد استقلال آمریکا را برعهده گرفت و افراد نزدیک به خود را در رأس این پروژه قرار داد. نتیجه، آنگونه که منتقدان میگویند، چیزی جز یک آشفتگی بزرگ نبود. فهرست هنرمندان دعوتشده برای مراسم نیز با انصرافهای پیدرپی مواجه شد؛ تا جایی که ترامپ اعلام کرد شاید کل برنامه لغو شود و به جای آن یک گردهمایی سیاسی برگزار کند.
همزمان پروژه جاهطلبانه او برای تصاحب و بازسازی مرکز فرهنگی کندی نیز با مشکلات جدی روبهرو شده است. ترامپ وعده داده بود این نهاد فرهنگی را متحول خواهد کرد و حتی نام خود را به آن اضافه کرد. اما تنها چند ماه بعد، در حالی که برنامههایش به بنبست رسیده بود، پیشنهاد تعطیلی دو ساله این مرکز را مطرح کرد. در ادامه نیز یک قاضی فدرال حکم داد که او نمیتواند نام خود را بر این مجموعه بگذارد و حق تعطیل کردن آن را ندارد.
صندوق جنجالی ترامپ شکست خورد؟
مشکلات داخلی ترامپ به همین جا ختم نمیشود. یکی از طرحهای مهم او ایجاد صندوقی ۱.۸ میلیارد دلاری از منابع خزانهداری آمریکا بود؛ صندوقی که قرار بود برای جبران خسارت افرادی هزینه شود که به ادعای ترامپ، قربانی سیاسیسازی دولت فدرال شده بودند.
برای اجرای این طرح، تیم ترامپ تلاش کرد تا با دور زدن برخی رویههای حقوقی و کنار گذاشتن مشاوران دولتی، توافقی سریع را تنظیم کند، اما این اقدام با واکنش منفی کنگره و حتی تردیدهایی در داخل کاخ سفید مواجه شد. دو قاضی فدرال نیز احکامی صادر کردند که مشروعیت این صندوق را زیر سؤال برد. گزارشهای کنونی حاکی از آن است که دولت احتمالا بهطور کامل از این پروژه عقبنشینی خواهد کرد.
پرونده ایران؛ از تهدید به حمله تا توافق قریبالوقوع
با این حال، مهمترین چالش ترامپ همچنان مناقشه با ایران است؛ مسئلهای که چندان نشانهای از موفقیت در آن دیده نمیشود. در طول هفتههای اخیر، کاخ سفید بارها از توافق قریبالوقوع سخن گفته و سپس از مواضع خود عقبنشینی کرده است.
ترامپ روز جمعه جلسهای در اتاق وضعیت کاخ سفید برگزار کرد و وعده داد که این نشست به تصمیم نهایی درباره ایران منجر خواهد شد. اما جلسه بدون نتیجه پایان یافت و تحولات بعدی عملا آن را بیاثر کرد.
سردرگمی در مواضع ترامپ نیز بیش از پیش نمایان شده است. او در مصاحبهای با لارا ترامپ عروس خود، مدعی شد که آمریکا از عمد نیروهای نظامی ایران را دستنخورده باقی گذاشته است؛ ادعایی که با گفتههای قبلی او درباره نابودی بخش عمده توان نظامی ایران، تناقضی آشکار دارد. او در همان مصاحبه نیز هشدار داد که اگر توافق مطلوبی حاصل نشود، با قدرت نظامی کار را تمام خواهد کرد.
این تناقضات در روزهای اخیر بیشتر آشکار شده است. ترامپ بعدازظهر یکشنبه در گفتوگو با شبکه سیانبیسی اعلام کرد که برایش اهمیتی ندارد مذاکرات ادامه پیدا کند یا نه و گفت: واقعا اهمیتی نمیدهم.
او تنها ساعتی بعد، در شبکه اجتماعی خود نوشت که مذاکرات با جمهوری اسلامی ایران با سرعت زیادی در حال پیشرفت است.
چرا ترامپ گوشهگیر شد؟
نویسنده مدعی شد: درگیریهای جدید میان ایران، اسرائیل و آمریکا میتواند نشانهای از آغاز مرحلهای گستردهتر از جنگ باشد؛ یا ممکن است تنها نشان دهد که آتشبس ادعایی، تا چه اندازه شکننده است.
اما فارغ از سرنوشت بحران تهران، یک واقعیت روشن به نظر میرسد؛ این که بسیاری از مهمترین طرحهای سیاسی ترامپ، اصلا در مسیر مطلوب او پیش نمیروند.
از ایران گرفته تا غزه، از مرکز کندی تا پروژههای داخلی دولت، نشانههای موفقیت قطعی کمتر از آن چیزی است که کاخ سفید ادعا میکند. همین مسئله توضیح میدهد که چرا رئیسجمهوری که همواره از توجه عمومی استقبال میکرد، اکنون از منتقدان میخواهد تا کمتر حرف بزنند و کمتر به او توجه کنند.
مشکل این است که عملکرد دولت او در ماههای اخیر، دلایل کافی به افکار عمومی برای اعتماد به وعدههای پیشین کاخ سفید را نمیدهد.
