اقتصادنیوز: گلوگاهها فقط نوارهای باریک آبی نیستند، بلکه شریانهای تجارت، کانون برنامهریزی نظامی و عاملی مهم در شکلدهی به سیاست خارجی قدرتهای بزرگاند.
اقتصادنیوز: «پایان جهان، شروع دوباره» درنهایت بیش از آنکه درباره پایان باشد، درباره گذار است. گذار از نظمی که طی چند دهه بر جهانی شدن گسترده و امنیت نسبی تجارت استوار بوده، به نظمی که ممکن است در آن جغرافیا، منابع، امنیت و ظرفیت داخلی اهمیت بیشتری داشته باشند.
اقتصادنیوز: تنگه هرمز بار دیگر به یکی از حساسترین نقاط بازار انرژی جهان تبدیل شده است؛ جایی که هر اختلال در عبور نفتکشها میتواند زنجیرهای از نگرانیها درباره قیمت نفت، امنیت انرژی و تجارت جهانی ایجاد کند.
اقتصادنیوز: جنگ در خاورمیانه و تشدید خشکسالی در اروپا و آمریکای لاتین، هزینه حملونقل دریایی را در مسیرهای کلیدی جهان به سطوح بیسابقه رسانده است؛ از هرمز و دریای سرخ تا کانال پاناما و رود راین، اختلال در مسیرهای تجاری حالا زنگ خطر افزایش هزینه کالاها را به صدا درآورده است.
اقتصادنیوز: تنگه هرمز یکی از مهمترین گذرگاههای دریایی جهان است. هر تنش نظامی، هر تغییر در مسیر کریدورهای تجاری و هر تحول در بنادر منطقه، نهتنها بر سرنوشت ایران، بلکه بر بازارهای جهانی، زنجیرههای تأمین و موازنه قدرت میان دولتها اثر میگذارد. از همین رو، تنگه هرمز یکی از مهمترین میدانهای رقابت ژئوپلیتیکی قرن بیستویکم است.
اقتصادنیوز: نئومرکانتیلیسم در حال ظهور در عرصه بینالمللی ثبات اقتصاد جهانی و روابط بین قدرتهای بزرگ را تهدید میکند.
اقتصادنیوز: با وجود توسعه ابزارهای مالی جدید از سوی چین، از یوان دیجیتال تا شبکههای تسویه بینبانکی، گزارشها نشان میدهد تقاضای جهانی برای استفاده از این ابزارها همچنان محدود مانده و دلار موقعیت مسلط خود را حفظ کرده است.
اقتصادنیوز: اکنون و در شرایطی که احتمال دستیابی به توافقی میان ایران و آمریکا بار دیگر مورد توجه قرار گرفته، این پرسش مطرح است که تجارت خارجی ایران در صورت رفع یا کاهش تحریمها با چه تحولاتی روبهرو خواهد شد؟
اقتصادنیوز: بر اساس آخرین گزارشها و دادههای منتشر شده از سوی سازمان تجارت جهانی (WTO) در سال ۲۰۲۵، بزرگترین، پویاترین و ثروتمندترین اقتصادهای روی زمین، دقیقاً همان کشورهایی هستند که بیشترین آمار واردات را در جهان به نام خود ثبت کردهاند. علم اقتصاد، این تناقض ظاهری را چگونه توضیح میدهد؟
اقتصادنیوز: پکن در مواجهه با تنشهای منطقه، موضعی عملگرایانه گرفته و به دنبال حداکثر منافع و حداقل ماجراجویی سیاسی است.