به نظر مىرسد بسیارى از ما ایرانیان سابقه فرهنگى طولانى در پذیرفتن دروغ و رنجیدن از راستگویى داریم. ضربالمثلهایى مانند «دروغ مصلحتآمیز به از راست فتنهانگیز» موید این روحیه است. اصطلاح «رودربایستى» که در فرهنگهاى دیگر معادل آن را نیافتهام خود دال بر این است که حقایق را از کسى پوشیده بداریم و جز آنچه باید گفت یا انجام داد را انجام دهیم.
لحظهاى که خبر نابهنگام و بدون مقدمه را شنیدم بىاختیار این جمله به زبانم جارى شد: «نظام الملک رفت». او کسى بود که با حسن نیت و درایت تمام نیروهاى بعضا واگرا را در جهت حفظ منافع عمومى و با دقت در رعایت جانب جریانات مختلف هدایت گربود با شیوه میانه روى و یافتن راه حل عقلایى مشکلات و در نظر داشتن هدف غایى پیشرفت و اقتدار کشور. او شیفته اعتلاى مردم ایران و کشور ایران بود و در این مورد با شوق و ذوق…