بازخوانی یک حادثه آخرالزمانی؛ انفجار تلخ میدان تجریش | مردی که برای خرید دارو آمد و به خانه بازنگشت | شیفت را با گریه به ما تحویل دادند | کادر بیمارستان برای نجات مصدومان به خیابان آمدند
کادر درمان آن روز با صحنههایی روبهرو شد که در کتابهای پزشکی کمتر میتوان برایش آموزشی یافت؛ مجروحانی که هر ثانیه برای نجاتشان سرنوشتساز بود و درمان فقط به اورژانس و بخشها و اتاقهای عمل محدود نشد؛ حیاط و راهروهای بیمارستان و حتی خیابان به محلی برای مداوا تبدیل شدند.
امروز و در سالگرد حمله ددمنشانه و اصابت موشکهای صهیونی به میدان تجریش، کادر درمان بیمارستان شهدای تجریش از روزی روایت میکنند که سفیدپوشان برای نجات جانها دویدند؛ در روزی که تجریش زخمی شد اما همدلی مردم و ایثار درمانگران، چراغ امید را در دلها روشن نگه داشت...
۱۴۰۴، سال درد و رنج
آرزو اکبریفر _ پرستار بخش اورژانس بیمارستان شهدای تجریش درباره اصابت موشک دشمن در میدان تجریش اظهار کرد: حدود ۱۲ سال سابقه خدمت دارم؛ یکی از بدترین دوران کاری خود را طی سال ۱۴۰۴ تجربه کردم. سال دردناکی را پشت سر گذاشتیم، اتفاقات ناگواری که با جنگ ۱۲ روزه آغاز شد. سپس حوادث دی ماه را تجربه کردیم و در روزهای پایانی سال نیز یک جنگ دیگر آغاز شد. رویدادهایی که یکی از دیگری دردناکتر و دلخراشتر است. تمام کادر درمان در تمام صنوف به معنای واقعی اذیت شدند و همه ما درگیر مسائل سال گذشته بودیم.
این پرستار با بیان اینکه روزهای ۱۴۰۴ با ترس و اضطراب برای کادر درمان همراه بود، گفت: هنگامی که نزدیک بیمارستان مورد اصابت قرار گرفت، در این مرکز درمان حضور نداشتم. پس از انتشار خبر اصابت موشک، تماسهای متعددی دریافتکردم که جویای شرایط من بودند.
او درباره آمادگی کادر درمان برای ارائه خدمات به مصدومان توضیح داد: پرسنل بیمارستان، گروهی در یکی از شبکههای اجتماعی داریم؛ تمام همکاران که شرایط حضور در بیمارستان را داشتند، اعلام آمادگی کردند تا به مصدومان خدمات ارائه دهند. همچنین همکارانی که شیفت آنها در صبح روز انفجار به پایان رسیده بود، از راههای دور مانند ایستگاه مترو صدر به بیمارستان بازگشتند؛ چرا که ایستگاه مترو تجریش بسته شده بود و هیچ تاکسی یا تاکسی اینترنتی، مسافر برای محدوده بیمارستان قبول نمیکرد.
اکبری درباره مواجهه خود با محیط بیمارستان گفت: صبح روز پس از اصابت موشک، به بیمارستان آمدم؛ فقط ناراحتی و گریه بر فضای بیمارستان حاکم بود. خانوادههایی که با بغض بسیار زیاد به بیمارستان میآمدند و در جستوجوی عزیزان خود بودند. یک زن به بیمارستان آمد و به دنبال پدر خود بود؛ مردی که برای خرید دارو به تجریش آمده بود اما به خانه برنگشته بود؛ این مورد برای من بسیار آزار دهنده بود.
آن روزهای سخت دیگر تکرار نشود
این پرستار درباره آن روز سخت خرداد ماه گفت: امیدوارم هیچ فردی، روز سخت مراجعه به بیمارستان یا هر مکان دیگری برای شناسایی پیکر عزیزانش را تجربه نکند. کادر درمان، تمام این صحنهها را میبیند و با آنها گریه میکند. صرفنظر از تمام تلاشها، احیای مصدومان، حفظ سلامت و بقای مصدومان، تمام تلاش خود را برای بیماران میکردیم؛ چرا که کار دیگری از دست ما برنمیآمد. تمام پرسنل بیمارستان از پزشک، پرستار، کمکپرستاران، نیروهای خدماتی و اداری دستبهدست هم داده بودیم تا از شرایط سخت عبور کنیم. تنها کاری که از دست ما برمیآمد این بود که به بهبود وضعیت جسمی مصدومان کمک کنیم تا مقداری به خودمان آرامش دهیم.
اکبریفر درباره آثار روحی حوادث سال گذشته برای کادر درمان گفت: تحت تاثیر آثار روحی حوادث سال گذشته، باید بگویم که پوست کادر درمان به تمام معنا کنده شد. چند حادثه سنگین را تجربه کردیم؛ حوادثی که تمام کادر درمان را از روال عادی کاری دور کردند و سبب شرایط بحرانی شدند؛ بحرانهایی که به هیچ وجه عادی نبود؛ دوران کرونا را با تمام سختیها پشت سر گذاشتیم اما حوادث تلخ سال گذشته به هیچ وجه فراموش نمیشود.
او درباره شرایط بخش در صبح روز پس از اصابت گفت: شرایط آن روز با سایر روزها متفاوت بود؛ همکارانی که روز اصابت موشک در بیمارستان شیفت بودند، شیفت را با گریه به ما تحویل دادند. شرایط محیطی محل اصابت به نحوی بود که برخی همکاران خود را به آب زده بودند تا افراد مصدوم را نجات دهند، آنها حتی فرصت عوض کردن لباسهای خود در بیمارستان را نداشتند. ارائه خدمات در بیمارستان فقط به خدمترسانی به بیماران محدود نمیشود بلکه برخی شرایط نیز میبایست فراهم شود. بهزبان آوردن شرایطی که تجربه کردیم، سخت است و فقط میتوان گفت که این شرایط را در فیلمها دیدهایم. امیدوارم، آن روزهای سخت را دیگر تجربه نکنیم.
برای هر بحرانی آماده باشیم
این پرستار اورژانس درباره ضرورت آمادگی مراکز درمانی برای شرایط بحرانی گفت: تمام گروهای درمانی یعنی پزشکان، پرستاران، کمکپرستاران، خدماتیها و کادر اداری میبایست آموزش ببینند تا بدانند در شرایط بحرانی چگونه عمل کنند. ممکن است که این اتفاق برای هر بیمارستانی رخ دهد، اگر بتوانیم بحران را به درستی مدیریت کنیم و هرکسی بداند در چه جایگاهی باید حضور داشته باشد و چه کارهایی انجام دهد، در این صورت به بیماران بسیار کمک میکند.
خواسته پرستاران از سیاستگذاران
اکبری درباره خواستههای خود از سیاستگذاران نیز اظهار کرد: موضوع کمبود پرستار را همه میدانیم؛ اغلب پرستاران بیمارستان شهدای تجریش از شهرهای دیگر به تهران آمدهاند، بیمارستانی که برای اقامت پرستاران خوابگاه ندارد. میزان دریافتی پرستاران به نحوی است که کل حقوق خود را برای اجارهبها پرداخت میکنند و اگر خانوادهها از آنها حمایت نکنند، امکان زندگی در تهران را ندارند. دریافتی پرستاران به نحوی نیست که توانایی پرداخت اجاره خانههای نزدیک بیمارستان را داشته باشند؛ چند ساعت در راه هستند تا به بیمارستان برسند و به خانه برگردند.
کادر بیمارستان برای نجات مصدومان به خیابان آمدند
در ادامه، علی محمدزاده رفیعی_سوپروایزر بیمارستان شهدای تجریش نیز درباره اصابت موشک در نزدیکی بیمارستان در خردادماه سال گذشته گفت: هنگامی که موشک در نزدیکی بیمارستان اصابت کرد، تعدادی از ترکشهای موشک به حیاط بیمارستان رسید. با توجه به اینکه شروع جنگ ناگهانی بود و به مدیریت بحران نیاز داشت، تمام پرسنل بیمارستان به فکر این بودند که شرایط را مدیریت کنند و خوشبختانه دانشگاه علومپزشکی شهید بهشتی رو سفید بیرون آمد.
او با بیان اینکه تمام کادر درمان برای ارائه خدمات به محل اصابت موشک رفتیم، توضیح داد: اگرچه پرسشهای متعددی مانند «آیا محیط اطراف بیمارستان امن است؟» یا «آیا امکان اصابت مجدد موشک وجود دارد؟» را در سر داشتیم. با تمام این شرایط و ترس و واهمهای که داشتیم، به دلیل حس وطندوستی و انساندوستی، منتظر رسیدن تیم اورژانس نشدیم و با تمام پرسنل برای نجات مصدومان رفتیم و آنها را با تخت، برانکارد و حتی دست خالی به بیمارستان منتقل کردیم.
ترکیدگی لوله آب و روند سخت امدادرسانی
سوپروایزر بیمارستان شهدای تجریش با بیان اینکه شرایط محیطی محل اصبت بسیار سخت بود، اظهار کرد: دسترسی به مصدومان بسیار سخت بود؛ چرا که ترکیدگی لوله ناشی از انفجار و جاری شدن آب در خیابانها باعث سختی در امدادرسانی شده بود. مسائل و مشکلات فقط به جاریشدن آب در خیابان محدود نمیشد، چرا که اختلال برق نیز وجود داشت و یکی از پرسنل بیمارستان دچار برقگرفتگی شد.
محمدزاده با بیان اینکه پذیرای ۵۵ مصدوم بودیم، توضیح داد: متاسفانه، تعدادی از مصدومان حادثه را از دست دادیم و شهید شدند. روزهای جنگ ۱۲ روزه، خبری مبنی بر شهادت یک زن باردار را شنیدیم، این زن در حادثه اصابت موشک به تجریش شهید شد.
سوپروایزر بیمارستان شهدای تجریش گفت: حال و هوای آن روزها متفاوت بود؛ آنقدر درگیر کار بودیم که فکر برای بیان حس و حال خود نداشتیم. ترس از تکرار حادثه به هیچ وجه قابلکتمان نیست. تیم بحران را فعال کردیم، تمام نیروهای بیمارستان با دلوجان به پای کار آمدند.
فعالیت اتاقهای عمل و تعیین تکلیف مجروحان اورژانس
حسین حسنی_مسئول حراست بیمارستان شهدای تجریش نیز درباره اصابت موشک در میدان تجریش گفت: تمام پرسنل بیمارستان از کادر پرستاری، پزشکی، مدیریتی و تمام بخشها تا اداری و خدمات، به میدان قدس یعنی محل حادثه رفتیم تا مصدومان را نجات دهیم. تختهای بیمارستان را از سرپایینی خیابان دربند به محل اصابت میبردیم تا به مصدومان کمک کنیم. کادر درمان بیمارستان، منتظر رسیدن مصدومان نماند، بلکه خود به محل اصابت موشک رفت تا مصدومان را نجات دهد.
او ادامه داد: بدون هیچ ترس و درنگی به محل اصابت موشک رفتیم؛ این احتمال وجود داشت که آن مکان یکبار دیگر مورد اصابت قرار گیرد یا هر حادثهای رخ دهد.
حسنی با بیان اینکه محل اصابت موشک یک مکان غیرنظامی بود، توضیح داد: اصابت موشک در نزدیکی بیمارستان شهدای تجریش سبب شهادت و مصدومیت شهروندان شد. هنگامی که به محل اصابت رسیدیم، صحنههای دلخراشی را دیدیم که فراموششدنی نیستند. اصابت موشک، سبب مصدومیت و شهادت تعدادی از شهروندان شد و یک زن باردار نیز در این حادثه شهید شد. یک پزشک متخصص نیز در صحنه حادثه جان خود را از دست داد.
مسئول حراست بیمارستان شهدای تجریش درباره ارائه خدمات گفت: پس از انتقال مصدومان، اتاقهای عمل را فعال کردیم و تمام مصدومان طی ۸ ساعت در اورژانس تعیین تکلیف شدند و کادر درمان به بهترین شکل ممکن عمل کرد. شرایط دردناک و ناراحتکننده بود، اما کادر درمان مانند همیشه در صحنه و کنار مردم حضور مقتدرانه و با صلابت داشت.
