جنگنده‌‌ای شبیه موشک/ پروژه مخفی بریتانیا برای شکار بمب‌‌افکن‌‌های اتمی شوروی +تصاویر

به گزارش اقتصادنیوز به نقل از عصر ایران، ویکرز تایپ 559 یک رهگیر سوپرسونیک مفهومی بریتانیایی بود که شرکت ویکرز- آرمسترانگز در سال 1955 برای پاسخ به نیاز نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا طراحی کرد. هدف اصلی این پروژه ساخت هواپیمایی بسیار سریع و قدرتمند بود که بتواند بمب افکن های اتمی شوروی را پیش از رسیدن به خاک بریتانیا رهگیری و نابود کند.

این طرح هرگز وارد مرحله تولید نشد اما از نظر طراحی یکی از عجیب ترین و آینده نگرانه ترین پروژه های دوران جنگ سرد به حساب می آمد و ظاهر آن بیشتر شبیه یک موشک سرنشین دار یا وسیله ای علمی تخیلی بود تا یک جنگنده معمولی.

ویکرز تایپ 559 بدنه ای باریک و کشیده با دماغه ای بسیار تیز و بال های کوچک دلتا شکل داشت تا بتواند با کمترین مقاومت هوا در سرعت های بسیار بالا پرواز کند. کابین یک نفره خلبان نیز بسیار کوچک طراحی شده بود تا سطح مقطع هواپیما کاهش پیدا کند.

مهندسان این پروژه پیش بینی کرده بودند که هواپیما بتواند به سرعتی بیش از 2 ماخ برسد و در مدت کوتاهی به ارتفاع بالا صعود کند. برای رسیدن به چنین عملکردی، طرح از 2 موتور توربوجت اصلی در کنار چند موتور راکتی کمکی استفاده می کرد. ایده این بود که هنگام عملیات رهگیری، موتورهای راکتی روشن شوند تا هواپیما مانند یک موشک با سرعت فوق العاده زیاد اوج بگیرد و به هدف نزدیک شود.

این پروژه همچنین قرار بود به جای تسلیحات سنتی از موشک های هدایت شونده هوا به هوا استفاده کند که در آن زمان فناوری نسبتا جدیدی به شمار می رفت. با وجود عملکرد تئوری چشمگیر، هزینه بسیار بالا، پیچیدگی فنی شدید و نگرانی درباره مصرف سوخت و قابلیت اطمینان موتورهای راکتی باعث شد دولت بریتانیا پروژه را متوقف کند. در همان دوره پروژه های رهگیر دیگری نیز در حال توسعه بودند و در نهایت English Electric Lightning به عنوان رهگیر اصلی وارد خدمت شد. امروزه ویکرز تایپ 559 بیشتر به عنوان یکی از بلندپروازانه ترین طرح های شکست خورده هوانوردی بریتانیا شناخته می شود و هنوز هم میان علاقه مندان تاریخ هوانوردی محبوبیت زیادی دارد.

طراحی کانارد این هواپیما نیز در زمان خود غیرعادی بود. بالچه های جلویی در کنار ورودی هوای بسیار بزرگ زیر دماغه، ظاهر تایپ 559 را کاملا متفاوت می کرد. حتی سکان های دوقلو در نوک بال ها هم بخشی از تلاش مهندسان برای حفظ پایداری در سرعت های بالا بود. بسیاری از ایده های این پروژه بعدها در طراحی جنگنده های مدرن و هواپیماهای پرسرعت دوباره دیده شدند.