ترامپ برای خروج از بحران جنگ ایران چه باید بکند؟ | تهدید هستهای ایران برای افکار عمومی آمریکا قانعکننده نبود
به گزارش اقتصادنیوز، از نظر راهبردی، جنگ با ایران از همان ابتدا تصمیمی اشتباه بود. از نظر انتخاباتی هم اکنون روشن شده است که این جنگ به عاملی سمی برای آینده سیاسی حزب جمهوریخواه تبدیل شده است.
نشنال اینترست در گزارشی نوشته است: دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، ظاهرا در حال بررسی دور جدیدی از حملات علیه ایران است. اما یک مشکل اساسی وجود دارد: او عملا همین ماه، در جریان انتخابات میاندورهای، نظر مردم آمریکا را درباره این سیاست جویا شده و پاسخ چندان خوشایندی دریافت نکرده است.
رایدهندگان در انتخابات اخیر مخالفت خود را با بسیاری از سیاستهای ترامپ نشان دادند؛ اما جنگ با ایران در صدر این مخالفتها قرار داشت. ۶۰ درصد رایدهندگان معتقد بودند ورود به جنگ تصمیم اشتباهی بوده است و ۷۴ درصد نیز گفتند این جنگ عاملی بسیار مهم یا تعیینکننده در تصمیم انتخاباتی آنها بوده است.

این ارقام بهویژه از آن جهت قابل توجهاند که سیاست خارجی بهندرت در انتخابات اخیر آمریکا تا این اندازه نقش تعیینکنندهای داشته است.
اگر ترامپ نمیخواهد دوران ریاستجمهوریاش به یک شکست تمامعیار تبدیل شود، باید از فکر آغاز دوباره جنگ با ایران دست بکشد و بهجای آن، برای پایان دادن به این درگیری تلاش کند.
چرا آمریکاییها روایت ترامپ درباره جنگ ایران را نپذیرفتند؟
نتایج انتخابات نشان میدهد که وقوع چنین وضعیتی از ابتدا هم قابل پیشبینی بود. دلیل این مسئله آن نیست که آمریکاییها بهطور غریزی با رئیسجمهورانی که در دوران جنگ از مردم میخواهند هزینه و فداکاری را بپذیرند، مخالفاند.
وودرو ویلسون، رئیسجمهور آمریکا، توانست افکار عمومی را برای مقابله با گسترش اقتدارگرایی آلمان در اروپا بسیج کند و حمایت مردم را برای پذیرش هزینههای سنگین جنگ جهانی اول به دست آورد. این هزینهها شامل افزایش مالیات، تورم بیشتر، سهمیهبندی مواد غذایی و سوخت و کشته شدن بیش از ۱۰۰ هزار نیروی نظامی آمریکایی بود.
به همین ترتیب، فراخوان فرانکلین روزولت برای شکست فاشیسم، حمایت گسترده مردم آمریکا از جنگ جهانی دوم را به همراه داشت؛ جنگی که بیش از ۴۰۰ هزار کشته از میان نیروهای نظامی آمریکا بر جای گذاشت.
مشکل ترامپ این است که آمریکاییها روایت او درباره ایران را باور نمیکنند؛ چراکه معتقدند ایران تهدیدی موجودیتی برای ایالات متحده به شمار نمیرود.
برخی ممکن است بگویند این وضعیت نتیجه عملکرد خود ترامپ است؛ چراکه او پیش از آغاز جنگ نتوانست افکار عمومی را برای پذیرش آن آماده کند. برای مثال، رئیسجمهور آمریکا در سخنرانی وضعیت کشور خود، تنها چند روز پیش از آغاز درگیری، تقریبا اشارهای به ایران نکرده بود.
با این حال، مسئله عمیقتر از ضعف ترامپ در اقناع افکار عمومی است.
حتی اگر ترامپ پیش از ماه فوریه نیز برای جلب حمایت مردم تلاش میکرد، پژوهشها نشان میدهند که روایت او همچنان با شکست مواجه میشد؛ زیرا واقعیتهای میدانی با تصویری که دولت آمریکا ارائه میکرد، همخوانی نداشت.
تهدید هستهای ایران برای افکار عمومی آمریکا قانعکننده نبود
آمریکاییها همچنین ادعای ترامپ درباره نزدیک بودن دستیابی ایران به سلاح هستهای و تبدیل شدن این کشور به تهدیدی خطرناک را نپذیرفتند.
این مسئله چندان هم عجیب نیست. ارزیابیهای اطلاعاتی آمریکا که پیش از جنگ در اختیار ترامپ قرار گرفته بود، نشان میداد ایران فاصله زیادی با ساخت بمب هستهای دارد و در آن مقطع هم قصدی برای انجام چنین کاری نداشته است.
بنابراین، جای تعجب نیست که در زمان آغاز جنگ، ۵۵ درصد آمریکاییها ایران را تهدیدی محدود یا اساسا فاقد تهدید جدی برای کشورشان میدانستند. همچنین، در ماه اوت، ۶۸ درصد از شهروندان آمریکایی اعلام کردند هزینههای جنگ با ایران ارزش دستاوردهای آن را نداشته است.
به بیان سادهتر و در نقطه مقابل تجربه ویلسون و روزولت، ترامپ جنگی را آغاز کرد که نه اهداف روشن و قابل دستیابی داشت و نه منفعت مشخصی برای ایالات متحده به همراه میآورد.

همانطور که نتایج انتخابات میاندورهای به او نشان داد، وقتی هزینههای جنگی که فاقد چنین هدف روشنی است افزایش پیدا میکند، مردم خشمگین میشوند، صلاحیت و توانایی رهبران خود را زیر سوال میبرند و آنها را بابت تصمیمهایشان مجازات میکنند. تجربه تاریخی آمریکا هم این واقعیت را تایید میکند.
تجربه کره، ویتنام و سومالی؛ روسایجمهور آمریکا چگونه هزینه جنگ را پرداخت کردند؟
با افزایش سرسامآور هزینههای تشدید جنگهای کره و ویتنام، آمریکاییها بهتدریج منطق نظریه جنگ سرد موسوم به نظریه دومینو را زیر سوال بردند. آنها دیگر حاضر نبودند این استدلال را بپذیرند که برای جلوگیری از گسترش کمونیسم، باید سربازان آمریکایی در سرزمینهای کوچک و کماهمیت آسیا کشته شوند.
هری ترومن و لیندون جانسون، روسایجمهور وقت آمریکا، هر یک به شکلی هزینه سیاسی این جنگها را پرداخت کردند. هر دو در شرایطی که با مخالفت گسترده افکار عمومی روبهرو بودند، تصمیم گرفتند برای انتخاب مجدد نامزد نشوند.
بیل کلینتون در ماجرای فاجعه نظامی سال ۱۹۹۳ در سومالی، بهای سنگینی پرداخت؛ تجربهای که از جهاتی به وضعیت کنونی ترامپ در جنگ با ایران شباهت دارد.
با پایان جنگ سرد، سومالی دیگر جایگاه راهبردی مهمی در سیاست خارجی آمریکا نداشت و واشنگتن هم منافع حیاتی مشخصی در این کشور دنبال نمیکرد. در نتیجه، دولت کلینتون نمیتوانست با تکیه بر یک هدف بزرگ و قانعکننده، حمایت عمومی از مداخله نظامی را حفظ کند.

پس از کشته شدن ۱۸ سرباز آمریکایی در حادثه سقوط بالگرد بلکهاوک در سومالی، میزان محبوبیت کلینتون بهشدت سقوط کرد و دموکراتها در انتخابات میاندورهای سال ۱۹۹۴ با یکی از سنگینترین شکستهای تاریخی خود مواجه شدند.
ترامپ برای خروج از بحران جنگ با ایران چه باید بکند؟
ترامپ اکنون چه کاری باید انجام دهد؟ پاسخ ساده است: به جنگ با ایران پایان دهد.
زمانی که هزینههای جنگهای کره، ویتنام و سومالی برای جامعه آمریکا غیرقابل تحمل شد، مردم خواهان خروج از این درگیریها شدند و روسایجمهوری که آغازگر یا عامل تشدید آن جنگها بودند، در نهایت به این خواسته تن دادند.
برای ترامپ، نخستین گام در این مسیر، کنار گذاشتن افراد متملق و چاپلوس از اطراف خود است؛ بهویژه پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا. او باید اجازه دهد افراد عملگرا و واقعبین مدیریت تصمیمهای مربوط به جنگ را در دست بگیرند.
ترامپ باید به مشاورانی گوش دهد که غرایز و تصمیمهای اولیه او را به چالش میکشند و بهجای کنار گذاشتن کسانی که حرفهایشان مطابق میل او نیست، از شنیدن دیدگاههای انتقادی آنها استقبال کند.
البته تغییر افراد در دولت تنها بخش کوچکی از مسیری است که ترامپ باید طی کند.
او باید واقعیت را بپذیرد و برای دستیابی به توافقی تلاش کند که به بازگشایی تنگه هرمز منجر شود. نظرسنجیها نشان میدهند مردم آمریکا خواهان مذاکره جدی و صادقانه با تهران هستند؛ حتی اگر واشنگتن برای رسیدن به توافق ناچار به دادن امتیازهایی شود.
زمان آن رسیده است که ترامپ از وسواس خود درباره نمایشهای ظاهری و حفظ تصویر قدرتمندش دست بردارد و به صدای مردم آمریکا گوش کند.
در غیر این صورت، دوران ریاستجمهوری او حتی بدتر از عملکرد روسایجمهور پیشین آمریکا در دوران جنگ به پایان خواهد رسید و جمهوریخواهان خود را در بیابانی سیاسی خواهند یافت؛ جایی که از دست دادن جایگاه انتخاباتی به یک قاعده تبدیل میشود، نه یک استثنا.