جرأت دیدار با رئیس اتاق آمریکا را داشتم / در خرابی وضع اقتصادی اتاق هم شریک است

به گزارش «اقتصادنیوز»،‌روزنامه عصر اقتصاد گفت‌وگویی با رئیس پیشین اتاق تهران داشته که حاوی نیش‌وکنایه‌های محمدرضا بهزادیان به افراد و ارکان مختلف اتاق بازرگانی است. این گفت ‌وگو البته سرشار از غلط‌های املایی و انشایی است.

عصر‌اقتصاد نوشته:
محمدرضا بهزادیان در دوران نمایندگی مجلس شورای اسلامی به همراه مرحوم حایری‌زاده و موحدی ساوجی از فعال‌ترین نمایندگان در صحن علنی مجلس بود و هیچ مصوبه‌ای بدون اظهار نظر او از صحن خارج نمی‌شد. در دوران ریاست اتاق تهران هم با طرح‌های نو و روز آمد و تسلط بر قوانین و مقررات پایه‌گذار روند جدیدی در پارلمان بخش خصوصی بود. او که قدرتمند‌ترین رفرمیست بافت سنتی اتاق بازرگانی در ۳۷ سال اخیر بود، در ‌‌نهایت با مقاومت تمامیت‌خواهان اتاق و حمایت دولت احمدی‌نژاد با رد صلاحیت و ابطال کارت بازرگانی، از کل پارلمان بخش خصوصی حذف شد. دو هفته پیش وی با دریافت کارت بازرگانی مجددا وارد حوزه بزرگ‌ترین تشکل بخش خصوصی کشور شد، که نوید تحرکات اصلاح‌گرایانه‌ای از این مرد خراسانی میان سال که هنوز ترکیب فیزیکی دوران جوانی را حفظ کرده، می‌دهد. روزنامه عصر اقتصاد برای آشنایی با دیدگاه‌های وی در بخش خصوصی سال ۱۳۹۳ میزبان او در تحریریه خود بود و مصاحبه ذیل محصول این دیدار است.
خلاصه گفت‌و‌گو :
*بزرگ‌ترین اتفاقی که در اتاق بازرگانی از سال ۸۲ تا ۸۴ رخ داد این بود که یک پایه حضور همگانی ایجاد شد و بر اساس این پایه حضور همگانی افکاری به اتاق بازرگانی القا شد که تا من حضور داشتم توانستم برایش عامل اجرایی باشم و البته دوستان ما اگر نه کامل اما بخشی از ان را توانستند انجام دهند و آن نوعی کار تیمی در کنار هم بود.
* در طی ۲۵ سال از انقلاب ما شاهد افزایش عضویت ۱۷۰۰ نفری در اتاق بودیم یعنی از ۷ هزار و ۷۰ نفر به ۸ هزار و ۷۰۰ نفر رسیده بود. در آن دوره شاید بدلیل اینکه بخش خصوصی ایران فرصت حضور خود را در آن آیینه دید. به مرور و طی دوسال حضورم این ۸هزار و ۷۰۰ عضو به ۲۳ هزار نفر رسید. البته می‌توان گفت این رونق اقتصادی دوران خاتمی هم بود و من تردیدی ندارم. ولی بالاخره از این سمت هم تاثیرگذار بود.
* باز شدن پای اصحاب رسانه را به اتاق بازرگانی یکی دیگر از اقدامات اساسی آن دوره می‌دانم. در بخش دیگر در خصوص ارتقاء جایگاه بخش خصوصی و رئیس اتاق از نتایج دیگر این حضور بود. شاید در چند سال گذشته، رئیس اتاق ارزویش (آرزویش) این بود که به او تعارف کنند که وزیر صنعت شود؛ اما امروز رئیس اتاق با کمتر از ۵ سال حضور می‌تواند رئیس دفتر رئیس دولت شود و این حاکی از اهمیت پیدا کردن اتاق در اقتصاد کشور است.
* من می‌خواهم بگویم قبل از سال ۸۲، چه شما که در مطبوعات بودید و چه دست اندرکاران بنگاه‌های اقتصادی، چه موقع از انتخابات اتاق خبردار می‌شدید؟ اما ایا (آیا) بعد از سال ۸۲ انتخابات اتاق محل تضارب افکار نشد؟ این‌ها اتفاقات خوبی است که افتاد اما ما هنوز راه بسیار طولانی داریم.
* ما بدنبال اتاق چابک و شفاف می‌گردیم. سال ۸۲ ما امکان نداشتیم که اتاق سایتی داشته باشد که همه مذاکرات هیأت رئیسه و کمیسیون‌ها در آن بتواند منعکس شود و تمام ۲۳ هزار نفر عضواتاق یا سی و چند هزار نفر عضو اتاق ایران بتوانند آن را ببینند و کامنت بگذارند و بتوانند مشکلات اقتصادی خود را بیان کنند و بگویند در اقتصاد ملی و محلی خود چه مشکلاتی دارند؟
* در اتاق رابطه دوطرفه وجود ندارد. اتاق یک سایت دینامیک تا به امروز نداشته که بروز و به لحظه شود و مشکل را بتوان منتقل کند. تنها جمع کردن بخش خصوصی و قصه غصه‌ها را گفتن هم یک بار، دو بار و سه بار می‌تواند موثر باشد؛ از یک جایی بالاخره باید گفت که بخش خصوصی دارای روش، راه، طرح و برنامه است.
* ما باید با سیاست‌های ملی و وزارت امور خارجه هماهنگ باشیم که آن موقع من هماهنگ بودم. رئیس اتاق آن دوره این جرئت را داشت که با رئیس اتاق بازرگانی امریکا در دوربان دیدار کند و برای حل مشکل بخش خصوصی ایران با اقتصاد و صنعت بزرگ‌ترین قدرت اقتصادی دنیا بنشیند و چیزی بنویسد و حرف بزند. هر چند که پس از برگشت رقبایی که دوستش نداشتند، این اقدام را نسخه‌ای برای ضربه زدن به ما کردند.
* اتاق تهران نه تنها اتاقی بود که در حیطه استان تهران نقشی را ایفا کرد بلکه اتاقی بود که الگویی شد برای اتاق شهرستان‌ها برای ارتباط با سایر نقاط دنیا. اتفاقا امروز که نه مدیریتی در داخل اتاق ایران و نه در اتاق تهران دارم، می‌توانم عرض کنم فعالیت‌های بین الملل اتاق تهران بیشتر از فعالیت‌های اتاق ایران هم هست(است).
* این انتقاد امروز به اتاق تهران وارد است. اتاق تهرانی که با بودجه کلان میلیاردی بخش خصوصی اداره می‌شود حتی در کمیسیون مالیاتی و در کمیسیون تامین اجتماعی نماینده‌ای ندارد. این کمیسیون‌ها برخلاف قانون با تشکیل ۲ نفر از دولت به جای اینکه ۵ نفر یا بیشتر باشد، علیه بخش خصوصی رای می‌دهد.
* به هر حال با اینکه اتاق تهران بین مدیران مختلف دست به دست شد امروز می‌بینیم که نهادی بوجود آمده است که امروز درخت تنومندی شده که مورد اشاره بخش‌های مختلف مملکتی است.

* متاسفم که بگویم، ۲۳ هزار فعال اقتصادی سال ۱۳۸۴ امروز به ۱۳ هزار نفر رسیده است، یعنی ۱۰ هزار نفر ریزش کرده‌اند. بعد از سال ۸۴ آقایان درب را بسته‌اند که رقبا وارد نشوند، کارت ۵ ساله را ۱ (یک) ساله کردند، گرچه حالا هیأت دولت مصوبه می‌دهد و به تولیدی‌ها اجازه می‌دهد ظرف دوهفته کارت ۵ ساله بگیرند.
*از مراجع دولتی آجان تراشیدند برای اینکه جلوی بخش خصوصی را بگیرند، دولت می‌گوید برای کارت بازرگانی مفاسا (مفاصا) حساب تامین اجتماعی لازم نیست اما آقایان همچنان پیگیر هستند و می‌گویند این فعل لازم است، زیرا احساس می‌کنند در این پیچ و خم‌ها خیلی از آدم‌ها حذف می‌شوند و در انت‌ها آدم‌های خودی و خویشاوند با افکار اتاق بازرگانی می‌تواند وارد اتاق شود.
*سوال من این است که فقط شخص محمود احمدی‌نژاد و دولت بیست و چند نفری ایشان مسئول وضعیت اقتصادی امروز هستند؟ اتاق بازرگانی هیچ مسئولیتی نداشت؟ یا اتاق بازرگانی وظیفه‌اش را به نحو احسنت انجام داد؟ من اعتقاد دارم در خرابی اسفناک وضعیت اقتصادی، کوچک شدن سفره مردم و فقر و تهی دست شدن بخشی از دهک‌های جامعه، اتاق بازرگانی هم شریک است.
* بیایید تفریق (تفریغ) بودجه اتاق بازرگانی را نگاه کنیم و ببینیم این درآمد چند ده میلیاردی به چه هزینه‌هایی رفته است و زمانی که رئیس اتاق ایران می‌گوید تا ۷۰ درصد از وجهی که بخش خصوصی باید بابت یک در هزار فروشش می‌بخشد، یعنی می‌فهمد که نمی‌تواند این پول را بگیرد، می‌فهمد که بخش خصوصی به همه پولهایی هم که می‌گیرد اعتراض دارد ولی اگر این کار (ایجاد مرکز آمار) را بخش خصوصی انجام می‌داد با طیب خاطر آن را پرداخت می‌کرد.
* اتاق، بودجه کافی در این سال‌ها داشت. ما اگر هزینه‌ها و درآمدهای اتاق را نگاه کنیم حتما اتاق برای بهتر کار کردن بودجه داشت. ممکن بود شما بگویید، من بهتر از این کار کردم، همه بودجه‌ام را دادم به این دلیل ولی من نمی‌خواهم وارد این بشوم که کسی که در یک استان رئیس اتاق بازرگانی می‌شود آیا خودش خودرو دارد یا نه؟ خط اول قانون اتاق نوشته شده است که فعالیت اتاق یک فعالیت غیرانتفاعی است، ما باید برای روسای اتاق‌ها ماشین شخصی بخریم؟
* هر جلسه هیأت نمایندگان اتاق ایران که با ۴۰۰ نفر تشکیل می‌شود و حداقل ۲۰۰ نفر از سراسر کشور می‌آیند و هتل و رفت و آمد دارند، چقدر هزینه دارد؟ آیا غیر از این است که در این مجلس یک نفر می‌رود بالای منبر و سخنرانی می‌کند؟ چند مصوبه ماده ۱۶ هیأت نمایندگان در این ۱۰ سال بوده است؟
* هیات نمایندگان جایی است که شخصی بالا برود و فقط حرف‌های گل و بلبل بزند، دل دولت و اعضاء بخش خصوصی را هم زمان بخواهد بدست اورد(آورد)؟