حریری دست در دست آل‌اسحاق و میر‌محمد صادقی

آخرین نشست اتاق تهران در سال 1393 پر بود از حاشیه.حاشیه ها اما آن گونه که در کوران نشست های چهارسال گذشته پر بود از تنش و مجادله،جنجالی و غیر منصفانه نبود.
ما ایرانی هستیم و این صحنه ها را دوست داریم.آشتی و روبوسی می تواند پایانی بر چهارسال اختلاف نظر باشد.آن گونه که امروز،مجیدرضا حریری دست یحیی آل اسحاق و علاء میرمحمدصادقی را گرفت و بر گونه های هردو بوسه زد و این دو،دست بزرگ ترین منتقد خود را فشردند و او را درمیان گرفتند تا بگویند پایان چهارسال مجادله می تواند این صحنه باشد.
مجید رضا حریری همین است که هست.مهاجمی که وقت و بی وقت نمی شناسد.می تازد و آن گونه که رفیق سرشناسش می گوید،حاضر است دیوار بتنی را هم از میان بردارد.
ویحیی آل اسحاق هم همین است.مردی که می تواند به اخلاقش افتخار کند.51 نشست و 51 حمله اما او هیچ گاه از کوره در نرفت.
ما ایرانی هستیم و اگرچه از حاشیه ها نمی گذریم اما طعم پایان خوش را از طعم چهارسال جنگ بیشتر دوست داریم.حریری و آل اسحاق و میرمحمد صادقی امروز به صورت نمادین عکس یادگاری انداختند.آنها مسافران کشتی اتاق هستند.شاید بخت با هر سه یار بود ودر هشتمین دوره،دوباره همسفر شدند.شاید سال بعد این سه نه در تقابل،که در تعامل باشند.ما ایرانی هستیم و همین تعامل بعد از تقابل را دوست داریم.