به گزارش اقتصاد نیوز به نقل از فایننشال تایمز، براساس طرح پیشنهادی در نشست آب‌و‌هوای سازمان ملل متحد که در این هفته در لیما با هدف هموارسازی مسیر گفتگوها در نشست سال آتی پاریس برگزار شد، نفت و گازی که این شرکت‌ها تولید می‌کنند و زغال‌سنگ استخراج شده توسط گروه‌هایی مانند Rio Tinto، باید ظرف 35 سال آینده از فرآیند تولید خارج شوند.
راه‌حل دیگری که نیز وجود دارد که به‌موجب آن اجازه استفاده از این سوخت‌های فسیلی به تولید‌کنندگان داده می‌شود تنها در صورتیکه خالص انتشار صفر کربن را تا سال 2050 تضمین کنند. به عبارت دیگر، تمام کربن دی اکسیدی منتشر شده که با سوختن این سوخت‌های فسیلی تولید می‌شود، باید زیرزمین ذخیره یا با اقداماتی مانند کاشت تعداد زیادی درخت، جبران شوند.
البته شرکت شل از پاسخ مستقیم به این گزارش اجتناب کرده است و تنها با اشاره به سخنرانی مدیر اجرایی خود، استدلال می‌کند: «ما نیاز به تعدیل انتظارات خود از آینده کربن صفر داریم»؛ زیرا تقاضا برای انرژی بسیار زیاد است و به نظر نمی‌رسد که منابع انرژی تجدید‌پذیر جایگزین‌هایی منطقی برای سوخت‌های فسیلی در دهه‌های پیش‌رو باشند. اکسون موبیل نیز در وب سایت خود به استدلال مشابهی استناد می‌کند.
منتقدان معتقدند این شرکت‌های انرژی از وضعیت کنونی خشنود هستند و حاضر به پذیرش ریسک تغییر مدل کسب‌و‌کار که به موجب پیمان آب‌و‌هوای پاریس در سال آینده به آنها تحمیل می شود، نیستند. همچنین رئیس سابق BP ماه گذشته اعلام کرد که آنها تهدیدی را که تغییرات آب‌و‌هوا می‌تواند به موجودیت این صنعت وارد می‌کند، نادیده می‌گیرند.
در همین حال، بانک مرکزی انگلیس در حال ارزیابی آسیب‌هایی است که ممکن است از ناحیه شرکت‌های بزرگ سوخت فسیلیبه ثبات مالی وارد شود، در صورتیکه ذخایر اثبات شده زغال سنگ، نفت و گاز جهانیغیر‌قابل سوختن تلقی شوند.
از طرف دیگر، ایده حذف کامل کربن تا سال 2050 که در لیما مطرح شد، تعجب تحلیل‌گران صنایع انرژی را برانگیخته است. موسسه جهانی ضبط و ذخیره کربن، وظیفه ترویج پروژه‌هایی را دارد که می‌توانند کربن دی اکسید را از منابع انتشار‌دهنده آن به دام بیندازند و ذخیره کنند، منابعی مانند نیروگاه‌ها و کارخانه‌های صنعتی. به عقیده مدیر اجرایی این مؤسسه، هدف مطرح شده در لیما عمیقاٌ و جداً چالش‌برانگیز است.
همچنین مدیر گروه خدمات حرفه‌ای تغییرات آب‌و‌هوایی نیز اعلام کرده است که هیچ کشوری تا به حال به طور پیوسته آلودگی کربن را با سرعتی که برای رسیدن به چنین هدفی مورد نیاز است، کاهش نداده است. اینکه چرا کشورها این‌گونه پیشنهاد‌ها را مطرح می‌کنند قابل درک است اما این فشار‌ها رسیدن به هدف مورد نظر و کاهش آلودگی کربن را امکان‌پذیر‌تر نمی‌کند.
