به گزارش «اقتصادنیوز»، محمد ستاریفر در گفت‌وگویی ضمن بیان این مطلب افزود: از آنچه که موجود است این گونه برمی‌آید که قرار است تنها اسم این سازمان احیا شود، در حالی که هیچ یک از ما به تغییر اسم اعتقادی نداریم. این درحالی است که تمامی صاحبنظران خواهان مضامین سازمان برنامه هستند نه اسم و نشان آن.
وی در این گفت‌وگو با ایسنا از الزامات احیای سازمان برنامه چنین می‌گوید: در عین حالی که در برخی کشورها نهاد برنامه مسئوولیت توسعه را بر عهده ندارد ولی این را در نظر قرار داده که چون بخشی از مراحل توسعه بر عهده دولت است باید دو اقدام مهم توسط دولت انجام شود؛ اول این که به دولت برنامه‌ای اراه کند که در چه زمانی چه کاری انجام دهد و دیگر این نظم بخشی به تشکیلات را بر عهده گیرد که در این حال برنامه در حوزه برنامه‌ریزی و نظم و تشکیلات در بخشی مثل اداری و استخدامی شکل گرفته است. بنابراین دولت‌ها برای چابک‌سازی، اثربخشی، نظم، سرعت، کارآمدی دو بال موزون تشکیلات و برنامه انتخاب کرده‌اند. این درحالی است که در کشورهای توسعه یافته به‌ویژه اروپایی‌ها یا در آسیا ژاپنی‌ها دولت ها توانسته اند منظم، همگرا و دارای تقسیم کار باشند.
وی با اشاره به تجربه کشورهایی که در این زمینه موفق شده‌اند می‌افزاید: کره، تایوان، سنگاپور و مالزی هنوز حرفی برای گفتن دارند و به نتیجه رسیده اند که باید سه کار انجام دهند؛ رهبران حاکمیت (قوه مجریه، مقننه و قضاییه) این گونه جمع بندی کرده‌اند که باید در وهله اول برای گفتمان توسعه تصمیم‌گیری کنیم.
رئیس اسبق سازمان برنامه عنوان می‌کند: به نظر من از مهمترین مسایل جاماندن ایران از توسعه، این است که این مدت در همگرا کردن قدرت و حکمروایی ضعیف کار کرده و متحد و برآینددار در برنامه ها نبوده‌ایم، در صورتی که بخش اداری و استخدامی است که گروه‌ها را همگرا می‌کند. اگر جمعی قرار است سازمان برنامه شکل دهند، باید اول گفتمان دولت و حکمروایی آن را مشخص کنند که اکنون معلوم نیست و دیگر اینکه سازمان برنامه چه رسالت‌هایی برای همگرا کردن و اثر بخش کردن سه قوا داشته و چه نقشی در پیکره دولت برای ارتباط فعال با بخش خصوصی دارد و مساله آخر هم اینکه باید پول نفت را چگونه هزینه کرده و در مسیر توسعه قرار دهد.
ستاریفر از تجربه شکست سازمان برنامه و نظام برنامه‌ریزی در ایران چنین می‌گوید: قبل از انقلاب بسیاری از مسئوولیت ها و پاسخگویی‌ها را در بر نمی گرفت، در طول هشت سال گذشته نیز در نهاد برنامه‌ریزی پس رفته‌ایم و معتقدم که از لحاظ حقوقی، کارشناسی و قانونی دچار هرج و مرج شده‌ایم .بنابراین تا هنگامی که قرار بر تغییر ماسک سازمان برنامه باشد، امیدی به رشد و توسعه کشور وجود ندارد.
این دانش آموخته اقتصاد بر عدم تمرکز برای تخصیص بودجه تاکید و تصریح می‌کند: این که تاکید دارم "سازمان برنامه باید بودجه را استانی کند" ظاهرا جمله‌ای ساده است اما محتوای بسیاری دارد.
