در رابطه با وضعیت اقتصادی کشور در شرایط بعد از رفع تحریمها، باید پذیرفت قرار نیست معجزهای رخ دهد، جز اینکه، امید و انتظارات در جامعه افزایش خواهد داشت که این خود نیازمند مدیریت صحیح است.
بنابراین آزاد شدن ذخایر ارزی نمیتواند تأثیر آنی و مثبت در شرایط اقتصاد ایران به وجود آورد، زیرا دولت قبلاً مقداری از آن را پیش خور کرده و از طرفی بدهیهای هنگفت دولت به سیستم بانکی و بخش خصوصی اجازه رشد اقتصادی را حداقل در کوتاه مدت متصور نمیسازد. شرایط اقتصاد امروز ایران به دلیل فراهم نبودن زیرساختها کشش ایجاد رشد بالا، بلندمدت و پایدار را ندارد.
مهمترین اقدام اقتصادی که باید دولت انجام دهد تا وضع اقتصاد ایران کمی بهبود پیدا کند و تدریجاً به سمت رشد حرکت کند، فکری اساسی برای رفع رکود مزمن در اقتصاد و افزایش قدرت خرید جامعه است. باید به سیکل رکودی اقتصاد ایران توجه داشت و بر این اساس سیاستگذاری کرد. خروج از وضعیت رکود-تورمی عمیقی که از سال 90 دراقتصاد حاکم شده باید در اولویت قرار گیرد و همچنین جبران کاهش قدرت خرید بخشی از جامعه که صدمات زیادی از افزایش ناگهانی نرخ ارز در سالهای 90 و 91 داشتند نیز باید مورد توجه جدی دولت قرار گیرد.
واقعیت این است که بازار واقعاً کساد است و تولید و عرضه بدون وجود بازار و قدرت خرید مردم، رکود بیشتر را رقم خواهد زد. امروز تورم به قیمت ایجاد چنین روکود مزمنی پایین نگهداشته شده است و عملاً گره عمدهای از مشکلات اقتصادی کشور باز نشده است. تولید پایین و بیکاری و عدم اشتغال همچنان حاکم است، بنابراین میطلبد که رویکرد دولت در دوره بعد از توافق رسیدگی به این امور در حوزه سیاستهای اقتصادی باشد.