به گزارش اقتصادنیوز، نشست 168 اوپک دیروز بدون رسیدن به نتیجه مشخص به کار خود پایان داد؛ نشستی که هرچند شبیه به نشستهای گذشته این سازمان بود اما برخی تغییرات رفتاری در آن مشهود بود.
در نشست 168 اوپک آنگونه که خبرها نشان میدهد، سقف تولید دوباره به میزان قبل باقی ماند و دبیرکلی اوپک برای مدتی تمدید شد. در این میان مساله بازگشت ایران به اوپک سبب اظهارنظرهای مختلفی در این رابطه شده بود. آنگونه که بیشتر صحبتهای زنگنه حول این محور بوده است.
بیژن زنگنه که اظهارات خود در ارتباط با اوپک را حتی قبل از ورود به وین آغاز کرده بود، از بدو ورود خود روی صحبتش را به سمت اوپک چرخاند تا با اتمام حجت با این سازمان، از بازگشت ایران به اوپک دفاع کند.
وی در عین حال که عنوان کرده بود بازگشت ایران به هیچ عنوان قابل مذاکره نیست و این حق ایران است که به بازار نفت بازگردد، عنوان کرده بود که اگر قرار باشد ایران بپذیرد که تولید خود را به بازارهای جهانی بازنگرداند در این صورت یعنی پذیرفته که تحریمهای ظالمانه سالهای اخیر را پذیرفته است.
وی حتی در پاسخ به سوالی که عنوان شده بود اگر اوپک با ایران همکاری کند، آیا ممکن است که ایران تنها یکی از آن نیممیلیون بشکه تولید نفت را که در نظر دارد روانه بازار کند و نیمی دیگر را منتفی کند، عنوان کرده بود که به هیچ عنوان چنین چیزی ممکن نیست.
زنگنه از همان ابتدا برای گرفتن حق ایران راسخ بود. به همان میزان هم به حصول نتیجه در اوپک، ناامید به نظر میرسید کما اینکه قبل از برگزاری اجلاس عنوان کرده بود که به نظر نمیرسد اوپک به نتیجهای در این رابطه دست یابد.
وزیر نفت ایران در عین حال که معتقد است تنها راهکاری که اوپک باید در پیش بگیرد، بازگشت به سیستم سهمیهبندی در اوپک است، به افزایش تولید نفت ایران به چهار میلیون بشکه تا شش ماه آینده هم اشاره کرده است که خود نشان از پابرجا بودن سیاست افزایش تولید ایران است.
استوار بودن ایران بر سیاست بازگشت به بازارهای جهانی در شرایطی مورد قبول اوپک قرار گرفته که به نظر نمیرسید چنین اتفاقی بیافتد. بسیاری معتقد بودند که ایران باید با کاهش تولید خود، به اوپک کمک کند و ایران هم معتقد بود که تحریمهای نفتی به ناچار از بازار دور نگاهش داشته بود و حالا قصد دارد سهم خود از بازار را پس گیرد.
صحبتی که دبیرکل اوپک در خصوص پذیرش بازگشت ایران به این سازمان مطرح کرده بود نه یک اجازه که یک پذیرش رسمی برای ایران بود تا از حالا به بعد، سیاستهای دیگری در اوپک برای جلوگیری از تداوم کاهش نفت در پیش گرفته شود؛ سیاستهایی که به طور قطع یک روی آن عربستان و کشورهای متحد آن است.