به گزارش «اقتصاد نیوز» به نقل از «تجارت فردا» داوود هرمیداس باوند در رابطه با ابراز نگرانی ایران از قرارداد اخیر امنیتی کابل و واشنگتن گفت: ایران معمولاً از هرگونه حضور آمریکا در اطراف خود ابراز نگرانی می‌کند.
وی افزود: هر کشوری مسائل و مشکلات خاص خود را دارد و در راستای رفع و حل و فصل آنها اقدام می‌کند. اگر هم افغان‌ها با در نظرگیری میزان حساسیت ایران این توافقنامه را امضا نکرده باشند، ناشی از نزاکت دیپلماتیک آنهاست.
این دیپلمات سابق وزارت خارجه در مورد احداث پایگاه های جدید آمریکا در خاک افغانستان که پس از انعقاد قرارداد امنیتی جدید دو کشور صورت می پذیرد، نیز گفت: زمانی هست که این پایگاه‌ها برای حمله به خاک یا منافع کشورهای دیگر احداث می‌شود که در این صورت امکان اعتراض جایز است؛ اما افغان‌ها مدام تاکید می‌کنند پایگاه‌های مورد نظر تنها جنبه کمک به نیروهای افغان دارد و بس. بنابراین شاید ما هم باید به گفته‌های مقامات افغان اعتماد کنیم و مناسبات‌مان با کابل را بر اساس فضای جدید به پیش ببریم.
وی همچنین در رابطه با اقدامات ایران در افغانستان پس از 2001 نیز اظهار داشت: به خاطر داشته باشیم که همکاری‌های پس از فروپاشی طالبان بود که موجب بازگشت ایران به سیاست افغانستان شد. ایران در زمان طالبان در افغانستان خلع جایگاه شده بود و آنها (طالبان) حتی اعضای کنسولگری ایران را هم به قتل رسانده بودند.
باوند ادامه داد: درست است که ایرانی‌ها در همکاری با اتحاد شمال و آمریکایی‌ها، طالبان را وادار به عقب‌نشینی کردند اما در مقابل توانستند بیشتر پروژه‌های اقتصادی افغانستان را در دست بگیرند. در عراق هم به همین ترتیب نفوذ مسلط پیدا کردند.
این استاد دانشگاه قرار گرفتن ایران در محور شرارت از سوی بوش را اقدامی غیر منطقی عنوان کرد و افزود: طیف کثیری از سیاستمداران آمریکایی در عمل این دیدگاه را نداشتند و بر مبنای این گفتار، رفتار نکردند. این تنها یک گاف گفتاری بود که از سوی جرج بوش بیان شد.
وی خاطرنشان کرد: در آن زمان ایران، لیبی و کره شمالی جزو محور شرارت قرار داده شدند که اشتباه بزرگ رئیس‌جمهور وقت آمریکا بود. البته باید در نظر داشته باشید که با وجود این گفته‌ها، ایران تنها کشوری بود که از فرصت پس از یازدهم سپتامبر استفاده کرد.
این دیپلمات سابق وزارت خارجه تاکید کرد: ایران در سالهای پس از سقوط طالبان توانست زمینه حضور خود در افغانستان را توسعه دهد و پروژه‌های اقتصادی و زیربنایی این کشور را در دست بگیرد.
وی تاکید کرد: علاوه بر این به جهت قرابت‌های تاریخی با افغان‌ها و حضور تعدادی از اتباع این کشور در ایران در بحث‌های فرهنگی افغانستان نیز حضور چشمگیری داشت. هرچند که نباید حسن نیت تهران در ارائه کمک 500 هزاردلاری به افغانستان را هم فراموش کنیم.
