فریدون مجلسی: اهمیت هستهای بودن برای مردم از دست رفته و دنبال نان، زندگی و شادی هستند | باید به مذاکره با مردم هم فکر کنیم
به گزارش اقتصادنیوز به نقل از چند ثانیه، فریدون مجلسی، دیپلمات پیشین با ارزیابی نتایج دور سوم مذاکرات تهران-واشنگتن، میگوید:
*یک مطالبی به مصلحت این است که فعلا پشتپرده باقی بماند. اگر چنانچه قرار میبود مذاکرات بینتیجه باشد وامیدی به توافق نباشد، امکان نداشت تمدید شود. برای اینکه آمریکا هم حرف خودش را زده بود و منتظر بود پاسخ مثبت بگیرد.
*من هم معتقدم در دیپلماسی خیلی وقتها میشود به توافق کلی رسید و در مورد جزییات چانهزنی کرد، یا میشود گفت مخالفم، ولی اگر برخی موارد اعلامی انجام شود ممکن است موافقتی شکل بگیرد.
*در این فضا آن طرفی که بتواند چانهزنیها را ادامه دهد و امتیاز بیشتری بگیرد برنده است. آن کسی که بگوید مخالفم از همان اول بازنده است و دیگر کسی به بحثهایش گوش نمیکند.
*تصور من این است که روش این دوره از مذاکرات در ژنو «موافقت» بوده و بعد بحث کردن درباره چگونگی توافق و دادن کمترین امتیاز و گرفتن بیشترین امتیاز در دستور کار قرار داشت.
*بههر صورتی بود نباید به سمت برجام شلیک میکردیم زیرا بهترین توافق ممکن بود، حالا بالاخره باید در یک سطح دیگری توافق بکنیم. توافقی که میتواند از جنگ خانهمانسوز جلوگیری کند.
*بنابراین من فکر میکنم که ما با حفظ حیثیت مملکت میتوانیم به یک توافق دست بیابیم.
*مسأله اتمی شدن، اهمیتش را برای ملت از دست داده است. امروز برای ملت نان، زندگی، شادی و خنده بیشتر از انرژی هستهای ارزش دارد.
*غنیسازی را میشود در چارچوب یک نظام بینالمللی، یک مشارکت دستهجمعی، حفظ کرد و برای امور صلحآمیز، تحت نظر مستقیم آژانس بینالمللی انرژی ادامه داد.
*عدم حمایت و هزینه کردن برای گروههای نظامی در منطقه به نفع ایران است. برای اینکه ما را از آن هزینهها آزاد میکند و وادار میکند که این پولها به ایران برگردد.
*بهای این عقبنشینیها رفع تحریمها و بازگشت ایران به عرصه بینالمللی است، اینها همه دستاورد است. پس چه بهتر که رفع شود و خطر جنگی که میتواند ویرانه کند فاصله بگیرد.
*حمایت از دولتهای منطقه را هم باید در قالب حمایت کلی منطقهای از سیاستهای کل عربی دید؛ کل عربی هم امروز خلاصه شده در عربستان و مصر.
*مملکتی که مشغول توسعه اقتصادی باشد نیازی به تظاهرات ندارد، خودبهخود ایجاد آرامش میکند. بعد هم باید مقداری به مذاکره در درون کشور هم فکر کرد. مملکت مال مردم است و همان مسیری که جامعه میخواهد باید طی شود.
