نشنال اینترست: اگر این جنگ برای نفت است، مطمئناً یک جنگ احمقانه است | چه آیندهای در انتظار نفت ونزوئلا است؟
بهگزارش اقتصادنیوز، در تمامی این سالها، این ادعا که دولتهای آمریکا برای نفت میجنگد، جزو گفتمان همیشگی جناح تند درباره مداخلات نظامی آمریکا بوده است.
با اینحال، برخلاف دولت بوش در مواجهه با عراق، دولت ترامپ هیچ تلاشی برای رد کردن این فرضیه که حمله به ونزوئلا و ربودن نیکلاس مادرورو رئیسجمهور این کشور به منظور دسترسی به ذخایر نفتی عظیم این کشور بوده، نکرده است.
ترامپ به دنبال مصادره نفت ونزوئلا است
گرگ پریدی در نشنال اینترست نوشت: یکی از اهداف اصلی دولت ترامپ در برچیدن باقیمانده های رژیم هوگو چاوز، دسترسی آسان به ذخایر نفتی ونزوئلا بود. این اقدامات بهمنظور ادامه کنترل صادرات نفت با استفاده از محاصره دریایی انجام میشود.
اقتصادنیوز: سختترین چالش سال ۲۰۲۶ احتمالا اصرار واشنگتن برای هماهنگ کردن کشورهای اروپایی، با سیاست داخلی دولت آمریکا است. چنین رویکردی در تمامی مواضع دولت دیده میشود؛
مارکو روبیو، وزیرخارجه آمریکا، روز یکشنبه گفت، آمریکا انتظار دارد که ونزوئلا بخش عمده صنعت نفت خود را به روی سرمایهگذاران خارجی و بهخصوص شرکتهای آمریکایی، باز کند.
ثروت نفتی ونزوئلا چقدر است؟
چنین اظهاراتی بهطور مشخص شبیه به یک معامله بزرگ بهنظر میرسد. ونزوئلا داری بزرگترین ذخایر کشفشده نفتی در جهان است.
طبق دادههای آژانس اطلاعات انرژی آمریکا و اوپک، ونزوئلا بیش از ۳۰۳ میلیارد بشکه نفت دارد، یعنی بیشترین ذخایر نفت خام کشفشده در جهان، حتی بیشتر از عربستان سعودی. این ذخایر حدود ۱۷درصد از کل ذخایر نفت جهان را تشکیل میدهند.
با این وجود، تولید نفت این کشور بسیار کمتر از ظرفیت واقعی آن است. ونزوئلا در اوج خود اواخر دهه ۱۹۹۰ ،بیش از ۳.۵ میلیون بشکه در روز تولید داشت؛رقمی برابر با هفت درصد از تولید جهان.
در سالهای اخیر اما، میزان تولید نفت ونزوئلا اغلب کمتر از یک میلیون بشکه در روز بوده است؛ البته از سال ۲۰۲۱ و با کمک فنی چین و واردات نفت سبک از ایران، تولید ونزوئلا اندکی افزایش یافته است.
چرا نفت ونزوئلا؟
اگر آمریکا بتواند دولت ونزوئلا را وادار به ایجاد شرایط مطلوبی برای سرمایهگذاری شرکتهای آمریکایی کند، این کشور میتواند به یکی از مهمترین منابع انرژی برای واشنگتن تبدیل شود، فرصتی اقتصادی و وسوسهبرانگیز از نگاه سیاستگذاران آمریکایی.
ترامپ درکی از فرایند تولید ندارد
واکنش مدیران ارشد شرکتهای بزرگ نفتی در هوستون به اقدامات ترامپ درباره نفت ونزوئلا، بیشتر سردرگمی و تعجب است تا هیجان، چرا که صنعت نفت در سالهای اخیر، بهطور عمیقی تغییر کرده است؛ تغییراتی که بهنظر نمیرسد ترامپ آنها را بهدرستی درک کرده باشد.
هرچند ذخایر نفت ونزوئلا بسیار عظیم است، اما ماهیت این نفت بیشتر شبیه به قیر بوده و در میان انواع نفت خام قرار میگیرد، بالاترین هزینه تولید را دارد. در حقیقت، این نفت باید برای پالایش، وارد فرآیندی به نام ارتقا شود؛ اما تأسیسات این فرآیند میلیاردها دلار هزینه دارد و ساخت آن نیز سالها طول میکشد.
آمریکا فاقد زیرساختهای لازم است
از سویی، در سالهای اخیر با کاهش شدید تولید نفت ونزوئلا و همزمان افزایش تولید نفت سنگین کانادا و نفت شیل آمریکا، زیرساخت پالایش نفت در آمریکا تغییر کرده و عمدتا برای فرآوری همین منابع جدید بهینه شده است. پالایشگاههای ساحل خلیج مکزیک اکنون برای نفت کانادا و شیل تنظیم شدهاند و پالایشگاههای مناطق مرکزی آمریکا نیز بهطور مستقیم از طریق خطوط لوله به نفت کانادا وابستهاند، بنابراین فضای چندانی برای ورود نفت ونزوئلا به این شبکه باقی نمانده است،
سقوط جهانی قیمت نفت
بازار جهانی و چشمانداز فعلی عرضه و تقاضای انرژی، خود به مشکلی حتی بزرگتر تبدیل شده است. قیمت نفت خام در حال حاضر حدود ۶۰ دلار برای هر بشکه است و پیشبینی میشود که در طول سال آینده، باز هم کاهش پیدا کند. هرچند نگرانیها درباره رسیدن سریع جهان به اوج تقاضا تا حدی فروکش کرده، اما از زمان همهگیری کرونا در سال ۲۰۲۰، رشد تقاضا بسیار کند بوده است، وضعیتی که به باور تحلیلگران معتقدند دستکم تا بعد از سال ۲۰۳۰ نیز ادامه خواهد داشت.
بیشتر کارشناسان میگویند که عدم قطعیت درباره آینده تقاضا، بهدلیل سرعت بالای تحولات، بسیار بیشتر از گذشته شده است،
همچنین، ما اکنون در میانه یک چرخش تاریخی در سیاستهای اوپک پلاس قرار داریم که در حال فاصله گرفتن از سیاست محدودسازی تولید است که از دسامبر ۲۰۱۶ و در واکنش به مازاد نفت شیل اتخاذ کرده بود. اوپک با وجود زیان مالی کوتاهمدت، بهسمت بازپسگیری تدریجی سهم بازار حرکت میکند؛ چرا که اعضای آن به این نتیجه رسیدهاند که محدود نگهداشتن تولید در بلندمدت، حداکثر سود را تأمین نمیکند.
ریسک کمتر، سود بیشتر
در بازاری که عرضه فراوان است و آینده تقاضا نامطمئن، راهبرد شرکتهای بزرگ نفتی نیز بهطور اساسی تغییر کرده است. در دهههای ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰، صنعت نفت حاضر بود تا برای توسعهی میادین جدید، به دورافتادهترین نقاط جهان برود و ریسکهای سیاسی بسیار سنگینی را محتمل شود؛ اما امروز شرکتها برای کاهش ریسکها، در فشار هستند.
امروزه، شرکتهای بزرگ نفتی بهجای ورود به پروژههای عظیم و پرریسک، ترجیح میدهند که به سود پایدار و قابل پیشبینی از طریق بازخرید سهام و پرداخت سود نقدی به سرمایهگذاران برسند. افق تصمیمگیری آنها کوتاهتر شده، چون نفت شیل آمریکا چرخه توسعه سریعتری دارد. در چنین شرایطی، اجرای پروژههای بسیار بلندمدت و پرهزینه مانند ساخت واحدهای بزرگ ارتقای نفت سنگین در ونزوئلا، اقدامی غیرمنطقی و پرریسک تلقی میشود، هم بهخاطر هزینه هنگفت و هم بهدلیل زمان طولانی رسیدن به سود.
مسیر محتمل نفت ونزوئلا
آنچه در مورد آینده نفت ونزوئلا محتمل است، بازگشت شرکتها به این کشور بهمنظور ترمیم زیرساختها است.
همچنین احتمال دارد که شورون، سرمایه محدودی را برای افزایش تولید درنظر بگیرد، اقدامی که ریسک کمتری دارد. در این میان، ساخت ظرفیتهای جدید برای پالایش نفت سنگین ونزوئلا دور از انتظار است.
اعلام آمادگی عراق پس از 16 سال!
شرایط امروز ونزوئلا، به وضعیت 16 سال پیش عراق شباهت دارد. شرکتها تمایلی به قبول قراردادهایی که بهزور تحمیل شده باشند ندارند.
در عراق، اجرای قراردادهای خدماتی بیش از شش سال زمان برد و سود آن، بسیار کمتر از حد انتظار آمریکا بود. وضعیت خنده دار این است که اکنون پس از سالها، عراق آماده ارائه شرایط جذابتری برای سرمایهگذاران خارجی است.
بنابراین، تجربه عراق نشان میدهد که جذب سرمایه در فضای پیچیده امروز، آسان نیست.
ارسال نظر