4 ضلع اصلی طرفدار جنگ علیه ایران؛ از «کیپا» به سرهای صهیونیست تا تسبیح به دستان مدعی انقلابیگری | امارات، اسرائیل را به ادامه جنگ ترغیب میکند
به گزارش اقتصادنیوز، نتانیاهو و سایر صهیونیستهای اسرائیلی، به شدت مخالف مذاکره با آمریکا و عادی سازی روابط هستند. علتش نیز کاملاً مشخص است. استراتژی اسرائیل ، "انزوا و تضعیف ایران" است و تحقق این هدف راهبردی، تنها با فرسایش منابع ایران در تنش با بزرگ ترین قدرت سیاسی، اقتصادی و نظامی جهان، یعنی آمریکا میسر می شود.
دقیقاً به همین دلیل است که دستکم در 20 سال اخیر، هر گاه ایران و آمریکا به سمت تنش زدایی ولو نسبی رفته اند، صهیونیستها برآشفته و فعال، مانع از هر گونه توافقی شده اند؛ حال چه از طریق لابی قدرتمندشان -آیپک- در ایالات متحده و چه با شیطنت های نظامی و تروریستی شان در منطقه.
ضلع دوم جریان جنگ طلب، در آمریکا مستقر است که دو گروه اند: اول "اوانجلیست ها"یی اند که عمدتاً رویکردهای محافظه کارانه و نزدیک به جمهوری خواهان دارند و بر این باور دینی اند که حمایت از اسرائیل، منجر به پیروزی یهودیان در برابر مسلمانان می شود و وقتی این اتفاق رخ داد، مسیح علیه السلام ظهور می کند.
دومین بخش این ضلع آمریکایی هم همان اعضای لابی آیپک و مرتبطین و منتفعین آن هستند که به طور رسمی و علنی، پیگیر منافع اسرائیل در آمریکا هستند.
بعد از اسرائیل و جریان های حامی اش در آمریکا، حکومت دیگری که به شدت با عادی شدن وضعیت بین المللی ایران مشکل دارد، امارات متحده عربی است؛ کشوری که در جهان عرب به داشتن روابط نزدیک با اسرائیل شهره است و منتقدانش، آن را نه «امارات متحده عربی» که «امارات متحده عبری» می نامند و نمایندگی اسرائیل در خلیج فارس می می خوانند.
در همین جنگ اخیر نیز در حالی که حتی کشورهای منطقه و از جمله همسایگان امارات در شورای همکاری، خواستار پایان جنگ بودند و بعضاً حتی میانجیگری هم می کردند، امارات به طرز ویژه ای در صدد بود - و هست - که اسرائیل را برای ترغیب ترامپ به ادامه جنگ علیه ایران، همراهی کند.
و اما بشنوید از ضلع چهارم این مربع شوم که دقیقاً منطبق و همقدم با اسرائیل و امارات، خواستار عدم مذاکره با آمریکا و استمرار جنگ است.
این ها نه صهیونیست های "کیپا"(کلاه کوچک یهودیان) به سر اسرائیلی و نه صهیونیست های دشداشه پوش اماراتی که سوپر تندروهای انقلابی های تسبیح به دست ایرانی اند که می گویند فقط و فقط باید جنگید و هر گونه دیپلماسی و مذاکره ای را تسلیم و تحقیر می خوانند. استدلال هم می کنند که ما در این جنگ، آسیب خاصی ندیده ایم، پیروز میدان هستیم و نباید این جنگ ظفرمند را تا فتح نهایی متوقف کنیم؛ آنها می گویند حتی اگر هم در جبهه نظامی زورمان به دشمن نرسد و ایران ، ویران شود، ما به رسالت تاریخی مان عمل کرده ایم و به بهشت خواهیم رفت!
آنها در واقع، پشت تصویری که خود ساخته اند و آن را با ملغمه ای انحطاطی از ادبیات آخرالزمانی و باورهای دینی درآمیخته اند، پنهان شده اند و بدون توجه به واقعیت های روی زمین، فقط فریاد می زنند که باید بجنگیم (حال بماند که خودشان هیچ وقت نمی جنگند و فقط تحریک به جنگ می کنند!).
این نوشتار، البته که با حفظ و تقویت قدرت نظامی و استفاده به موقع از آن، موافق است - و بر آن تاکید هم می کند - ولی در کنارش، دیپلماسی را هم یکی از ابزار پیگیری منافع ملی می داند. اما منظور این وجیزه حاضر، تاکید بر یک واقعیت دیگر است و آن این که یکی از اضلاع مربع اسرائیلی تضعیف و انزوای ایران، در داخل کشور مستقر است. شاید عده ای از این واقعیت شگفت زده شوند یا آن را انکار کنند ولی اگر غیر از این بود و اسرائیل، در درون ایران، جریانی ظاهراً وفادار به نظام درست نمی کرد محل تعجب بود، جریان که بتواند سیاست ها را منحرف کند و سر بزنگاه به ایران و جمهوری اسلامی از پشت خنجر بزند و با هیاهو و شعار فراوان دنبال ضارب بگردد ، مدام اختلاف تازه ای شکل دهد و ایران دوستان را یکی پس از دیگری به انگ های مختلف، تخطئه و تخریب کند.
طرفه آن که این جریان، به حدی وقیح شده و خیالش از بابت عدم برخورد آسوده است که خیلی هم رو بازی می کند: از روزی که محمود احمدی نژاد، در اوج انزوای بین المللی اسرائیل بعد از جنگ 33 روزه، کنفرانس هولوکاست را در تهران برگزار کرد و اسرائیل را از موقعیت ظالم در افکار عمومی جهان به جایگاه مظلوم رساند تا جنگ 40 روزه که مواضع این فرقه، آشکارا همسو با اسرائیل و امارات است که با پوشش انقلابی گری به خورد مردم داده می شود!
فقط به اندازه یک دقیقه هم که شده، فارغ از هر گونه سوگیری قبلی، به این فکر کنید که چرا در سراسر جهان، تنها این چهار گروه، طرفدار جدی جنگ در ایران هستند؟
