رویکرد خطرناک روبیو و هگست چطور معنای جمهوری در آمریکا را به خطر انداخت؟ | ترامپ علاقه خاصی به اقتدار نظامی پوتین دارد
به گزارش اقتصادنیوز، در هفته گذشته که یکی از نگهبانان آرامگاه سرباز گمنام به پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا، به دلیل رعایت نکردن تشریفات تذکر داد، واکنش او به شکلی غیرمعمولی محترمانه بود؛ هگست بلافاصله به آن نگهبان مدال تقدیر مشترک نیروهای مسلح را اعطا کرد.
اما شاید دلیل چنین واکنش آشتیجویانهای، این که او متوجه زیر پا گذاشتن حرمت آن مکان شده نبود، بلکه به این خاطر بود که از سوی مرجعی مورد سرزنش قرار گرفته بود که برایش اقتدار داشت: مردی مسلح به اسلحه.
اقتصادنیوز: سردبیر اکونومیست به ۱۰ روندی پرداخته که باید در سال آینده منتظر آنها باشیم.
سخنرانی عجیب روبیو: برای مردانی که شمشیر در دست دارند، از قانون نگویید
دیوید ای. گراهام در آتلانتیک نوشت: این فکر آخر هفته گذشته به ذهنم رسید؛ زمانی که هگست ویدئویی از سخنرانی مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا در نشست سالانه انجمن فدرالیستها را برای حقوقدانان در شامگاه جمعه منتشر کرد. روبیو در این سخنرانی از تحریمهایی که ترامپ در اوایل سال جاری علیه دیوان کیفری بینالمللی اعمال کرده بود، دفاع میکرد.
موضوع تا اینجا چندان غیرعادی نبود. جناح راست آمریکا مدتهاست که با دیوان کیفری بینالمللی مخالف است و استدلال میکند که این نهاد حاکمیت ملی آمریکا را نقض کرده و ممکن است به ابزاری در دست دشمنان واشنگتن برای پیشبرد اهداف سیاست خارجیشان تبدیل شود.
اما پس از آن، سخنان روبیو کمی عجیب شد. او گفت: اگر دیوان کیفری بینالمللی بخواهد صلاحیت قضایی خود را درباره شهروندان آمریکایی اعمال کند، پاسخ ما احتمالاً همان پاسخی خواهد بود که پومپه، سردار رومی، به کسانی داد که میخواستند با استناد به منشور شهرهایشان در برابر لژیونهای او مقاومت کنند. او در ادامه گفت: برای مردانی که شمشیر در دست دارند، از قانون حرف نزنید.»
گفتن چنین جملهای در جمعی متشکل از حقوقدانان عجیب است و با خندههای معذبانه حاضران روبهرو شد. روبیو تنها زمانی تشویق شد که تأکید کرد این سخن پومپه از نظر سیاسی «دیگر پذیرفتنی نیست».
با این حال، هگست ظاهراً از این نقلقول خوشش آمده بود و آن را بازنشر و تکرار کرد.
وقتی زور جای قانون را میگیرد
اما اظهارات نامتعارف روبیو و هگست، در واقع بیانکننده یکی از باورهای بنیادین دولت دوم ترامپ است: اینکه حق با کسی است که قدرت بیشتری دارد و قواعد و محدودیتها مخصوص افراد ضعیفتر است.
استفن میلر، که اکنون رئیس دفتر کاخ سفید است، در ماه ژانویه همین دیدگاه را در توضیح نوعی استعمارگری غیرمستقیم آمریکا در ونزوئلا مطرح کرد. او گفته بود: «ما در جهانی زندگی میکنیم که میتوانید هرقدر میخواهید درباره ملاحظات بینالمللی و مسائل مشابه صحبت کنید، اما واقعیت این است که جهان بر اساس قدرت، زور و توانمندی اداره میشود. اینها قوانین آهنین جهان هستند که از آغاز زمان وجود داشتهاند.»
با وجود چنین نگاهی، تعجبی ندارد که آمریکا بهجای حمایت از تلاشهای ماریا کورینا ماچادو برای بازگرداندن دموکراسی به ونزوئلا، حکومت دلسـی رودریگز را ترجیح میدهد؛ سیاستی که روبیو نقش مهمی در پیشبرد آن داشته است.
علاقه ترامپ به اقتدار نظامی پوتین
ترامپ نیز بارها نشان داده که نمایش مردانگی و اقتدار نظامی ولادیمیر پوتین را، به حق قانونی و اخلاقی اوکراین برای دفاع از سرزمینش ترجیح میدهد. او همچنین علناً درباره اقداماتی علیه ایران صحبت کرده که میتوانند مصداق جنایت جنگی باشند.
بیاعتنایی کاخ سفید به قوانین داخلی در جریان جنگ ایران
وفاداری دولت ترامپ به این دیدگاه، بهویژه در زمینه حقوق بینالملل، کاملا آشکار است، اما به همین حوزه محدود نمیشود. بیاعتنایی مستمر به قوانین داخلی آمریکا نیز در دستو کار دولت ترامپ به وضوح دیده میشود
هگست در پنتاگون بارها به قواعد درگیری نظامی حمله کرده و در جریان جنگ ایران، محدودیتهای مربوط به عملیات نظامی را کاهش داده است. این مسئله ممکن است یکی از دلایلی باشد که ارتش آمریکا در اوایل جنگ، یک مدرسه ابتدایی در ایران را بمباران کرد.
البته برتری نظامی آمریکا تاکنون در جنگ ایران نیز نتوانسته به یک پیروزی منجر شود. افزون بر این، نیروهای نظامی آمریکا نزدیک به ۲۵۰ نفر را در حملات فراقضایی و احتمالاً غیرقانونی به قایقهایی کشتهاند که مقامهای آمریکایی ادعا میکنند حامل مواد مخدر بودهاند.
تلاش بنیانگذاران آمریکا چگونه پایمال شد؟
جان آر. پوری در نشریه نشنال ریویو مینویسد: «هدف اصلی از تأسیس آمریکا این بود که اطمینان حاصل شود زور همواره تابع قانون خواهد بود؛ قانونی که خود از حقوق طبیعی و رضایت مردم سرچشمه میگیرد.»
به همین دلیل، یکی از نوآوریهای بزرگ بنیانگذاران آمریکا این بود که نیروهای مسلح کشور تازهتأسیس را تحت کنترل سختگیرانه غیرنظامیان قرار دادند.
یکی از شکایتهای مشخص در اعلامیه استقلال آمریکا علیه جرج سوم، پادشاه بریتانیا، این بود که او «تلاش کرده است ارتش را از قدرت غیرنظامی مستقل و حتی برتر کند». در مقابل، جان آدامز، یکی از بنیانگذاران آمریکا، در سال ۱۷۷۶ نوشت که جمهوری حکومتی است «متکی بر قانون، نه افراد». این اصل بهروشنی شامل مردانی میشود که شمشیر در دست دارند و ممکن است بخواهند خود را جایگزین قانون کنند.
هگست؛ در راس مردانی که شمشیر در دست دارند
هگست اکنون خود به مردی قانونگریز تبدیل شده که بهجای شمشیر واقعی، شمشیری نمادین در دست دارد. استقبال پرشور او از سخنان روبیو شاید نکتهای روشنکننده از دلیل پیوستن او به ارتش پس از پایان تحصیلات دانشگاهی، و همچنین علت پیشرفت محدودش در دوران خدمت نظامی روشن کند.
شاید او تصور میکرد پیوستن به ارتش فرصتی برای اعمال خشونت و برخورد با دیگران بدون هیچ محدودیتی است. اما در عمل با نیرویی منضبط، محتاط و پایبند به قواعد روبهرو شد و هرگز نتوانست در آن جایگاه چندان بالایی به دست آورد.
همانطور که الیوت کوهن، همکارم در آتلانتیک، نوشته است: « برخلاف دانشگاههای پرینستون و هاروارد، ارتش به خوبی افراد متوسط، زودرنج و فاقد اعتمادبهنفس را تشخیص میدهد.»
هگست سرانجام پس از آنکه به دلیل نگرانیها درباره افراطگرایی، از حضور در گارد ملی کنار گذاشته شد، ارتش را ترک کرد. او حالا در مقام وزیر دفاع، به تخریب نهادی مشغول است که زمانی او را نپذیرفت؛ و حالا در تلاش است تا تمامی این کسانی که شمشیر در دست دارند، تا حد ممکن مرد باشند.
درس تلخ تاریخ روم؛ از فرار و مرگ تا سقوط جمهوری
روبیو نیز اخیرا به منبعی برای ارجاعات تاریخی و کلاسیک تبدیل شده است؛ شاید تحت تأثیر ایدههای ملیگرایانه سفیدپوستان که در وزارت خارجه آمریکا رواج یافتهاند. اما تکرار این عبارات با درک معنای واقعی آنها تفاوت دارد.
پومپه در جوانی و در جریان جنگ داخلی روم در دهه ۸۰ پیش از میلاد، لقب «قصاب نوجوان» را به دست آورد. پومبه زمانی که ساکنان شهر مسانا در سیسیل در برابر اقتدار او مقاومت کردند و به قوانین قدیمی روم استناد کردند، او همان جملهای را که روبیو بهتازگی نقل کرده است بر زبان آورد.
بنیانگذاران آمریکا و در واقع بیشتر مردم این کشور در طول تاریخ، همواره خود را در جایگاه شهروندان مسانا میدیدند، نه در جایگاه سردار بیرحمی که قانون را در برابر قدرت نظامی بیاعتبار میدانست.
سرنوشت پومپه نیز چندان خوشایند نبود. او سالها از موفقیت سیاسی و نظامی برخوردار شد و در دورهای که حکومت جمهوری در روم در آستانه فروپاشی قرار داشت، سرانجام به همراه ژولیوس سزار و مارکوس لیسینیوس کراسوس بخشی از یک حکومت سهنفره شد.
اما اختلاف او با سزار به جنگ داخلی دیگری انجامید. پومپه از روم گریخت، در مصر کشته شد و سرش را از بدن جدا کردند. مهمتر از سرنوشت شخصی او، سرانجام جمهوری روم بود. پس از پایان بحران سیاسی طولانیمدتی که زمینهساز هر دو جنگ داخلی شده بود، جمهوری از میان رفت و امپراتوری جای آن را گرفت.
البه ممکن است چهرههای دولت ترامپ که درحال نقل سخنان پومپه هستند، از این پیشینه تاریخی اطلاعی نداشته باشند. اما برای درک اینکه چرا نباید از سخنان او الگو گرفت، نیازی به دانستن تاریخ نیست. همچنین برای پیشبینی سرنوشت حکومتی که به چنین رهبرانی اجازه میدهد تا به قدرت برسند، لازم نیست تاریخ روم را بهطور کامل بشناسیم.