روزهای تاریک صنعت زغالسنگ چین
به گزارش سایت چایناماینینگ، یک کارگر چینی میگوید: تصمیم دارد به دنبال کار دیگری برود چون حقوق به نصف کاهش پیدا کرده است.
او ادامه میدهد: قبلا بیش از 5000 یوان در ماه حقوق میگرفتم به علاوه در پایان هر سال بر اساس کارکرد انجام شده پاداش هم میگرفتم؛ اما در حال حاضر دریافتی حقوق من به 2000 یوان رسیده که اداره معاش خانواده از این مبلغ بسیار سخت است و وقت آن رسیده که شغلم را عوض کنم.
این کارگر اضافه میکند: از حقوق و دستمزد معدنچیان قدیمی به همین میزان کاسته نشده چون نمیتوان به راحتی کارگر ماهر و با تجربه پیدا کرد. به هر صورت از تعداد حفاری معادن به دلیل توقف تولید کاسته شده چون تقاضا ضعیف و قیمتهای زغالسنگ همچنان رو به کاهش گذاشته است.در منطقه زغالخیز yuanshi بیش از هزار شرکت معدنی فعال بودند که در حال حاضر به کمتر از 80 شرکت تنزل پیدا کرده است.
بسیاری از شرکتها ورشکست شدند و بنگاههای باقیمانده سودآور نبوده یا با نقطه سربه سر فعالیت میکنند. استان هبی بالغ بر یک چهارم تولید فولاد چین را به خود اختصاص داده و زغال ککشو نیز یکی از تولیدات عمده این استان محسوب میشود. قیمت هر تن زغال ککشو از 1100 یوآن در سال 2013 به 300 یوآن در هر تن در حال حاضر کاهش یافته است.
به جز چند شرکت تولیدکننده بزرگ زغالسنگ مانند گروه شن هووا و سازمان گروه ملی زغالسنگ چین، دیگر شرکتهای زغالسنگ زیانده هستند. یکی از دلایل اصلی افول در این صنعت عرضه مازاد است.
طبق گزارش انجمن ملی زغالسنگ چین، میزان تولید زغالسنگ این کشور در سه ماه نخست امسال 850 میلیون تن بود که 3.5 درصد کاهش را نسبت به مدت مشابه سال قبل نشان میدهد. فروش زغالسنگ در داخل چین هم با 4.7 درصد کاهش به 800 میلیون تن رسیده است. میزان موجودی زغالسنگ در انبارهای کشور طی 39 ماه متوالی گذشته در حد 300 میلیون تن باقی مانده که نشان دهنده تقاضای ضعیف صنایع پاییندستی مانند نیروگاهها و شرکتهای فولادسازی است.
تحلیلگران چینی میگویند: امیدی نیست که در آینده نزدیک بهبودی در این صنعت بوجود آید و پیشبینی میشود که عرضه مازاد حداقل تا پایان سال جاری تداوم داشته باشد.
ظرفیت تولید زغالسنگ چین در حال حاضر حدود 4 میلیارد تن است اما 1.1 میلیارد تن ظرفیت جدید نیز در دست احداث است. علاوه بر این 300 میلیون تن سالانه زغالسنگ وارداتی نیز به آن اضافه میشود که ظرفیت مازاد آن را به 1.5 میلیارد تن میرساند. چین می تواند در صورت لزوم کل تقاضای جهانی زغالسنگ را تامین کند.
گروه شن هووا که بزرگترین تولیدکننده زغال سنگ در چین است ماه گذشته اعلام کرد که امسال حداقل 10 درصد نسبت به سال گذشته از میزان تولیدش که حدود 50 میلیون تن است، خواهد کاست. علاوه بر این از دیگر اقدامات برای کارآمدی بیشتر یا کاهش هزینهها کاهش حقوق و دستمزد است که امسال 10 درصد از آن کاسته میشود که آن را بهترین گزینه برای تضمین درآمد شرکتهای معدنی ارزیابی میکنند.
گفته میشود یکی از شرکتهای معدنی در منطقه خودمختار Ningxia Hui در حال حاضر از حقوق و دستمزد مدیران 40 درصد و بقیه کارکنان 30 درصد کاهش داده است. شرکتهای زغالسنگ تصمیم گرفته اند که زمینههای کاری خود را تغییر داده و به سمت انرژی های جدید، فناوری اینترنت و حتی گردشگری بروند چون تقاضا و قیمتهای زغالسنگ پایین باقی مانده است.
طبق گزارش دفتر آمار استان شانگزی در ماه گذشته حدود 215 شرکت معدنی در مجموع 32 میلیارد یوان درآمد حاصله از تولید زغالسنگ خود را به سمت بخش جهانگردی تا پایان سال 2014 سرمایهگذاری کردهاند که شامل ساخت و توسعه امکانات تفریحی ، ساخت هتلهای مجلل و دهکدههای تفریحی بوده است. بسیاری از تجار که برای چندین دهه در صنعت زغالسنگ سرمایهگذاری و فعالیت میکردند، تصمیم گرفتهاند که به سمت سایر بخشها بروند چون آینده صنعت زغالسنگ نامشخص است. دولت اقدام به اتخاذ یک سری سیاستها مانند کاهش مالیات و محدودیتهای وارداتی و کنترل تولید کرده که تاثیرات آن محدود بوده است.
سوال این است که آیا اگر ظرفیت کاهش بیشتری پیدا کند شرایط در آینده بهتر خواهد شد یا خیر؟. برای بسیاری از شرکتهای بحران زده پاسخ منفی است و امیدی برای بهبود نیست.
یک تحلیلگر صنعت میگوید: اتفاقی که در سالهای اخیر افتاده این است که صنعت زغالسنگ میلیاردرهای زیادی را خلق کرده است اما از طرف دیگر میلیونها کارگر را هم مجبور کرده است که یا با مزد کمتری کار کنند و یا بدنبال شغل دیگری باشند. بسیاری از شرکتهای زغالسنگ به دلیل افت قیمتها و تقاضای ضعیف قادر به بازپرداخت وامهای خود نیستند و در نتیجه ورشکست شدهاند. بعضی از صاحبان شرکتهای زغالسنگ به دلیل برداخت نکردن وام فراری شده اند یا شماره تلفن خود را تغییر دادهاند تا پیدا نشوند.
بعضی از شرکتهای معدنی هر تن زغالسنگ خود را بالاجبار 32.24 دلار میفروشند که رقم یا هزینههای تولید آنان را پوشش نمیدهد. دوران بسیار بدی صنعت زغالسنگ چین ایجاد شده است و امیدی نمیرود که دولت هم این بازار را نجات دهد. فقط شرکتهای بزرگ دولتی مانند گروه شن هووا امکان بقا در این بازار را دارند چون دولت درنظر دارد سیاستهایی را برای کمک به شرکتهای بزرگ اجرا کند.
شرکتهای زغالسنگ خصوصی و کوچک یا باید به دنبال بودجه جدید باشند و یا این صنعت را رها کنند که آسانترین راه نجات، کنار گذاشتن آن است. در دسامبر سال 2011 کمیسیون ملی ملی توسعه و اصلاحات سقف قیمت نقد پایه زغالسنگ را 800 یوان در هر تن تعیین کرد تا به نیروگاههای برق که با قیمتهای بالای زغال سنگ مواجه بودند کمک کند که متضرر نشوند اما درست سه سال بعد شرایط به گونهای شد که تولیدکنندگان زغالسنگ حاضر شده اند محصول خود را به صورت اعتباری به نیروگاهها بفروشند. اقتصاد چین رو به کندی است که ساختار صنعت زغالسنگ را تغییر داده است. باید این شرایط یا پذیرفت یا فنا شد.
منبع:ایمیدرو
ارسال نظر