تحولات ارمنستان و حمایت رسانه های غربی از مخالفان

به گزارش اقتصاد نیوز به نقل از ایرنا، روزنامه ایندیپندنت انگلیس نوشت: پس از استعفای سرکیسیان در پی اعتراض های ضددولتی، اکنون نگاه شهروندان ارمنستان به سوی آینده است. بیشتر شرکت کنندگان اعتراض های اخیر جوانان، دانشجویان و دانش آموزانی بودند که از افراد در قدرت هراس نداشتند.

سرکیسیان هم پیمان نزدیک ولادیمیر پوتین رئیس جمهوری روسیه در حالی از قدرت کنار رفت که برای حدود یک دهه سمت ریاست جمهوری ارمنستان را بر عهده داشت. وی با این اتهام مواجه شده بود که قدرت را رها نمی کند.

اعتراض ها علیه سرکیسیان روز به روز بیشتر گسترش یافت و زمانی که سربازان غیرمسلح نیز به صف تظاهرکنندگان در ایروان پیوستند، فشارها علیه نخست وزیر بیشتر شد.

سطح و موج اعتراض ها برای نخست وزیر و دولت شگفتی آفرین شد. کارین استپانیان یک دانش اموز 20 ساله درمورد این تحول مهم گفت:شادترین روز زندگی من است. به همه جهانیان نشان دادیم سرنوشت کشورمان در دستان مردم است.

گروههای پارلمانی ارمنستان اکنون هفت روز فرصت دارند تا نام نخست وزیر جدید را اعلام کنند.

اکنون همپیمانان نخست وزیر مستعفی همچنان در سمت های کلیدی حضور دارند و آینده نامشخص است. این در حالی است که نیکول پاشینیان رهبر معترضان گفت امید دارد جنبش مخالفان در ارمنستان به رسمیت شناخته شود.

وی افزود: آماده مذاکره با نخست وزیر موقت هستیم تا روند انتقال قدرت به مردم تضمین شود.

نشریه فارن پالیسی نیز نوشته است: زمانی که رهبری در یک کشور شوروی سابق به دلیل اعتراض های خیابانی از قدرت خلع می شود، تحلیلگران از واشنگتن گرفته تا مسکو سریع از مطرح کردن نام 'جورج سوروس' به عنوان عامل این اعتراض ها، به پیامدهای ژئوپلتیکی به عنوان عامل این تحول مهم اشاره می کنند. اما بعضی اوقات همانند چند روز اخیر در ارمنستان، اعتراض های منجر به سرنگونی دولت، صرفا اعتراضی برای کنار گذاشتن دولت و نه مساله ای دیگر است.

نشریه آمریکایی ادامه داده است: روز گذشته سرکیسیان زیر فشار ناآرامی ها از سمت نخست وزیری کنار رفت. این اعتراض ها موجب حیرت بیشتر ارمنستانی ها شد، اما چنین می نماید این تحول نتیجه تاثیرات ژئوپلتیک فراتر از مرزهای این کشور نبوده و روسیه هم تاثیری در این اعتراض ها نداشته است. کنار رفتن نخست وزیر از قدرت مربوط به امور ژئوپلتیک منطقه ای نیست. شرایط کنونی نشانه ای از آن است که حکومت های (کشورهای برآمده از جمهوری های) شوروی سابق آن قدرها که به نظر می رسند، شرایط باثباتی را تجربه نمی کنند و حکومت های قدیمی منطقه به طور کامل می توانند بدون هیچ نفوذی از خارج به صورت مسالمت آمیز قدرت را واگذار کنند.

به نوشته رسانه آمریکایی، ارمنستان کشوری کوچک با جمعیتی حدود سه میلیون نفر و همپیمان روسیه همزمان ارتباطات قوی با کالیفرنیا و کنگره آمریکا داشته است و همچنین روابط خوبی با جمهوری اسلامی ایران دارد. مردم ارمنستان فقیر اما بسیار با فرهنگ هستند و نظام سیاسی کنونی هم نه دیکتاتوری و نه دمکراتیک است و از سال 1999 تاکنون حزب جمهوریخواه تنها حزبی بوده که بر امور تسلط دارد.

فارن پالیسی افزوده است: استعفای سرکیسیان کمتر از یک هفته پس از برعهده گرفتن سمت نخست وزیری برای همه حتی معترضان نیز غیرقابل انتظار بود. مخالفان هیچ سازمان رسمی و حتی نماینده ای در پارلمان ندارند.

تارنمای دیلی بیست هم نوشته است: اعتراض های بدون خونریزی در حالی سرکیسیان را مجبور به استعفا کرد که این پرسش مطرح شده آیا انقلاب های مسالمت آمیز جدیدی در راه است؟

تارنمای آمریکایی درادامه افزوده است: سرکیسیان در دوران ریاست جمهوری زمانی را که می توانست با اندکی حسن نیت و متانت از قدرت کناره گیری کند، از دست داد و فراموش کرد، این همان مردم بودند که قدرت را به او دادند و فقط خودش نیست که می تواند در قدرت باقی بماند.

زمانی که اکثر شهروندان ارمنستان علیه سرکیسیان (متحد) شدند، هیچ حامی نداشت و حتی مسکو که زمانی پشتیبان وی بود، سکوت کرد و به دنبال کناره گیری از سمت نخست وزیر موجی از شادی بین معترضان به راه افتاد.

درست است که مسکو از اتحاد ارمنستانی ها حمایت کرد، اما هر کسی در روسیه از نتایج این 'انقلاب مخملی' جدید در ارمنستان خوشحال نیست.

یکی از معترضان گفت: زمانی که در نخستین روز اعتراض ها شرکت کردم، نمی توانستم باور کنم موفق خواهیم شد تا از قدرت کناره گیری کند.

دیلی بیست نوشته است: دانشجویان و دانش آموزان راهپیمایی های خود را در فیس بوک سازماندهی و در سراسر ارمنستان گروهی اعتراض می کردند.

تارنمای شبکه بلومبرگ نیز در گزارشی عنوان کرد: اعتراض های گسترده در ارمنستان، سرکیسیان تشنه قدرت را مجبور به استعفا کرد که بدون خونریزی و مداخله خارجی و به دلیل اعتراض های مردمی انجام شد.

رسانه آمریکایی ادامه داده است: پس از واکنش خشونت آمیز روسیه به انقلاب سال 2014 اوکراین این مساله تقریبا باورنکردنی بود که ارمنستانی ها انقلاب را در کشور کوچک خود پیاده کنند. بعید است مسکو در این تحول مداخله کند. معترضان تاکید داشته اند اهدافی منحصرا داخلی و نه خارجی دارند.سرکیسیان در حالی تلاش می کرد، همچنان در قدرت بماند که سرنوشت وی می تواند درسی برای ولادیمیر پوتین رئیس جمهوری روسیه باشد.

بلومبرگ نوشته است: سرکیسیان در سمت ریاست جمهوری بازی پیچیده ای را اجرا می کرد. وی اجازه ادامه حضور نظامی روسیه در ارمنستان را داد و همزمان با سازمان پیمان آتلانتیک شمالی( ناتو) همکاری داشت.

رئیس جمهوری سابق، ارمنستان را عضو اتحادیه اقتصادی اورآسیا کرد و در عین حال با اتحادیه اروپا نیز توافق نامه همکاری امضا می کرد. سرکیسیان برعکس رهبران گرجستان و اوکراین از همکاری با هر کشوری و نهادی جز جمهوری آذربایجان رضایت داشت.

ارمنستان با کمی بیش از 29 هزار و 700 کیلومتر مربع مساحت و نزدیک سه میلیون نفر جمعیت در معادله رویارویی های منطقه ای جایگاه مهمی دارد که افزون بر روسیه می تواند بر کشورهای همجوار و نزدیک تاثیرگذاری داشته باشد.

ارمنستان در قفقاز جنوبی میان دریای سیاه و دریای خزر قرار دارد که مرز آسیا و اروپا محسوب می شود و در صورت حضور یا حداقل نفوذ سیاسی نظامی آمریکا، اتحادیه اروپا و ناتو در این کشور، غرب می تواند بر معادلات کلان منطقه تاثیر زیادی بگذارد.

ارمنستان از این رو برای اروپا و آمریکا اهمیت نظامی-سیاسی دارد که در غرب با ترکیه، شمال گرجستان، شرق جمهوری آذربایجان (جمهوری قره باغ) و در جنوب ایران و جمهوری خودمختار نخجوان (جزئی از جمهوری آذربایجان) هم مرز است و هر گونه جای پا برای ناتو و آمریکا می تواند افزون بر شکل گیری دغدغه برای روسیه برای کشورهای غیر همسو با غرب نیز نگران کننده باشد.

روسیه است که با دقت روند تهدید علیه ثبات ارمنستان و پیامد آن در قفقاز را زیر نظر دارد و از احتمال بروز هر گونه جابجایی قدرت در منطقه بویژه ایروان با گرایش های غربگرایانه نگران است، زیرا دو کشور در چارچوب سازمان های منطقه ای مانند پیمان امنیت جمعی، اتحادیه اقتصادی اوراسیا و جامعه همسود همکاری نزدیکی دارند و طبیعی است که غرب چنین همگرایی هایی را برنمی تابد و برای پایان یافتن آن تلاش و برنامه ریزی می کند.