سیلی «تاریخی» حسام آشنا به تهدید و توهین ترامپ
به گزارش اقتصادنیوز ، آشنا در کانال تلگرامی اش نوشت: ما یک روزه از عصر حجر نیامدهایم که بتوانید ما را با بمباران به عصر حجر بازگردانید. ما تاریخ تمدن بشری را ساختهایم. نگاهی به موزههای معتبر بیاندازید تا بار دیگر باور کنید که انسان ایرانی از 800000 سال پیش تا کنون در فلات ایران ریشه دارد. سرگذشت این سرزمین کهن، روایتی از صدها هزار سال سازگاری و نوآوری است که در دورههای گوناگون رقم خورده است.
دوران پارینهسنگی (دیرینهسنگی): روزگار شکارچیانِ کوچرو
این دوران که از حدود یک میلیون سال پیش آغاز و تا حدود ۱۲ هزار سال پیش ادامه یافت، طولانیترین بخش عصر سنگ است که به سه زیردوره تقسیم میشود.
پارینهسنگی زیرین (قدیم): کهنترین شواهد حضور انسان در ایران به این دوره بازمیگردد. ابزارهای سنگی سادهای که در منطقه کشفرود (خراسان) پیدا شدهاند، قدمتی دستکم ۸۰۰ هزار سال دارند و نشاندهندهی سکونت انسانهای نخستین در فلات ایران هستند.
پارینهسنگی میانی: این دوره مقارن با حضور انسان نئاندرتال در ایران است. بقایای اسکلت آنها در غارهایی مانند بیستون (کرمانشاه) و وزمه (خرمآباد) کشف شده است. سکونتگاههای اصلی آنها غارها و پناهگاههای صخرهای در رشتهکوههای زاگرس بود، از جمله غار قبه، ورواسی و بابایوان.
پارینهسنگی زیرین (جدید): در این دوره (از حدود ۴۰ هزار سال پیش) انسان خردمند (هومو ساپینس) به ایران وارد شد. فرهنگ ابزاری پیشرفتهتری به نام برادوستی در زاگرس رواج داشت که با ساخت تیغههای سنگی ظریف و ساخت زیورآلاتی از صدف و دندان حیوانات مشخص میشود. علاوه بر غارها، سکونتگاههای روباز مانند سفیدآب (کاشان) و گرمرود (مازندران) نیز پدیدار شدند.
دوران فراپارینهسنگی (میانسنگی): گذار به یکجانشینی
این دوره (حدود ۲۰ هزار تا ۱۲ هزار سال پیش) به عنوان پلی میان زندگی شکارگری و یکجانشینی شناخته میشود. با پایان یافتن آخرین عصر یخبندان، اقلیم گرمتر شد و منابع غذایی متنوعتر گردید. فرهنگ موسوم به زرزی در این زمان در ایران رواج داشت و شواهدی از ریزتیغههای سنگی (که احتمالاً در داسهای چوبی به کار میرفتند) در آن دیده میشود که نشاندهندهی بهرهبرداری بیشتر از گیاهان است. مهمترین ویژگی این دوره، ترکیبی بودن ابزارها و نشانههایی از آغاز گرایش به سمت گردآوریِ فشردهتر غذا و زندگی در اردوگاههای فصلی است.
دوران نوسنگی (عصر حجر جدید): انقلاب کشاورزی و یکجانشینی
حدود ۱۰ هزار سال پیش، انقلابی بنیادین در زندگی انسان در ایران رخ داد. انسانها به تدریج از شکار و گردآوری دست کشیدند و به کشت غلات و اهلیسازی دام روی آوردند. این دگرگونی که انقلاب نوسنگی نام دارد، موجب یکجانشینی و شکلگیری نخستین روستاها شد. در ایران، جوامع روستایی اولیه در مناطق مختلفی مانند جلگه خوزستان (تپه علیکش)، دشت فارس (تل موشکی)، زاگرس مرکزی (تپه گنجدره)، و فلات مرکزی (تپههای سنگچخماق در دامغان) شکل گرفتند. در ادامه، سفالگری نیز اختراع شد و دوران نوسنگی با سفال (از حدود ۸۴۰۰ سال پیش) آغاز گردید.
دوران مسسنگی: پایان عصر سنگ و طلوع فلزات
در حدود ۶۵۰۰ سال پیش، انسان آموخت که از سنگ مس، ابزار و اشیاء بسازد. به این ترتیب، عصر سنگ به پایان راه خود نزدیک شد و دوران مسسنگی (کالکولیتیک) آغاز گردید که تا حدود ۵۳۰۰ سال پیش ادامه داشت. در این دوره، جوامع پیچیدهتر و شهرهای اولیه پدید آمدند. تپههای معروفی مانند سیلک (کاشان)، حصار (دامغان) و تپه قبرستان (قزوین) از مراکز مهم این دوران بودند.
عصر سنگ در ایران، دورانی پرفرازونشیب از کوچ تا یکجانشینی و از شکار تا کشاورزی بود. این سرزمین که بهعنوان پل مهاجرت انسانهای اولیه از آفریقا به آسیا بود، شاهد ظهور و افول فرهنگهای گوناگون و بنیانگذاری تمدنهای بزرگ بعدی بوده است.
