توطئه علیه سیاهپوستان ارتش آمریکا؟ | سدِ هگست در مقابل ارتقای افسران زن و سیاهپوست | شکاف میان روایت پنتاگون و تجربه زیسته نظامیان
بهگزارش اقتصادنیوز، دانیل چیپی جیمز جونیور از برجستهترین چهرههای تاریخ نیروی هوایی آمریکا بود؛ فرماندهای که در سال ۱۹۶۹، در بحبوحه بیثباتی سیاسی لیبی پس از کودتای معمر قذافی، مسئولیت پایگاه هوایی وِیلوس در نزدیکی طرابلس را برعهده داشت. در یکی از رویاروییهای مستقیم، قذافی تلاش کرد تا وارد پایگاه شود، اما جیمز با واکنشی سریع دروازه را بست و مانع ورود او شد. این رویداد بعدها به بخشی از روایتهای افسانهای نیروی هوایی آمریکا تبدیل شد؛ درحدی که او را جان وین سیاهپوست نامیدند.
درخشش نخستین آفریقاییتبار در ارتش آمریکا
کلینت اسمیت در آتلانتیک نوشت: پیش از این اتفاق، جیمز بیش از دو دهه و نیم در ارتش خدمت کرده بود. او در جنگ جهانی دوم آموزش دید، در جنگ کره بیش از ۱۰۰ مأموریت رزمی انجام داد و در جنگ ویتنام نیز دهها عملیات پروازی را پشت سر گذاشت.
اقتصادنیوز: پس از هر شکست، معمولا جستوجو برای یافتن مقصر آغاز میشود و حامیان جنگ توضیح میدهند که اگر فرمانده بهتری وجود داشت، راهبرد متفاوتی اتخاذ میشد یا شانس بیشتری برای پیروزی وجود داشت.
او در نهایت به درجه چهارستاره رسید و نخستین آفریقاییتبار آمریکایی شد که به چنین جایگاهی در تاریخ ارتش آمریکا دست یافت. خود او بعدها تأکید کرد که اگر پیشرفت او بتواند الهامبخش سیاهپوستان جهان در نسلهای آینده باشد، تمام سختیهایی که کشیده ارزشش را داشته است.
حذف نمادها و تغییر فضای رسمی پنتاگون
با وجود چنین میراثی، پس از روی کار آمدن دولت ترامپ و اتخاذ سیاستهای محدودکننده برنامههای تنوع نژادی و برابری و شمول (DEI)، تغییرات مهمی در فضای نظامی پنتاگون رخ داد. گزارشها از حذف تصویر جیمز از گالری هنری نیروی هوایی خبر میدهند. نکته قابل توجه این است که تصویر دیگری این جایخالی را پر نکرده است؛ اقدامی که بسیاری از کارکنان آن را بهعنوان نشانهای نمادین از بیاعتنایی به دستاوردهای تاریخی سیاهپوستان تلقی میکنند.
سیاستهای جدید پیت هگست در ارتش
پیت هگست، وزیر دفاع کنونی آمریکا، در کتاب خود با عنوان جنگ علیه جنگجویان، بهصراحت با برنامههای تنوعمحور ارتش مخالفت کرده و تأکید داشته که قدرت ارتش در تنوع نژادی آن نیست.
در دوره مسئولیت هگست، روند ارتقای برخی افسران سیاهپوست و زن متوقف یا کند شده و برخی فرماندهان کاملا کنار گذاشته شدهاند. حتی نمادهای مربوط به نیروهای کنفدراسیون نیز دوباره وارد فضای رسمی شدهاند. برای بسیاری از نظامیان سیاهپوست، این اقدامات صرفا تغییرات اداری نبود، بلکه نشانهای از تغییر جهتگیری فرهنگی ارتش بود.
احساس فرسایش تدریجی اعتماد
در گفتوگو با دهها افسر فعال و بازنشسته، یک ترس مشترک موج میزند: «نگرانی از عقبگرد تاریخی»
بسیاری از آنان که نسل دوم یا سوم نظامیان خانواده خود هستند، از یکسو به پیشرفتهای قابل توجه سیاهپوستان در ارتش اشاره میکنند و از سوی دیگر نگرانند که این دستاوردها در حال تضعیف باشد. یکی از افسران بازنشسته میگوید: «دارم شک میکنم که نکند همه این سالها بیهوده گذشته باشد.»
جرالد کوری؛ از رؤیای کودکی تا استعفا
جرالد کوری یکی از افسران ارشد نیروی هوایی آمریکاست. او از کودکی ارتش را نماد نظم، رفاه و پیشرفت میدیدو دقیقا با همین انگیزه وارد خدمت شد. او که به سرعت در ساختار نظامی آمریکا پیشرفت کرد، همزمان با تجربههای مستقیم تبعیض نیز مواجه شد؛ از توهینهای نژادپرستانه در دهه ۱۹۸۰ گرفته تا نادیدهگرفتهشدن در فرآیندهای ترفیع.
پیشرفت تاریخی سیاهپوستان در ارتش
با وجود این چالشها، حضور سیاهپوستان در ارتش آمریکا طی دهههای اخیر رشد چشمگیری داشت. از تعداد اندک ژنرالهای سیاهپوست در دهه ۱۹۸۰، این رقم تا سالهای اخیر به بیش از ۸۰ نفر رسیده است. چهرههایی مانند لوید آستین، نخستین وزیر دفاع سیاهپوست، و سی. کیو. براون، رئیس پیشین ستاد مشترک نیروهای مسلح، نماد این تحول بودند.
جرالد کوری زیر فشارها استعفا داد!
با تغییر سیاستها، جرالد کوری که سالها در بالاترین سطوح نیروی هوایی و سپس در ساختار پنتاگون خدمت کرده بود، در نهایت تصمیم به استعفا گرفت. او توضیح داد که ادامه این مسیر دیگر برایش قابل پذیرش نیست، بهویژه در شرایطی که برنامههای DEI حذف، و محتوای آموزشی و فرهنگی بازنگری شده است.
ترس از عقبگرد و بازگشت روند ناعادلانه
بسیاری از افسران سیاهپوست معتقدند که فضای جدید باعث تغییر در فرهنگ غیررسمی ارتش شده است؛ فرهنگی که در آن برداشت از شایستگی، رفتار حرفهای و امکان ترفیع میتواند تحت تأثیر پیشفرضهای نژادی قرار گیرد. بسیاری نگرانند که کاهش نظارت بر تبعیض، زمینه را برای رفتارهای ناعادلانهتر فراهم کند.
شکاف میان روایت پنتاگون و تجربه زیسته نظامیان
در مقابل، مقامهای پنتاگون با رد موارد اینچنینی، مدعی هستند که همه انتصابات بر اساس شایستگی انجام میشود. با این حال، شکاف میان روایت رسمی و تجربه واقعی بسیاری از نظامیان همچنان وجود داشته و اعتماد متقابل کامل ایجاد نشده است.
پرسش بنیادین: تعلق به چه کسی؟
در پس این تنشها، پرسشی عمیقتر قرار دارد: احساس تعلق به ارتش و بهطور گستردهتر به آمریکا.
برای بسیاری از نظامیان سیاهپوست، خدمت نظامی هم نشانه وفاداری به کشوری است که همیشه با آنان با نابرابری رفتار کرده، و هم ابزاری برای اثبات حقانیت حضورشان در آمریکا.
اقتصادنیوز: آنچه نتانیاهو و اسرائیل فهمیدهاند این است که از نگاه رئیسجمهور ترامپ، جنگ تمام شده است و تنها چیزی که برای او اهمیت دارد، رسیدن به نوعی توافق با ایرانیهاست. توافقی که بتواند بر اساس آن، پایان جنگ را اعلام کند
عضویت در ارتش نوعی کنش هویتی برای سیاهپوستان است
از جنگ استقلال آمریکا تا جنگهای جهانی و درگیریهای معاصر، سیاهپوستان همواره در صفوف ارتش حضور داشتهاند؛ حتی زمانی که از حقوق برابر برخوردار نبودند. این تاریخ، خدمت نظامی را برای آنان به نوعی کنش هویتی و سیاسی تبدیل کرده است.
میراثی که حذف نمیشود
در پایان، نویسنده به آرامگاه چیپی جیمز در آرلینگتون اشاره میکند. در سنگنوشته او، تعهد به کشور حتی در مواجهه با تبعیض و ناکامی، ثبت شده است.
پیام نهایی روشن است: «هرچند نمادها میتوانند حذف شوند، یا تصاویر از دیوارها پایین بیایند، اما میراث کسانی مانند او در تاریخ آمریکا باقی خواهد ماند و بهسادگی قابل پاک شدن نیست.»
