«جرمی کوربین» توان ایجاد تغییر را دارد؟/ حرف تازه رهبر حزب کارگر انگلیس چیست؟
به گزارش اقتصادنیوز، جانان گانش، مفسر سیاسی فایننشالتایمز گفت: برداشت من از سخنرانی کوربین این است که حزب کاگر همان اندازه از قدرت دور است که بعد از شکست در انتخابات پیشین. این حزب رئیسی دارد که در اولین سخنرانیاش سخنانی بیمعنا و بیسروته تحویل ملت داد و ده-پانزده دقیقه اول سخنرانیاش را به تشکر از این و آن اختصاص داد.
گانش سخنرانی کوربین را به تجمع افرادی تشبیه کرد که صرفاً گردهم آمده بودند تا از دیدن طرز تفکرهای مشابه به خودشان لذت ببرند و پیامهایی را تکرار کنند که هیچکس را درون حزب به چالش نمیکشد. وی ادامه داد: حزب کارگر، حزبی است که میخواهد کارهایی را انجام دهد که بین سالهای 1994 تا 2010 قادر به انجامش نبودهاست.
گانش فضای حاکم بر سخنرانی کوربین را بیشتر شبیه به یک تجربه عقیدتی توصیف کرد تا یک مانور سیاسی و استراتژیک.
لیونل باربر هم ضمن تأیید اظهارات گانش، تصریح کرد: اگرچه حزب کارگر رهبر جدیدی دارد، اما عقاید و گفتمانش قدیمی است. اظهارات کوربین میتواند بخشی از سخنرانی اد میلیبند، رهبر سابق حزب کارگر باشد که چهار سال پیش از به زبان آوردن آنها خوددراری کرده است.
گانش افزود:چندین رهبر حزب کارگر سخنرانی اینچنینی را مناسب ندانسته بودند اما به دلایل نامشخصی جرمی کوربین به عنوان رئیس حزب، فکر کرد که این مفاهیم درخور اولین سخنرانی بزرگ و اصلیاش خطاب به ملت باشد.
به گفته گانش هیچ عقیده سیاسی جدید و بزرگی در میان کلمات کوربین یافت نشد، اگرچه مسائل دراماتیکی که در سالهای 80 و 90 میلادی مورد توجه بود، از قبیل مالیات بر درآمد و ثروت و رویکرد خصمانه به کسبوکارهای بزرگ مطرح شد. از قرار معلوم، دیدگاه کوربین در رابطه با سیاست خارجی موافق خلع سلاح هستهای است.
اگرچه گفتههای کوربین درباره سلاحهای هستهای و موضع حزب در این خصوص جالب و دراماتیک است، اما اساس آن از نسلهای گذشته برگرفته شده و ایده اصیل و جدیدی در آن وجود ندارد.
گانش در ستون این هفته فایننشالتایمز به این موضوع پرداخته بود که مردم در سیاست مدرن، بیش از هر چیز به صحت و سندیت در سیاستمداران احتیاج دارند و مردم در بیشتر اوقات نشان دادهاند که به خصایص به مراتب ابتداییتری در رهبرانشان، از قبیل شایستگی و دوری از فساد و جنگ ستیزی و عدم اعمال خشونت در برابر شهروندان، راضی هستند.
گانش تأکید کرد که متوسط مردم بریتانیا در دهههای 50 تا 70، با مسائلی از قبیل کنترل نسبی تورم و مسکن مناسب، خوشحال میشدند.
