یافتههای جدید درباره آلزایمر
به گزارش اقتصادنیوز و به نقل از روزنامه گاردین، نتایج یک مطالعه جدید حاکی از آن است که فعالیتهای ذهنی محرک مانند خواندن، نوشتن و یادگیری زبان خارجی در طول زندگی با کاهش خطر ابتلا به بیماری آلزایمر ـ شایعترین نوع زوال عقل ـ و کند شدن روند افت شناختی مرتبط است.
زوال عقل یکی از بزرگترین تهدیدهای سلامت در جهان به شمار میرود. پیشبینی میشود شمار مبتلایان به این بیماری تا سال ۲۰۵۰ به بیش از ۱۵۰ میلیون نفر در سراسر جهان برسد؛ موضوعی که کارشناسان آن را تهدیدی جدی برای نظامهای سلامت و خدمات اجتماعی در آینده میدانند.
این پژوهش توسط محققان مرکز پزشکی دانشگاه راش در شیکاگو انجام شده است. آندریا زَمیت، از پژوهشگران این مرکز، تأکید کرد سلامت شناختی در سالمندی «بهطور جدی تحت تأثیر مواجهه مادامالعمر با محیطهای فکری و آموزشی غنی» قرار دارد. به گفته او، سرمایهگذاری عمومی در توسعه کتابخانهها و برنامههای آموزشی اولیه که علاقه به یادگیری را از کودکی تقویت میکنند، میتواند به کاهش بروز زوال عقل کمک کند.
در این مطالعه، هزار و ۹۳۹ فرد با میانگین سنی ۸۰ سال که در آغاز پژوهش به زوال عقل مبتلا نبودند، به مدت هشت سال مورد بررسی قرار گرفتند. شرکتکنندگان درباره فعالیتهای ذهنی خود در سه دوره زندگی ـ کودکی، میانسالی و سالمندی ـ اطلاعات ارائه کردند.
در دوره کودکی (پیش از ۱۸ سالگی)، عواملی مانند میزان کتابخوانی، کتابخوانی توسط والدین، دسترسی به روزنامه و منابع آموزشی در خانه و یادگیری زبان خارجی به مدت بیش از پنج سال بررسی شد. در میانسالی، سطح درآمد، دسترسی به منابع فرهنگی مانند اشتراک مجلات، فرهنگنامهها و کارت کتابخانه و نیز مراجعه به موزهها و کتابخانهها ارزیابی شد. در سالمندی نیز میزان مطالعه، نوشتن، بازیهای فکری و سطح درآمد مورد توجه قرار گرفت.
در طول پژوهش، ۵۵۱ نفر به بیماری آلزایمر و ۷۱۹ نفر به اختلال خفیف شناختی (MCI) مبتلا شدند. نتایج در نشریه علمی American Academy of Neurology منتشر شده است.
مقایسه گروههایی با بیشترین و کمترین میزان غنای شناختی نشان داد در میان افرادی که بالاترین سطح فعالیتهای ذهنی را داشتند، ۲۱ درصد به آلزایمر مبتلا شدند، در حالی که این رقم در میان افرادی با کمترین سطح فعالیت ذهنی ۳۴ درصد بود. پس از تعدیل عواملی مانند سن، جنسیت و تحصیلات، مشخص شد سطح بالاتر غنای شناختی در طول زندگی با ۳۸ درصد کاهش خطر ابتلا به آلزایمر و ۳۶ درصد کاهش خطر ابتلا به اختلال خفیف شناختی همراه است.
همچنین افرادی که بیشترین سطح فعالیتهای ذهنی را داشتند، به طور میانگین در سن ۹۴ سالگی به آلزایمر مبتلا شدند، در حالی که این عدد در گروه کمفعالیت ۸۸ سال بود؛ یعنی بیش از پنج سال تأخیر در بروز بیماری. درباره اختلال خفیف شناختی نیز این فاصله به هفت سال میرسد.
البته پژوهشگران تأکید کردهاند این مطالعه تنها وجود «ارتباط» را نشان میدهد و اثباتکننده رابطه علت و معلولی نیست. همچنین بخشی از دادهها مبتنی بر خاطرات شرکتکنندگان از سالهای دور بوده که ممکن است با خطا همراه باشد.
در همین حال، ایزولد ردفورد، مدیر ارشد سیاستگذاری در مؤسسه تحقیقات آلزایمر بریتانیا، که در این پژوهش مشارکت نداشته، تأکید کرده است این یافتهها نشان میدهد زوال عقل بخشی اجتنابناپذیر از فرایند سالمندی نیست و فعالیت ذهنی مداوم میتواند در کاهش خطر ابتلا نقش داشته باشد.
ارسال نظر