روایتی از اقدام ناپسند احمدینژاد در مراسم سالگرد رهبر فقید انقلاب
به گزارش اقتصادنیوز به نقل از هممیهن، مهرداد خدیر در گزارشی نوشت: اگر 14 خرداد 1399 و 14 خرداد 1400 را لحاظ نکنیم که مراسم عمومی سالگرد درگذشت رهبر فقید انقلاب اسلامی ایران به خاطر همه گیری ویروس کرونا و شیوه بیماری کووید 19 برگزار نشد، از 1374 تا 1404 و طی 30 سال پیاپی مهم ترین تصویر ثبت شده از هر 14 خرداد قابی است که رهبر شهید جمهوری اسلامی ایران وارد جایگاه می شد و سید حسن خمینی به عنوان تولیت آستان کنار او قرار می گرفت و تصویر آن برصفحه نخست اغلب روزنامهها نقش میبست مگر آنان که از ابتدا با نوادۀ امام زاویه داشتند.
در سال های نخست البته آرامگاه کامل نشده بود و گنبد موقت داشت و تولیت هم با حاج سید احمد خمینی فرزند امام بود تا این که در اسفند 1373 و با درگذشت ناگهانی در آستانۀ 50 سالگی فرزند او و نواده امام عهده دار تولیت آن مجموعه شد و از آن پس طی 30 سال تصویر تکرار شوندۀ هر سال ( به جز آن دو سال) حضور سید حسن جوان در کنار رهبری بود که حتی بعد از وقایع سال 88 هم نگاه پرمهر را از او برنگرفت.
کرونا سب شد از همان اسفند 1398 درهای حرم امام خمینی بسته شود و در بهار 1401 بود که به صورت محدود گشوده شد و از این رو در سال های 99 و 1400مراسم عمومی برگزار نشد اما در باقی سال ها آنچه از 14 خردادها در یادها مانده همان قاب است و نطق 14 خرداد که در اهمیت و مرتبه همسنگ نطق آغاز سال در نوروز و در حرم امام هشتم ارزیابی می شد.
به این بهانه خالی از لطف نیست یادآوری شود که درست 20 سال قبل و در چنین روزی آیتالله خامنهای آمریکاییها را از شیطنت و دخالت نظامی در مناقشۀ هستهای برحذر داشتند و گفتند: " دست از پا خطا نکنید که در غیر این صورت، جریان انرژی در منطقه به خطر خواهد افتاد." هشداری که بعد از 20 سال و در جنگ 40 روزه محقق شد.
تأکید بر این قاب همیشگی اما به دو سبب است:
نخست این که امسال بعد از 30 سال شکل نخواهد گرفت و حتی رهبر جدید هم حاضر نمی شود و پیامی مکتوب قرائت خواهد شد. غیبت یادگار امام البته به دلیل توصیه های امنیتی است و بدین ترتیب حضور رییس جمهور پزشکیان یا آقایان قالیباف و محسنی اژهای هم بسیار بعید و حتی منتفی به نظر میرسد چون برخی معتقدند نطفۀ ترور دکتر علی لاریجانی بعد از حضور او در راه پیمایی روز قدس بسته شد و اگر به خاطر خطای امنیتی آن اتفاق رخ داده باشد نباید تکرار شود.
وجه دوم این که در سال 1389 محمود احمدینژاد رییس جمهوری وقت در رفتاری که شاید ناپسندترین حرکت او طی تمام 8 سال زمامداری پرماجرا باشد به عمد نطق خود را طولانی کرد تا نوبت به سید حسن نرسد! در انتها هم گفت سخنان خود را به پایان می رسانم تا به سخنان رهبری معظم انقلاب گوش فرا دهیم در حالی که سید حسن میزبان بود و او باید اعلام و دعوت می کرد و جماعتی به شوق آمده درصدد برآمدند با سر دادن شعار " نواده روح الله سید حسن نصرالله" نسبت نوادگی را هم از او سلب کنند!
محمد علی انصاری دبیر ستاد بزرگداشت دو سه روز بعد فاش کرد که از پشت پرده نگاه او به نوشته مصطفی محمد نجار وزیر کشور دولت دوم او افتاد که به رغم شرایط خاص بعد از عمل جراحی سینوسها خود را به جایگاه رساند و یادداشتی به دست احمدینژاد رساند که در آن نوشته بود: "جناب آقای رییس جمهور! سخنرانی خود را تا ساعت 12:30 ادامه دهید."
انصاری هم کنار تریبون میرود و به احمدینژاد می گوید: وقت شما تمام است ولی با این پاسخ رو به رو می شود: شما چه کاره اید؟!
آن گونه که شرح ماجرا را به تفصیل در نامه ای سرگشوده خطاب به سید حسن نوشت و 18 خرداد 1389 در رسانهها منتشر شد به ناچار به اتاق مجاور می رود که رهبری و مقامات نشسته بودند و موضوع را با آقای وحید در میان می گذارد و از او می خواهد تذکر دهد و مسؤول ارشد دفتر در آن زمان هم اظهار ناتوانی می کند. پس به گونه ای که رهبری بشنوند میگوید: "ظاهرا بنا بر این است که نگذارند آقا سید حسن سخنرانی کنند" و آیت الله خامنهای بلافاصله میگوید: "یعنی چه؟ حتما باید سخنرانی کنند."
فضای کشور متأثر از وقایع بعد انتخابات در سال 88 بود و اگر چه چند ماهی بود که رو به آرامش رفته بود اما حامیان احمدی نژاد، سید حسن را در جبهۀ مقابل و در طیف میر حسین موسوی و مهدی کروبی تصویر و تصور می کردند و دو نامزد معترض البته هنوز به حصر نرفته بودند و در محافل عمومی حضور داشتند و اینان می خواستند جا را برایشان تنگ کنند.
سال قبل هم ۱۴ خرداد فردای مناظره مشهور احمدی نژاد با میرحسین موسوی بود که از هاشمی رفسنجانی به عنوان صحنه گردان پشت صحنه یاد کرد و در فرصت کوتاهی که هاشمی در حاشیه مراسم به دست آورد به او گفت "تمام آنچه دیشب گفتی خلاف بود. همین طور ماجرای نامه به پادشاه عربستان. اصلاح کنید "و می دانیم که نکرد.
رفتار احمدی نژاد در سال بعد و در پی فروکش کردن التهابات از این حیث هم شگفت آور بود که بعد از انتخابات 88 وانمود می کرد دعوا به او ربطی ندارد و اختلافی کهنه سرباز کرده است. کما این که زیر بار حصر از بهمن همان سال هم نرفت در حالی که به عنوان رییس جمهوری رییس شورای عالی امنیت ملی بود و بعدها در مصاحبهای گفت "اگر من به خاطر این که رییس جمهور، رییس شورای عالی امنیت ملی است مسؤول حصر به شمار می آیم خوب چرا آقای روحانی که حالا به عنوان رییس جمهوری رییس همان شوراست آن مصوبه را - اگر مصوبه ای در کار باشد -باطل نمی کند؟"
او می خواست ثابت کند تصمیم حصر خارج از دولت و حتی بیرون شورای عالی امنیت ملی اتخاذ شده و اگرچه شاهد نیاورد اما "پیشخبر" آن را آیت الله احمد جنتی در نماز جمعه تهران اعلام کرده بود.
با این حال در آن سال هم به رغم همۀ تمهیدات احمدی نژاد و رفقا آن قاب دو نفری از یادگار امام و رهبری شکل گرفت و البته از سال 90 که سیاست ایران احمدی نژاد دیگری را به خود دید رفتار او با سید حسن هم تغییر کرد و بعدها وقتی شبی به حرم امام رفت با استقبال گرم سید حسن روبه رو شد و وقتی در مراسم تنفیذ حسن روحانی در دوره دوم اصرار داشت در ردیف اول بنشیند در حالی که در ردیف بعد جایی برای او در نظر گرفته شده بود سید حسن او را صدا کرد و کنار خود نشاند. نشاندنی برای اتمام غایله زیر نگاه دیگران و دوربین ها.
امروز 14 خرداد 1405 خورشیدی آن قاب سی ساله تکرار نمی شود اگرچه مراسم همه ساله بدون حضور مقامات ارشد و به شکلی دیگر برگزار می شود ولی به خاطر شرایط خاص کشور بعد از جنگ، امروز رهبر جدید و یادگار امام در قاب تازه قرار نمی گیرند و باید دید قاب جدید دو نفری کی شکل می گیرد. اهمیت آن هم بدان سبب است که پیام های نمادین متعددی از آن قابل برداشت خواهد بود. هم از حیث وضعیت کلی جنگ و صلح در کشور و هم به لحاظ آرایش نیروهای سیاسی.
