واکنش یوسف پزشکیان به طرح ظریف برای پایان جنگ؛ بعید به نظر می‌رسد بتوان جنگ را برای همیشه پایان داد/ طرف آمریکایی به دنبال پایان جنگ با تسلیم ایران است و اصلا خواهان مذاکره نیست

به گزارش اقتصادنیوز به نقل از ایسنا، یوسف پزشکیان در کانال تلگرامی خود درباره روز سی‌وپنجم جنگ، نوشت:

«امروز با خبرهای خوب به آخر رسید. زدن دو تا هواپیما (A10 و F15) و دو تا بالگرد آمریکایی نقل محفل‌های گفت‌وگو بود. جستجوی خلبان سقوط کرده در لرستان دست‌مایه شادی و طنز مردم شده بود. تصاویری توسط مردم ضبط شد که بالگردهای آمریکایی را نشان می‌ده که احتمالا برای نجات خلبان وارد ایران شدن. مردم برنوهاشونو درآورده‌ بودند تا هواپیما و خلبان شکار کنن. خدا به عزت نیروهای مسلح ما بیافزاید.

خبر دیگر این بود که وزیر جنگ آمریکا تعدادی از فرماندهان نظامی آمریکا را برکنار کرد. به وضوح می‌توان دریافت که در تدبیر جنگ دچار اختلاف شده‌اند. احتمالا اختلاف بر سر آغار حمله زمینی بوده!

تصویر کاشت نهال توسط رئیس قوه قضائیه آقای اژه‌ای را دیدم. و پیام رهبری را که دعوت به کاشت نهال کرده بود، دوباره خواندم. «ملت ایران به نیت همه شهدا، [...] نهال امید را غرس می‌کنند، تا هر یک [...] به شجره‌ای طیبه و درختی پرثمر تبدیل شود». پیام پر از نماد است. نماد تمدنی که تسلیم نمی‌شود و می‌بالد و با ناموس طبیعت همراه و هم‌نواست.

نکته مهم دیگر امروز، انتشار نامه دکتر ظریف در یک مجله خارجی (فارین افرز) بود. ترجمه‌اش را مرور کردم خیلی دقیق نخواندم ولی به نظرم تقریبا همان طرحی است که پیش از جنگ نیز مطرح می‌کرد. اگر طرح دکتر ظریف را درست متوجه شده باشم، ایشان تنها راه پایان دادن به تحریم‌ها (و امروز پایان دادن به جنگ) و رها شدن از تهدیدها و دشمنی‌ها را در این می‌بینند که «یک مذاکره جامع» بر روی «تمام مسائل مورد مناقشه» داشته باشیم و همه چیز را یک‌باره حل و فصل کنیم. عده‌ای بلافاصله شروع به نقد مقاله کردند، که البته کار خوبی است، به شرط اینکه در حد نقد باقی بماند و به تهدید و توهین نیانجامد. مهم‌ترین نقدی که مطرح کرده‌اند این است که آنچه که آقای ظریف روی میز گذاشته، مربوط به قبل از جنگ است. حالا که جنگیده‌ایم و ما دست برتر را در جنگ داریم، شروط و خواسته‌های ماست که باید بدون چون و چرا مورد توجه قرار گیرد. اگر بشود خیلی خوب است، باید دید چنین چیزی در عمل چقدر امکان تحقق دارد.

نقد دیگری که به مقاله شده این است که در طرح ارائه شده هرآنچه ما می‌دهیم، فوری و غیرقابل برگشت است و در عوض چیزی می‌خواهیم بگیریم که حدود و ثغورش معلوم نیست و محل مناقشه است.

نکته‌ای که در نقدها ندیدم و به نظرم محل تامل است این است که «به نظر می‌رسد که نتانیاهو راه برگشتی برای خودش باقی نگذاشته و تمام پل‌های پشت سرش را شکسته است». اگر بپذیریم که دیگر هیچ راه برگشتی برای نتانیاهو باقی نمانده، بعید به نظر می‌رسد بتوان جنگ را برای همیشه پایان داد. حتی اگر آمریکا تمایل داشته باشد از جنگ خارج شود (که احتمالش امروز خیلی زیاد است)، اسرائیل چنین اجازه‌ای به او نخواهد داد. مگر اینکه آمریکا تصمیم بگیرد دست از حمایت از اسرائیل بردارد که این هم محل تردید است!

به نظرم امروز آمریکا تمایل دارد از جنگ خارج شود، اما حاضر نیست هیچ امتیازی به ایران بدهد. یعنی طرف آمریکایی به دنبال پایان جنگ با تسلیم ایران است و اصلا خواهان مذاکره نیست. در چنین شرایطی تنها کاری که امروز می‌توان انجام داد این است که با قدرت از خاک خود دفاع کنیم و از نیروهای مسلح پشتیبانی کنیم تا جایی که دشمن مطمئن شود که از طریق نظامی نمی‌تواند به خواسته‌هایش برسد.

در نهایت تنها پیشنهادی که به همه مردم ایران از جمله خودم و دوستان خودم می‌توانم داشته باشم این است که: به رهبری و شورای عالی امنیت ملی و مسئولان سیاست‌خارجی کشور اعتماد کنیم و از تصمیمات‌شان حمایت کنیم و با هوشمندی از کنار مسائل اختلافی عبور کنیم تا انشا الله به مدد الهی از این امتحانات سربلند بیرون بیاییم.»