بررسی علمی ادعاهای مطرحشده درباره اثر تخریبی رادارهای نظامی بر میزان بارش در ایران/ رادارهای نظامی بارش را کم نمیکنند
به گزارش اقتصادنیوز به نقل از ایسنا، محقق پژوهشگاه ملی اقیانوسشناسی با رد ادعاهای مطرحشده درباره اثر تخریبی رادارهای نظامی بر بارش ایران معتقد است امواج الکترومغناطیسی رادار نه توان جابهجایی تودههای عظیم هوایی و سامانههای بارشی را دارند و نه نقشی در تشکیل یا از بینبردن ابرها ایفا میکنند، ضمن آنکه بارش در ایران تحت تأثیر سامانههای مدیترانهای، انتقال رطوبت از دریاها و الگوهای بزرگمقیاس جوی و اقلیمی مانند النینو است.
حسین فرجامی، عضو هیات علمی پژوهشگاه ملی اقیانوسشناسی و علوم جوی با اشاره به اخبار و ادعای منتشر شده در هفتههای اخیر در فضای رسانهای و شبکههای اجتماعی، گفت: بررسی علمی این ادعا نیازمند توجه به سه مسئله اصلی است: مقیاسهای جوی و فرآیندهای فیزیکی که باعث تشکیل و توزیع بارش میشوند؛ مشخصات فنی و نحوه عملکرد واقعی رادارهای نظامی؛ و عوامل اصلی شناختهشدهای که بر بارش منطقهای ایران تأثیر میگذارند.
وی با اشاره به مساله مقیاسهای جوی و فرآیندهای تشکیل بارش، افزود: بارش در جو زمین نتیجه مجموعهای پیچیده از فرآیندهای فیزیکی در مقیاسهای مختلف است. در مقیاس میکرو (ذرات ابر در حد صدممیلیمتر)، بخار آب باید به قطرات یا کریستالهای یخ تبدیل شود که این امر نیازمند هستههای تراکم است. در مقیاس ماکرو (هزاران کیلومتر)، الگوهای بزرگمقیاس گردش جو مانند ناوههای عمیق و قوی، جتاستریم، رودخانههای جوی و تلاقی تودههای هوا نقش تعیینکننده را دارند.
مشخصات فنی و عملکرد رادارهای نظامی
عضو هیات علمی پژوهشگاه ملی اقیانوسشناسی و علوم جوی به مشخصات فنی و عملکردی رادارهای نظامی اشاره و خاطر نشان کرد: رادارهای نظامی مانند سیستمهای AN/TPY-2 یا AN/FPS-132 که در دفاع موشکی مورد استفاده قرار میگیرند، امواج الکترومغناطیسی با فرکانس خاص مانند باند X یا S منتشر میکنند تا اهداف را تشخیص دهند. انرژی این امواج بسیار محدود است و صرفاً برای بازتاب از اجسام طراحی شدهاند. از نظر فیزیکی، این امواج هیچ تأثیری بر حرکت تودههای هوایی، تشکیل ابر یا فرآیند متراکمسازی و از بینبردن ابر ندارند.
عوامل اصلی مؤثر بر بارش در ایران
فرجامی، بارشهای ایران را تحت کنترل عوامل بزرگ مقیاس اقلیمی و جوی دانست و اضافه کرد: یکی از این عوامل تغییرات اقلیمی و گرمایش جهانی است که شامل افزایش دما، تغییر الگوهای بارش، کاهش بارش زمستانی در برخی مناطق و تشدید تبخیر میشود. از دیگر عوامل موثر به این شرح است:
نوسانات دورپیوندی: فاز النینو معمولاً با افزایش بارش در ایران همراه است، در حالی که لانینا اغلب باعث کاهش بارش و خشکسالی میشود. همچنین فاز منفی نوسان اطلس شمالی و الگوی امواج گردش جهانی جو میتوانند سامانههای بارشی را تقویت کنند.
الگوهای همدیدی: ورود ناوههای عمیق از مدیترانه یا دریای سرخ، همراه با انتقال رطوبت از جنوب، اصلیترین دلیل بارشهای اخیر در نیمه جنوبی و زاگرس بوده است.
وی افزود: در مجموع میتوان گفت بارشهای آخر زمستان و اوایل بهار ۱۴۰۵ در برخی مناطق بیشتر از نرمال بوده است، اما این پدیده بخشی از نوسانات طبیعی جو است که با الگوهای بزرگمقیاس توضیح داده میشود، نه تخریب تجهیزات نظامی.
عضو هیات علمی پژوهشگاه ملی اقیانوسشناسی و علوم جوی، افزود: از نظر علمی، هیچ شواهد فیزیکی یا مطالعاتی وجود ندارد که نشان دهد رادارهای نظامی (حتی در صورت تخریب) بتوانند بر بارش منطقهای تأثیر بگذارند. این ادعا با اصول پایه فیزیک و هواشناسی تناقض دارد.
بارش در ایران، مانند سایر نقاط جهان، نتیجه تعامل پیچیده عوامل اقلیمی، جوی و گاهی انسانی است.
تمرکز بر درک دقیق این عوامل و مدیریت پایدار منابع آب، راهکاری مؤثرتر برای مقابله با چالشهای خشکسالی و سیلاب است تا جستجوی توضیحات غیرعلمی.
